De herfst die om het hoekje kijkt

Op 23 september begint de astronomische herfst. Dat is niet nu. Het duurt nog even maar ik zag toch al herfstachtige dingen in het bos.

Kijk maar: eikels! Het was lastig lopen met mijn "barefootschoenen", er lagen er zoveel en ik voelde ze door mijn dunne zool heen.

Ik vind deze eikels aardig groot. Ik had ze kleiner verwacht vanwege de hete zomer. 

Als je eikels wilt rapen moet je nu in het bos zijn.

Ik zag ook andere dingen dan eikels en dat waren verkleurde blaadjes. De Amerikaanse vogelkers, kijk dan... helemaal geel. Ik denk dat de bladvlekken (door schimmel) het proces van geel worden versnelden. 

Als een blaadje beschadigd is, verkleurt het eerder geen. 

Ik stond daarna stil bij  de laaghangende bladeren van een jonge Amerikaanse eik. Ze zagen er zo vreemd uit met het afgestorven bladweefsel. Helemaal verdroofd of afgestorven terwijl het onderste deel nog chlorofyl had (en dus groen was). Het lijkt herfst als je dit blad ziet maar het is dus beschadigd. Dat moet ik niet door elkaar halen.

Lijk toch net een herfstkleurtje?

Zie je die gaatjes, dat lijken net ogen. 

Op Insta plakte ik die er dan ook op.

Verder zag ik veel zwammen. Ik weet van vorig jaar dat zwammen al vroeg verschijnen maar zoveel... ik struikelde vandaag over de zwammen. Behalve de rode met witte stippen. Dat wordt weer een wegstrijdje wie hem het eerste ziet.

Deze wel: tranenzwam... halverwege de heuvel. Ik had echt geluk want ik zie dit niet zo vaak. De zwam zuigt in de groei grote hoeveelheden vocht op na een regenbui en ja... het overschot aan water moet ie echt kwijt  en dat doet hij zo. Hij zweet het uit.

Hieronder een foto van bijna alle zwammen die ik zag.

Heb jij al zwammen gezien in jouw omgeving?

Een klam bos, 22 graden. En ja... we gaan richting de herfst hoor.

Dat zag ik.

Soms struikel ik een beetje over die dagen tussen zomer en herfst. ’s Avonds loeit de wind om het huis en slaat de regen tegen de ramen. Je denkt: nou, daar is de herfst.

En dan loop je de volgende dag buiten, is het warm, schijnt de zon en staat alles nog gewoon in zomerkleuren te schitteren.

Hoe vind jij deze tijd van het jaar?

Als mijn hoofd vol zit, ga ik wandelen

Even alleen dit

Ik heb zoveel foto’s. Zoveel kleine dingen die ik onderweg zie en waar ik over wil vertellen.

Maar mijn hoofd zit nog vol. Vorige week trouwde mijn dochter en het was een geweldige dag en ik kom er achter dat je ook fijne dingen een plekje moet geven.

Wandelen doe ik wel. En onderweg denk ik steeds: hier wil ik over schrijven. En daarover. O, en kijk dát. Vanmorgen was het de boom hierboven. Ik stond op het pad en keek naar het licht dat van achter die boom naar me toe stroomde. Zo gaaf.

En iets verderop raakte ik een piepklein takje van een naaldboom aan. Ik ving het licht, zie je dat? Gewoon een gelukkie, want ik plande het niet.

Meer heb ik vandaag eigenlijk niet te vertellen.

Wat doe jij graag als je hoofd vol zit?

Een boom vol vlinders

Er was eens een mooie boomgaard vol appel- en perenbomen. Het was warm en ik zocht een beetje koelte in de schaduw.

Onder deze boom? Of toch onder die perenboom?

Ik liep verder en zag een boom die duidelijk al heel wat jaren meeging. Er stonden een paar mensen bij met fototoestellen. Wat zouden zij daar toch zien? Dus ik keek ook.

En toen: oh wow.
Zie je het?

Allemaal vlinders!

Ik heb daar zeker een kwartier staan kijken. Ze vlogen af en aan en dronken sap uit de scheurtjes in de oude takken.

Overal dat vrolijke gefladder.

Ik had nog nooit zoiets gezien.

En hieronder zit er eentje gewoon op de stam van de fruitboom.

Prachtig toch?

Dat wilde ik even delen.
En kijk: het is me zelfs gelukt. Dat is op zichzelf al een klein gelukkie, want ons internet heeft al een paar dagen kuren. 😄

Heb jij weleens zoveel vlinders bij elkaar gezien?

Reuzenzonnebloem: hoe kan een zonnebloem zo groot worden?

Even een half uurtje naar de pluktuin. Daar stond deze krachtpatser. Een steel bijna zo dik als mijn pols en een zonnebloemkop die onder zijn eigen gewicht naar beneden buigt. Zo groot had ik ze nog nooit gezien.

Thuis heb ik ook twee reuzenzonnebloemen gezaaid. Ze zijn iets groter dan ikzelf, maar deze in de pluktuin… wat een reus. 

Hoe kan een zonnebloem zo groot worden. Ik zocht ik het op. Het ras bepaalt veel, maar ook zon, water, voedselrijke grond en voldoende ruimte spelen mee. 

Mijn reuzen thuis hebben dus nog wat te leren. 😄

En ik ook. Ik had ze ruimer moeten planten. En meer water moeten geven. En ze niet zo lang in dat eerste potje moeten laten staan. En... 

Ho eens even. Wat zit ik mezelf nou af te keuren?

Kijk hoe die van mij is

Ook mooi toch?

Heb jij weleens een enorm grote zonnebloem gezien? 🌻

Zilveren boompjes in Zomers bos

Vroeg wakker, dus vroeg het bos in.
Na zo’n klimmetje van 15 minuten neem ik altijd even pauze. Even zitten. Om me heen kijken.

En toen zag ik ze: de jonge lariksen. Ze stonden te schitteren in de zon, bedekt met ontelbaar veel kleine druppeltjes.

Net zilveren boompjes. Ik liep erheen en toen zag ik dat het mos begon te "stomen". Daar maakte ik een korte video van. 

Ik vond het zo mooi.

Heb jij dit ooit gezien?

Linked to: Huisvlijt Linkparty van Nicole

De mooiste spinnenwebben uit het bos

Vanmorgen werd ik om zes uur wakker en besloot ik naar het bos te gaan voordat het te warm werd. Ik wilde vooral de sfeer van een warme julimorgen fotograferen. Maar al snel werd ik afgeleid door de spinnenwebben. Overal waar ik liep, hingen ze tussen de bomen. Vooral langs het pad dat langzaam omhoog liep, lichtten ze één voor één op in het vroege zonlicht. Pas toen de zon erop viel, werden ze zichtbaar.

"Sunlight reveals what was there all along."

Ze glinsterden in het zonlicht en ineens zag ik er allerlei kleuren in: rood, blauw, groen en goud. Echt zo mooi. Je moet precies goed staan om het te zien. Eén stap opzij en de kleuren zijn alweer verdwenen.

Het web op de foto hieronder hing hoog boven het pad, iets dieper het bos in. Het volgende vond ik weer op een andere plek. Geen keurige wielweb, zoals een kruisspin die maakt, maar een los, onregelmatige web... een kleine hangmatje tussen de takken.

Dus daar stond ik, met mijn grote camera boven mijn hoofd, te proberen die gekleurde draden op de foto te krijgen. Best een gedoe, maar ik wilde ze zó graag vastleggen hoe mooi het was.

Spinnenzijde is dunner dan een mensenhaar. Meestal zie je een web nauwelijks, maar in tegenlicht breken en weerkaatsen de ragfijne draden het zonlicht. Daardoor lijken ze heel even op kleine regenboogjes.

Ja, spinnenwebben zijn best mooi.

Hou jij van spinnenwebben buiten?

😍 Kom op, doe ook mee met je blog: Huisvlijt Linkparty

Hyena op de Utrechtse Heuvelrug

Ik zag een hyena in het bos.

Een wolf op de Veluwe zou je nog kunnen geloven.
Maar een hyena op de Utrechtse Heuvelrug?

Toch zag ik er eentje
Hij paste in mijn hand

Ik had al een heel eind gelopen en even onder de beuk gezeten, op het bankje. Gewoon kijken. Genieten van het uitzicht. Daarna stond ik weer op en zag ik een afgebroken tak liggen met bruine, verdroogde eikenblaadjes eraan.

Ik pakte hem op.

En toen zag ik hem.

De hyena.

Spot de mot. 😍

Staand op het bospad zocht ik uit wat het was. En jawel: een hyena. Ik heb hem tien keer gecheckt, want die naam had ik dus echt niet verwacht.

Geen beest met tanden, maar een mot: de hyena. Eigenlijk een nachtvlinder uit de groep van de uiltjes, met vleugels van zo’n 25–33 mm. De site van de vlinderstichting[1] zegt dat die naam is niet zomaar is gekozen: de rups van deze mot eet namelijk andere rupsen op. Soms zelfs zijn eigen soortgenoten.

Dus ja... ik heb echt een kleine hyena gevonden.
Het is een roofdier met vleugels

[1] Hyena - Vlinderstichting

Doe ook mee met Nicole's Linkparty

De eerste afbeelding is een AI-bewerking van mijn eigen foto. De overige foto’s zijn mijn eigen foto’s van de wandeling.

De mooiste gele bloem van de week

Ik maakte een korte wandeling. Gewoon ’s morgens in de vroegte. De zon scheen, maar ik wist dat er regen aankwam, dus ik besloot niet zo lang te gaan. Gewoon even bewegen.

En toen zag ik de mooiste gele bloem van de week.

Hij heet zwarte toorts.

Dat vond ik zo’n tegenvaller. Waarom noem je zoiets nou zwarte toorts? Waarom niet gouden toorts, of gele toorts? Dat past toch veel beter bij zo’n zonnige bloem?

Het is wel echt een toorts. Hoog en helder stond hij langs het pad. Alsof er een klein lichtje was aangestoken. Ik heb er lang bij stil gestaan. Plaatjes geschoten.

Van dichtbij nog mooier want het hart van elke bloem zitten van die pluizige roze helmdraden ... net pijpenragertjes uit een knutseldoos.

En het leuke is: de bloemetjes aan de hoge stengel bloeien niet allemaal tegelijk; telkens gaan er weer een paar nieuwe open.

Waarom hij zwarte toorts heet? Ik las net op een site dat de naam komt van het feit dat de stengel na de bloei zwart wordt. Maar een andere site zegt dat het “zwarte” waarschijnlijk komt van de donkere ring in de bloembodem. En wil je hem in je tuin? Koop dan HIER je zaadjes.

Ik vond een korte video op Youtube. Bijen, hommels en vlinders weten hem ook te vinden: het gele bloemenbuffet is geopend.

Wat is jouw gele mooiste bloem?

Of houd je niet van geel?

Vandaag deel ik roze

De regen tikt op het platte dak van mijn schrijfkamer. Buiten hangen enorme grijze wolken. Maar als ik goed kijk, zie ik ook al een stukje blauw.

Ja, zo is het leven soms. Grijs en een beetje blauw tegelijk. Regen op je dakje kennen we allemaal wel. Maar vandaag deel ik geen grijs. En ook geen blauw. 

Vandaag deel ik roze. Want het vingerhoedskruid bloeit.

Maandagmorgen vroeg maakte ik er een paar foto’s van: hoge stengels met roze klokjes langs het bospad. Het is zomer, fluisterden ze. Toen herinnerde ik me wat ik had gelezen: de meteorologische zomer is begonnen.

Blij met roze.
Blij met vingerhoedskruid.

Ik keek ernaar... en voor ik het wist hadden de bloemen me meegenomen: weg uit mijn hoofd, naar buiten, naar kleur. En ook wel naar een soort verwondering. 

Kijk, ze hebben echt haartjes!

Voor de foto hieronder hield ik mijn iPhone op z’n kop onder de bloemen om erin te kunnen kijken. Een heel gepriegel, want voor je het weet heb je je eigen hoofd op de foto in plaats van de bloem. 

De donkerrode vlekken op de onderlip van de bloem vormen het honingmerk: een soort wegwijzer voor bestuivers. Ze laten zien waar de nectar te vinden is, diep in de bloem. Hommels kruipen helemaal de bloemen in en raken daarbij de meeldraden en de stempel. Daarna komen ze vaak bestoven met stuifmeel weer naar buiten. Bron: Tuinverhalen

Check Tuinverhalen. 

Daar vind je meer weetjes over het wonderschone vingerhoedskruid 

Mensjes... ik sluit mijn blog weer af. 

Het is etenstijd. Het regent nu echt hard. 

Ik zie mama’s op de fiets door de straat racen. 

Ze moeten op tijd zijn om hun kindjes van school  te halen. 

Dappere mama’s... zo door de regen.

Tja, die tijd is voorbij voor mij.

Ik wens jullie een fijne verdere week.
Met zonnige momenten.

Wat kleurt jouw dag vandaag?

En hier Nicole's leuk post over Vingerhoedskruid onder de loep 🌸

Een uurtje dauwtrappen in de Binnenveldse Hooilanden

Heb je weleens met blote voeten op gras gelopen? Ik wel, als kind. 

Deze week fietste ik naar het natuurgebied net buiten ons dorp, parkeerde mijn fiets tegen een hek en wilde mijn wandelschoenen verwisselen voor mijn barefoot-schoenen. Maar toen dacht ik: waarom eigenlijk niet helemaal op blote voeten? 

Ik was vergeten hoe het voelde om op gras te lopen. En ik was ook vergeten dat gras heel anders aanvoelt dan klaver of kamille. Om me heen zongen de vogels, terwijl ik traag als een slak naar het bankje bij de veeneiken liep (plantjes fotograferen). En ondertussen dacht ik: wat koelt die dauw mijn voeten heerlijk af.

Toen ik op het bankje zat, zag ik een grutto vliegen, precies in de richting van de zon. Het licht scheen door de lichtere veren in zijn vleugels heen en toen leek het of hij straalde.

Grutto, grutto, riep hij.

Ik zwaaide naar hem.
Goedemorgen grutto. Hoe gaat het met je kleintjes in het gras?

Hierboven zie je mijn hand op de rugleuning van het bankje, met een pluizenbolletje. Daarachter staan de eeuwenoude veeneiken. Toen ik terugwandelde, had de zon de bloemen wakker gekust. Ze waren allemaal open. Het gele streepzaad. De roze koekoeksbloemen. Alles.

En de vogels stopten niet.
Ik heb ze nog nooit zo luid horen zingen.

Toen ik terugkwam bij mijn fiets, checkte ik gelijk de fietstas. Gelukkig... mijn schoenen zaten er nog in.

Ik ben dat hele wandel-uurtje niemand tegengekomen. Pas toen ik weer op de fiets wilde stappen, zag ik een vogelaar. We keken samen even naar een torenvalk in de lucht. Daarna sloeg hij het paadje in, de Binnenveldse Hooilanden in, waar ik vandaan kwam.

Hij mèt schoenen, dûh.

Tip voor mezelf: volgende keer mijn schoenen in mijn hand houden in plaats van in de fietstas. Dat ziet er toch een stuk professioneler uit als ik weer een vogelaar tegenkom.

En jongens... gelukkig stapte ik niet op mijn lievelingsdier 🐌😂

💚Wanneer liep jij voor het laatst op blote voeten door het gras?

Deze wandeling deed ik op 21 mei

---

Linked to Nicoles Linkparty. Doe ook mee!

Een uur wandelen in het Prattenburgse Bos

Terug naar mijn oude ritme.

De wekker op 06:30

Opstaan. Havermout en koffie

Uurtje bos.

Jaaaa, gelukt

Ik verbaasde me dat de roze rhododendrons al weer bloeien.

Ik zag iets verderop de eerste bloem aan de koebraam. Zo schattig.

En schermbloemen (nog even googelen hoe ze heten)

Het rook super lekker naar after rain mood, hars, natte aarde en andere dingetjes waar ik geen naam voor weet. Ik snoof het op. Je weet wel: alles... het hele plaatje.

In dat kleine uurtje zag ik het begin van een dennenappel. Ik fotografeerde een lariks-tak. Tweet mocht op de foto. Gewoon voor de leukigheid.

Verder lopen, hup... niet overal stilstaan.

En daar... halverwege de heuvel leek het opeens herfst.

Wow, die rode beuken stonden er zo mooi bij. 

Ik wilde niet zo lang wandelen en daarom zette ik mijn horloge op een half uur. Natuurlijk hield ik me er niet aan. Dus werd het een niet zo kort rondje dat toch nog wel een beetje kort aanvoelde. 

Ik zag ook nog zuring! Mijn app zegt veldzuring. Ooit noemde iemand zuring een vergeten groente. Ik schreef er in 2021 een blog over: Alles kleurt rood 

Ik probeerde de bloemetjes ervan vast te leggen... moeilijk want ik moest er voor op mijn knieën in het natte gras zitten. Zie je dat ene mini bloemetje dat al open gaat?

Toen liep het bos weer uit

Het mooiste vond ik .... eh, dat weet ik niet.

In iedergeval de hommels in de roze bloemen.

Drinkt hij? Of zoekt hij nectar.

Ik zou het niet weten.

Wat denk jij?

Blij dat ik vandaag niet op mijn rode bank bleef zitten scrollen, maar opstond en ging wandelen.  Schouderklopje voor mezelf.

Waar geef jij jezelf een schouderklopje voor?

Fijne week iedereen en ben je blogger? Doe dan mee met de Linkparty van Huisvlijt.