Boekenpost #2 – De Bibliotheek van Parijs

Soms begint een boek niet met lezen, maar met een doosje. Mijn man kwam binnen met een pakketje en zei: “Deze is voor jou.” Ik keek... en moest erom lachen want op de doos stond: Thalia!

Dat is mijn naam op Vinted.
Alleen dan zonder die “h”.

Ik had De Bibliotheek van Parijs met zorg uitgekozen. Via Vinted gekocht... en de verkoper stuurde het nog diezelfde dag vanuit België op. Echt een topper.

De Bibliotheek van Parijs,
Janet Skeslien Charles

Het boek raakte me.

Het speelt zich af rond een bibliotheek in Parijs tijdens de oorlog, maar het is geen “mooi afgerond” verhaal. Juist niet. Het voelde soms verwarrend, alsof je als lezer ook moet zoeken: wie is wie, wat klopt er nog, waar sta je eigenlijk? Misschien is dat wat het voor mij zo intens maake.

Wat me vooral is bijgebleven (ik las het in maart), is dat het niet alleen over oorlog gaat, maar over mensen. Over keuzes. Over hoe iemand die dichtbij je staat, zelfs je eigen vader, ineens een kant kan laten zien die je niet kunt plaatsen. Dat vond ik misschien nog wel het meest schurende in het hele verhaal. 

Er zit ook iets moois in: die liefde voor boeken, voor een plek die blijft bestaan terwijl alles eromheen instort. Dat woorden blijven, zelfs als de wereld dat niet doet. Maar eerlijk is eerlijk: toen ik het uit had, dacht ik wel even: nu geen oorlogsboeken meer.

Quote uit het boek: "Wat literatuur doet, is hetzelfde als een lucifer in de nacht op een open vlakte. Een lucifer geeft nauwelijks licht, maar het laat onz zien hoe groot de duisternis eromheen is."

Ik las het op vakantie. En vanaf het vakantiehuisje ging het met me mee in mijn rugzak... door de bossen, over smalle fietspaadjes, langs de waterval bij Loenen, naar die boekenkast midden in het bos (waar ik eerder over schreef: Boekenkast in het bos).

Mijn missie die dag was: de buurtbieb opzoeken en dit verhaal doorgeven. Leuk detail is dat ik vlak voordat ik op de fiets stapte een een briefje in het boek deed:

18 maart 🌞
Vandaag mag dit boek verder reizen.
Als je hem uit hebt, mail me dan wat je ervan vond.

Behoedzaam zette ik mijn boek tussen andere achtergelaten verhalen. Precies naast "De bibliothecaresse van Auschwitz" ... Ik vond dat ze wel wat steun aan elkaar hadden. 

Toen ik bijna vergeten was dat ik dit boek daar had neergezet, kreeg ik opeens een mailtje van een onbekende afzender. Ik klikte erop en las:

"Dankjewel dat je het boek in de buurtbieb hebt gezet. Ik vond het boek "De Bibliotheek van Parijs" indrukwekkend en goed om te lezen dat er mensen opstaan in moeilijke tijden, maar ook wat jaloezie kapot kan maken. Moest het soms echt opzij leggen omdat ik niet kon stoppen met lezen.

Wat ik wel lastig vond van het verhaal is dat de tijdlijn niet altijd even logisch was. Ik moest soms eerst een paar regels lezen voordat ik doorhad dat ik in een ander tijdvak zat.

Zet hem nu weer in de buurtbieb. Ben benieuwd hoe anderen het boek vinden" 

Zo leuk  dit 😍

Zet jij wel eens een boek in een minibieb? 

Doe er dan ook een briefje in.

Oeps, ik post deze blog een dag te vroeg. 

Nu laat ik hem toch maar staan

---

Mijn eerste boekenpost lees je hier: Boekenpost #1 De Troostbibliotheek

* Extraatje: Engelse video van Janet Skeslien Charles zelf over The Paris Library. 

 

Gelinkt aan Huisvlijt

Boekenpost #1 – De Troostbibliotheek

Negen uur ’s avonds. Laptop dicht. Neus in een boek.
Dat was het plan.

Deze week kon ik weer een nieuw boek ophalen bij het afhaalpunt. Dat moment blijft leuk. Zo’n melding dat het er is.

Met zorg uitgekozen op Vinted: De Troostbibliotheek, van Sara Nisha Adams. Prijzen vergelijken. Even twijfelen. Welke staat? Welke prijs? Deze zat net iets boven mijn vijf-euro-grens, maar ik wilde hem toch. Dus ik bood €5,40 in plaats van €6,00. Gewoon proberen. En het werd geaccepteerd.

En dan: uitpakken.

Dat vind ik op zichzelf al een feestje. Dit boek was echt een klus van tien minuten. Ik wilde het zonder schaar doen. Dat bleek iets te optimistisch. Met schaar ging het toch beter.

Dik boek. 

Hou jij van dikke boeken?

De Troostbibliotheek

In het verhaal duikt er een lijstje op met boeken die je moet lezen “voor als je het nodig hebt”. Het ligt ineens in de bibliotheek aan Harlow Road. Niemand weet van wie het is. Maar het gaat rond. Mensen lezen die titels, praten erover, geven ze door. Precies in een tijd dat de bibliotheek het moeilijk heeft.

Mukesh is net weduwnaar. Lezen was nooit zijn ding. Tot een bibliotheekboek hem na de dood van zijn vrouw onverwacht troostte. Hij brengt het terug en vraagt om een nieuw boek. Aleisha werkt in de bibliotheek. Tiener. Moeilijke thuissituatie. Een moeder die psychiatrisch ziek is. Ze heeft weinig met boeken. Eerst snauwt ze hem af. Later krijgt ze spijt. Zij vindt het lijstje en begint zelf te lezen.

Ik vond het een ontroerend boek.

In het begin moest ik wennen aan het wisselen van perspectief. Het sprong steeds naar een ander personage. Maar op een gegeven moment viel het samen. En toen zat ik er helemaal in. Mukesh en Aleisha zijn zo verschillend, en toch ontstaat er iets heel echts tussen hen. Dat vond ik mooi. Echt mooi.

Het boek is niet licht. Er zit rouw in. Psychische ziekte. Zelfmoord. Maar het is warm geschreven. Menselijk. Zonder sentimenteel te worden.

En toen zat ik daar, mijn elektrische dekentje, dûh... met een boek over een bibliotheek. Terwijl ik zelf al twee jaar niet in een bibliotheek ben geweest 😉 Heel even dacht ik: misschien moet ik weer eens gaan kijken. Gewoon binnenlopen. Rondneuzen. Maar eerlijk? Ik vind boekenpost uitpakken leuker. Eén boek per keer.

Dus voorlopig blijf ik nog even bij de Boeken-post.
Dit is de eerste op mijn blog.

En nu?
Ik heb De Troostbibliotheek uit.
Ik verkoop hem weer. Voor de helft.

Mijn volgende boek is al onderweg...

---

Welk boek heeft jou ooit echt getroost?

👉 Doe ook mee met de Linkparty van Huisvlijt