Posts tonen met het label verhaaltjes. Alle posts tonen
Posts tonen met het label verhaaltjes. Alle posts tonen

08 april 2026

De boom die niet meer wilde treuren

Er stond eens een boom in de tuin die geroemd was om zijn bloesem. Elke lente hing hij vol zachtroze bloemen, die in de wind wiegden als kleine wolkjes. Mensen bleven staan, fluisterden, maakten foto’s. 

“Wat een prachtige boom,” zeiden ze.

Hangende tak van een treurprunus met zachtroze, gevulde bloesem tegen een blauwe lucht, badend in warm zonlicht.

De boom hoorde het allemaal. Maar diep in zijn stam dacht hij: ze kijken alleen naar de roze bloemen die ik draag. Dat is niet eerlijk. Want hij droeg al die schoonheid, jaar na jaar... zonder applaus voor wie hij wèrkelijk was. 

Op een dag zei de stam zachtjes: “Mag ik ook eens laten zien wie ik echt ben?” Niemand hoorde het. Dus probeerde hij het gewoon. Heel voorzichtig liet hij een tak groeien, niet omlaag maar omhoog.

“Nou ja zeg,” zeiden de mensen uit de tuin, “weg met die rechte tak. Hij hoort te treuren. Zo hebben we hem gekocht.” En knip weg was de tak

Een kleine treurprunus met hangende takken vol roze bloesem in een verzorgde voortuin, omringd door lage heggen en huizen in de achtergrond.

De boom zei niets. Het jaar daarna probeerde hij het opnieuw. En nog eens. En nog eens. Elke keer rechte takken.

Tot er op een dag iemand bleef staan, de boom aankeek en glimlachte. Het was de bomenman. “Laat maar,” zei hij. “Deze boom wil gewoon niet meer treuren.”

En toen gebeurde het. De boom maakte nieuwe takken. Die groeiden verder, steeds hoger, naar de hemel met witte bloesem in het licht. De roze bloemen werden minder, hingen hier en daar... als kleine wolkjes van vroeger.

Recht omhoog groeiende takken met witte bloesem en frisgroen blad tegen een heldere blauwe lucht in warm zonlicht.

Een boom in een voortuin met zowel hangende roze bloesem onderin als recht omhoog groeiende takken met witte bloesem bovenin, tegen een blauwe lucht en huizen op de achtergrond.  Of iets verhalender:

En de mensen? Die bleven nog steeds staan. Maar nu zagen ze iets nieuws: twee soorten bloesem aan één boom. Ze verzonnen er allerlei verhalen bij. De boom hoorde het aan en lachte. 

🌸 
Alleen de bomenman wist hoe het echt zat.
En wij natuurlijk ook.
Weet jij het ook?

13 december 2025

Ben ik een Pinguïn?

Ik zit hier in het zonnetje.
Hoog en droog

Komt er een jongetje voorbijfietsen:
“Papa! Kijk! Een pinguïn!”

Een pinguïn?! Waar dan?

Ik kijk naar links.
Zie een vliegtuig.
Geen pinguïn


Ik kijk naar rechts.
Zie nog een vliegtuig.
Geen pinguïn


Wacht. Bedoelde hij mij soms?
O nee, dat zal toch niet.

Ik spreid mijn vleugels. Wijd. Zo wijd als ik kan.
Kijk jongetje, let op! Ik duw mij borst naar voren.

Een pinguïn droogt zijn vleugels toch niet
op een eeuwenoude eik? 



Ik wel. Dus, wat ben ik?

P.S.
Pinguïns waggelen.
Ik niet.

---

Voor meer dieren, bezoek Eileen's blog: Zaterdagse Beestjes #626!

08 november 2025

Roze Pelikanen in de dierentuin (en waar ze over dromen)

Vogelgriep!

Bah. Ik krijg al kriebelveren als ik aan vogelgriep denk. 
Er staat een extra hek om ons heen.
Niet omdat ík gevaarlijk ben; ik ben vooral betoverend.

Maar mensen zijn bang dat ze óns ziek maken.
En dat we eindigen als die zieke kippetjes.

Pink pelicans by the water; one standing still, the other bending and preening its feathers

Dus poets ik mijn veren en denk: misschien moeten we weg.
Terug naar… eh… waar we vandaan komen.
Warm water, veel zon, en eten dat je niet hoeft te delen met idiote zilvermeeuwen.
Was ik maar daar!

Aurelio komt hijgend naast me staan.
Hij klinkt als een natte houtduif die te veel brood heeft gegeten.
“Serafina,” zegt hij, “wat als we gewoon… wegvliegen?”

Wegvliegen. 
Alsof we wereldkampioen navigeren zijn, haha.
😤

Ik kan al amper landen zonder dat mijn vleugel au zegt. 
Maar iets in zijn ogen raakt me. Voelt hij het ook?
Dat rare heimwee naar… tja, waarheen eigenlijk?

Two pale pink pelicans quietly grooming their feathers together by the water

“En hoe stel je dat voor?” vraag ik.
“We vliegen,” zegt hij trots. “rechttoe rechtaan.”

Rechttoe rechtaan. Briljant zeg.
Tot we eindigen in een vijver vol sombere eenden net buiten het dierenpark. 
Dat denk ik alleen hoor. Ik wil hem niet teleurstellen. Hij is nog zo jong en goedgelovig.

“Doe mee Serafina,” zegt hij, ogen vol ideeën, “we laten ons meenemen door andere vogels. In de groep. Geheim. Niemand merkt het.”

Ik buigt mijn kop, terwijl ik diep nadenk en wat veren gladstrijk.

Elegant pink pelican grooming its feathers, looking glamorous

Dan knik ik heel langzaam alsof dit een serieus strategisch voorstel is.
Kleine jongens met grote dromen moet je soms even laten fladderen.

“Goed,” zeg ik waardig. “We wachten tot het donker wordt. Dan sluiten we aan bij de eerste groep ganzen die over vliegt.” Ik schud de sombere-eenden-gedachte van me af en maak mezelf lang en absoluut koninklijk. “Vanavond vliegen we. Zonder paniekflapperen.” 

Ongelofelijk. Kwam dat uit mijn snavel?
Ik voel opeens een een sprankje nieuw elan. Kop omhoog.
Vleugels wijd. Geboren voor vrijheid.
We doen het!

Pelican resting with wings partly open near the water

Aurelio kijkt naar me op, vanonder mijn vleugel. Zijn ogen glimmen nog steeds.  Ik zie hoop, koppigheid, lef. Ik zie mezelf van vroeger. Ach ja. Misschien moeten we het ècht een kans geven. Al komen we alleen tot de vijver met sombere eenden, dan weet hij tenminste hoe het voelt.

Maar eerst even…

Ploep.
Kop in veren.
Strategisch rusten.
En blijven dromen.

Pelican with its head tucked into its feathers, resting

Verbonden met Saturday Critters van Eileen.

---

🪶 Weetjes (voor wie denkt: klopt dit verhaal wel?)

PS:
Vogelgriep klinkt hier luchtig, maar in het echt is het natuurlijk ernstig. Wilde vogels kunnen het virus verspreiden, en vooral kippen en kalkoenen worden er snel heel ziek van. Daarom staan die extra hekken in de dierentuin: om de vogels te beschermen. Serafina en Aurelio weten niet hoe gevaarlijk het werkelijk is maar ja, daar zijn ze natuurlijk ook vogels voor.

PS 2:
De pelikaan behoort tot de grootste vliegende vogels op aarde. Het zijn zwaar gebouwde vliegers: ze lopen eerst over het water om op te stijgen en zweven vervolgens lang op thermiek, vaak in V-formatie om energie te sparen. Zouden Serafina en Aurelio echt met ganzen mee kunnen vliegen? Technisch gezien waarschijnlijk niet, pelikanen hebben hun eigen ritmes en vliegmanieren. Maar goed… probeer een vogel met dromen maar eens tegen te houden. 🪶  

Bron weetjes: De rozen pelikanen in Ouwehands Dierenpark

Als pelikanen een grote ontsnapping zouden plannen… denk je dat ze verder komen dan de eerste vijver met sombere eenden? 🪶🦆

04 oktober 2025

Dagboek van Miep Merel

– Uit het dagboek van Miep Merel, vaste bewoner van het vakantiepark

Ze vindt me zielig. Ik hoorde het haar zeggen toen ze daar stond in de deuropening.
Ze zei: “Aaah, moet je nou kijken, wat een kale kop, zo sneu.”

Merel in de rui op de Veluwe met kale kop en nieuwe veertjes in de maak, gefotografeerd bij een vakantiepark.


Zielig? Weet ze niet dat dit mijn limited edition herfstlook is? Oude veren eruit, nieuwe erin. En trouwens… ik zie heus wel dat zij zelf ook een stuk grijzer bent dan de vorige keer. Wie is er hier zielig, hè?

Dus hup, kom maar op met die pot die je daar vasthoudt. Pindakaas met wormen: mijn ultieme beauty food voor glanzende nieuwe veertjes. 

“Wil jij ook een hapje?” vraag ik haar. “Helpt misschien tegen jouw grijze haren.”

oodborstje op een tuintafel op de Veluwe, omringd door herfstbladeren en ochtendlicht.


O nee… dáár is roodborstje. Hé kraaloog, afblijven!
Dit potje met vogel-pindakaas is van mij. 
Ik sla expres alarm: pienk, pienk, pienk. Kijk, daar gaat ze. 
Opgeruimd staat netjes!

Merel in de rui zoekt zaadjes op tuintafel

Merel op de tuintafel op de Veluwe, in de rui op een herfstdag.

Rust hersteld. Tijd voor vogeltjes-pindakaas. Ik kan wel wat lekker gebruiken.

Vederlichte groet:
Miep Merel
Every season asks us to let something go — even the blackbird knows that beauty begins again in the quiet work of change. 
Linking to Eileen's critters

👉 Heb je de ander bladzijde uit mijn dagboek gemist? Lees die hier terug

24 september 2025

Robijntje en de vliegenzwam

Tjonge, wat is het benauwd in die jaszak van Aritha! Wie stopt er nou een roodborstje tussen sleutelbos en zakmes? Geen pretje, hoor.


Ik wiebelde een beetje heen en weer toen ze bijna over boomwortels struikelde. En zuchten dat ze deed! “Wat ben ik moe…” Ja, ik ook, dacht ik, van jouw gewiebel. Gelukkig trok ze me er ineens uit. Ahhh… frisse lucht! Blauwe hemel, witte wolken, dennen en coniferen overal. Eindelijk, avontuur!

Toen zei ze: Robijntje, we gaan op zoek naar rood-met-witte-stippen. Ik fladderder gelijk met mijn viltige vleugels, tuurde links, tuurde rechts. Niks te zien. Alleen mos en takken.

Toen opeens... daar stond-ie. "Kijk!", riep ik. "Een échte sprookjespaddenstoel!" Rood met kleine witte stippen. Mijn hartje bonsde in mijn borst van wol.

Ik sprong op een boomstammetje (nou ja, Aritha zette me erop, maar dat hoeft niemand te weten). Daar stond ik, oog in oog met mijn nieuwe vriendje, de vliegenzwam. Heel even was het stil. Toen fluisterde ik: “Dag buurman, wat sta je hier mooi.” Hij knikte een beetje, tenminste… ik dénk dat hij knikte.

En daarna vonden we er nog eentje met een hapje eruit.
Krijg ík nou de schuld?



Terwijl zij koffie dronk stuurde ze mij de boom in. Dat vond ik prima: alles beter dan de jaszak. Maar hé... eind goed, al goed. Want wie een vliegenzwam ontmoet heeft een topdag! 

🍄 Heb je deze paddenstoel al (ooit) gezien?

23 augustus 2025

De dag van Lucky

Lucky hier!
Ik zit in de boom
en druk mijn snuit ertegenaan.

Oh! Wat zie ik daar?
Zie ik het goed?

Ik spring uit de boom,
ren door het gras.

Mijn snorharen trillen.
Een glinsterplek!
Midden op dat hoge ding op poten.
Is het water?

Ik waag de sprong.
Nu ben ik heel dichtbij.
Het glimt zo mooi.
Ik buig me voorover.


Hé, wie is dat?
Ik zie iemand in het water.
Het lijkt mijn broertje.
Is hij het?

Ik duw mijn neus naar beneden.
Ieuwww! mijn neus wordt nat.
Ik zie mijn broertje niet meer.

Het is water, ik wist het.
Fris en koel.

Maar wacht… wat drijft daar?
Rond. Bruin. Pinda, pinda!

Ik zet mijn poot in het water.
Ik wil die pinda.
Ik probeer hem te pakken met mijn…
met mijn tanden.

Het lukt, het lukt, het lukt…
bijna, bijna…
HAP!

Krák. Dat is lekker!

Ik stop mijn wangen vol.
Ik kijk opzij.
Ik zie een snavel.
Een blauwe veer.
Ik zie Gaai

Nu wil hij
Hij kijkt niet naar mij.

Gelukkig maar


Ik knabbel mijn pinda helemaal op.

Gaai is weg
Ik probeer het gauw nog eens,
nog eens.
 Gaai komt altijd terug
Ik weet dat, daarom snel, snel...
Ik wil de pinda's allemaal
ze zijn van mij

Mijn glinsterplek.
Mijn pinda’s.
Mijn dag is top. 
🐿️✨

En sssst… niet verklappen.

Mama-eekhoorn zei:
“Alleen hazelnoten & beukennootjes vandaag!”
Maar deze pinda’s…
zijn zóóó knabbel-lekker!


Ik wens jullie een fijne dag,
dat jullie maar veel pinda’s mogen vinden
krák, knabbel, knisper 
kleine gelukjes die je dag beter maken.

Twee-beners moeten gewoon net als ik een voorraadje aanleggen  voor de herfst— schrijf je mooie momenten op, dan kun je er later weer op knabbelen.” 

Knabbelgroetjes van mij,
Lucky

--

Linking to Eileen's critters
Linking to Huisvlijt

09 augustus 2025

Groetjes van Cynips

Tijd voor een verhaaltje.
Over mij natuurlijk: Cynips

🐝Linking up with Eileen's critters

Zomerleven in een knikkerhuisje
☀️ dag 42 – alles gaat goed

Hoi, ik ben een eikengalwespje-in-wording. Noem mij maar Cynips. Mijn huis? Dat is een knus, ronde bolletje aan een eikenblad. Lekker glad van buiten, gezellig zacht van binnen.

Mijn moeder was er vroeg bij — in mei. Ze kwam uit een piepkleine, harige gal in een bladknop. En toen ze eenmaal groot genoeg was, vond ze een mooi eikenblad en legde daar haar eitje. Mij dus.

Mijn moeder heeft mij hier achtergelaten, en sindsdien groei ik rustig. Ik eet van de muren, luister naar de wind door de bladeren, en soms hoor ik stemmen. Vandaag bijvoorbeeld:
“Oh kijk! Wat een gek bolletje aan dat blad!”
Ja hallo, ík woon daar dus.

Binnen is het warm en veilig. Ik hoef helemaal niks. Alleen groeien. In de herfst ga ik me verpoppen, en pas in de winter kruip ik naar buiten. Dan ben ik een volwassen vrouwtje, klaar om zelf nieuwe bolletjes te laten groeien.

Maar nu? Nu is het zomer. De zon schijnt vaak, de regen tikt soms zachtjes op mijn dak, en ik lig gewoon… tevreden te zijn.

Leven in een eikengal: het is klein, maar fijn.


Groetjes van Cynips
Cynips quercusfolii L




 🌿 Twee generaties – twee soorten gallen

✔️ De moeder die in mei of juni het eitje legde, kwam zelf uit een klein, harig galletje (2–3 mm groot), dat groeide in een bladknop van de eik. Dat was de lente-generatie.

✔️ Die moeder was dus geboren uit een gal, vloog uit in de lente, vond een jong eikenblad en legde een eitje aan de onderkant van het blad.

✔️ Het eitje dat zij legde (het huidige wespje) zit nu in een grote, ronde gal aan een blad — dat is de zomergeneratie, die pas in de winter uitkomt als vrouwtje.

✔️ En dan begint het hele wondertje weer opnieuw.

Kort gezegd:

  • De wintergeneratie = alleen vrouwtjes, die zelfstandig eitjes leggen

  • De lentegeneratie = mannetjes én vrouwtjes, die zorgen voor de volgende ronde


Als het klopt hè... want ik vind het echt ingewikkeld. 
Maar wel mooi. 

---

🍈Heb je ooit galappels gezien op een blad?

04 juli 2025

Dagboek van Mees Maxima

Dagboek van Mees Maxima
25 juni – huisje 111

Lieve dagboek,

Vandaag smolt ik bijna op mijn tak. Geen wind, wél warm. Mijn drie meisje-meesjes – Malia, Lexia en Riane – hingen met open snavels tegen elkaar aan. En ik vroeg me serieus af of ze het zouden overleven.

Maar toen… kwam de tweebener. Het vrouwtje. Met dat haar als verdroogd nestmateriaal. Ze zette een bak op het terras. Glanzend. Vol water. En ik hoorde haar tegen de andere tweebener zeggen: “Arme vogels, ze kunnen niet zweten, hè?”

Nee, dat kunnen we niet. Dank u vriendelijk voor de erkenning. Ik vloog er direct naar toe en inspecteerde nauwkeurig de omgeving.

Zij ging door een gat het stenen bouwsel weer binnen. Ik zag haar een paar tellen later achter de doorzichtige muur tevoorschijn komen. Met dat ding voor haar gezicht waar ze altijd mee rondloopt. 

Toen floot ik het sein:
“Badders! Badders! NU!”

Ik hoorde mijn meisjes al aankomen.
Malia dook als eerste – bommetje.
Lexia hupte er schuin in en verloor bijna haar evenwicht doordat ze te veel om zich heen keek.
Riane? Die durfde eerst niet. Pas later, toen de andere twee alweer op de tak zaten, kwam zij. Ging midden in de bak zitten, spreidde haar vleugels en piepte: “Spa-dag.”

Ikzelf dompelde mijn staart. Dronk wat. Meer was niet nodig.
Ik hield mus en vink op afstand. En eekhoorn.
Misschien ga ik later nog in bad. Privémomentje. Met mijn Willem.


Achter het raam zag ik het tweebener glimlachen. Ik knipoogde naar haar.

De meisjes en ik? We kwamen die middag terug. Drie keer.
Elke keer stond het bakje er. Soms frisser. Soms voller.

Huisje 111? Officieel verkozen tot beste vakantieplek van het hele park.

Tot morgen,

Mees Maxima

03 mei 2025

Bob heeft dagdienst

Ik zit achter ons huis in mijn tuinstoel. De zon schijnt vrolijk. En Bob zit op zijn nest. Je weet wel, Bob van Bettie – uit deze blog.

Al uren zit hij daar te broeden.

Heel zachtjes sta ik op, loop het huis in – sluipmodus actief – en pak de grote camera met de telelens. Terug in de tuin richt ik mijn lens omhoog. Kom op, Bob... laat je kopje zien. Waar ben je nou?

Ik doe een duivengeluid na. Jaaaa, daar is-ie: Bob steekt zijn kop hoog omhoog– klikklik. Precies het juiste moment voor een foto.

Ik draai mijn lens nu naar de andere eik. Daar zit Bettie, op haar favoriete tak, met haar rug naar mij toe. Ze doezelt in het zonlicht. Overdag heeft zij vrijaf, zegt Google. 

Maar vanavond moet zij weer. 
Dan neemt zij het nest van Bob over.


Of de duiveneitjes veilig zijn, dat weet ik niet… want in de boom waar Bettie zit, bouwen Kareltje en Kaat een eksternest. En eksters? Die staan erom bekend dat ze open nesten plunderen. Niet alleen de eitjes zijn in gevaar – ook jonge duiven overleven het soms niet. Zou Bob dat weten, daarboven op zijn nest? 

Foto: eksternest in aanbouw 👇


Kijk daar komt Kareltje van het dak af. Ik kan het net zien, zo over onze schutting heen. Hij jaagt Bettie weg uit de boom! Zie je de staartveren van Bettie onderin de laatste foto?

Uit mijn boom, schettert hij, kom nooit meer terug.



🕊️📸🌳

Heb jij wel eens een nestje gevolgd in je tuin, balkon?

29 maart 2025

Dagboek van Miep Merel

 – Uit het dagboek van Miep Merel, vaste bewoner van het vakantiepark

We zaten in de bosjes, Roodborstje en ik, Miep Merel. Een beetje soezen in de zon, niks aan de hand. Tot er een grijze blikvanger het zandpad op kwam brommen. Veel te groot, veel te luid.


"Daar heb je weer zo’n stel," zei Roodborstje.

De deuren vlogen open. De man dook direct de kofferbak in, de vrouw schuifelde voorzichtig over het pad — zij liep alsof ze een ooievaar was die spijt had van haar landing. "Wat lopen mensen toch vreemd als ze uit een auto stappen," fluisterde ik. "Ja, lachwekkend gewoon," grinnikte Roodborstje. 

We bleven laag. Kijken wat ze van plan waren. Ze liep naar de boom en hing een ding op – zo’n vetding met pinda’s, in de vorm van een klokje.

"Handig," zei ik droog. "Denkt ze dat ik op m’n kop kan hangen? Wat ben ik, een mees?"

Maar even later… ja hoor: zaadjes op tafel.

"Yes," fluisterde ik. "Dát bedoel ik nou. Geen circus, gewoon lekker strooien." Sindsdien is feest. Even landen, beetje pikken, zon erbij… en zij zitten binnen achter het glas te koekeloeren met van die gluurkasten. Alsof ze elke veer willen vastleggen, van MIJ: Miep Merel, mooiste vogel van heel Nederland!


Feestje, zulke mensen. Ik hoop dat ze veel "strooigoed" bij zich hebben. En dat die brutale mezen even hun snavel houden. Zonet zat er een staartmees in de boom en die vrouw werd helemaal hyper. "Kijk!" riep ze. "Eindelijk zie ik er eentje! Die stond op mijn lijstje!" 

Alsof ík, Merel, niet mooi genoeg ben. Wedden dat ik mooier fluit dan dat staartmees-geval? En toen kwam Meneer Specht met z’n rode broekje en z’n showgedrag. Hij landde pontificaal op het klokje. "Kijk!" riep ze. "Wat een beauty!"

Alsof rood alles is.
Alsof ík niet besta.
Maar goed. Ik hou me rustig. 

Anders jaagt ze me weg. Zij niet. Die man. Hij zegt niks, maar z’n ogen zeggen: “Gedraag je.” Nou, vooruit dan maar.


De zon is onder.
Roodborstje is al vertrokken, zoals altijd stil en snel. Ik blijf nog even op mijn tak zitten, schud mijn veren uit en kijk nog één keer naar de tafel. Dan duik ik ook het struikgewas in, naar mijn eigen plek.
Veilig voor vannacht. En ik zorg dat ik morgen de eerste ben!

Vederlichte groet:
Miep Merel

Gelinkt to Zaterdagse Beestjes van Eileen