Schapen gezocht (en gevonden)

Ik stapte op de fiets en reed naar het Binnenveld om schapen te zoeken. Vorig jaar schreef ik een blogje over de schapen die daar, vlak voor de lammertijd, over verschillende boerderijen verdeeld werden. En ik dacht: eens kijken of ze er weer zijn.

Oude blog: Help, een kudde schapen op het fietspad!

Ik fietste. En fietste. En fietste.
Ik zag schapen, ja... maar veel te ver weg. Niet te benaderen, hooguit te tellen met samengeknepen ogen. Ik maakte wel een foto (die van hierboven) en dacht: dit is het dan. Klaar. Naar huis.

En toen... verrassing.
Ik sloeg een zandpad in en daar stonden ze, vlak bij een metalen hek in de wei.

Ze hadden net te eten gekregen. Hooi ofzo? Ze stonden er met hun poten midden in. Nieuwsgierig dat ze waren! Ze keken me aan met van die blikken van wat kom jij hier doen? 

Ik zei dat ze door mochten gaan met schaap zijn.
Dat ik alleen maar foto's van ze ging maken.
Dat vonden ze best.

Het was koud, ja. Maar dat deed er even niet toe. Dit blogje is een herinnering aan dat moment. Aan onverwacht tòch nog vinden wat je zocht.

Met foto’s. 😊

En een video.

En alsof het nog niet genoeg was 
De avond had ook nog iets in petto 
Daarover in de volgende blog.

Linked to Zaterdagse Beestjes van Eileen

Waarom ik stopte bij de wilgen

Zo’n moment waarop je eigenlijk door wilt fietsen maar je toch stopt. Waarom? Omdat het rijtje knotwilgen er er zoooo zielig uitziet.

Kijk deze dan 😮

Ik maakte foto’s van deze zielige wilg. In de berm lag een stukje wilgehout, dat stopte het in mijn fietstas. Ik vind het zo leuk om natuur-dingen mee te nemen als aandenken. Ik snoof eraan. Het ruikt niet zo lekker. 

Beetje bitter zelfs.

Waarom ze in de winter snoeien? 

Dan staat de sapstroom bijna stil. Snoeien veroorzaakt dan weinig stress: de boom “bloedt” niet en in het voorjaar reageert ie gewoon weer met nieuwe "sprieten op zijn kop".

Ik fietste verder en dacht: in mei kom ik terug.
Dan maak ik nieuwe foto’s.
Eens kijken hoe hij er dan uit ziet 

Knotwilg citaat

“Knotwilgen lijken op mij. Mijn leven is ook gesnoeid, maar er komen toch weer nieuwe takken aan.” — Drago Pecenica

Maar niet alle knotwilgen geknot. 

Kijk, ik reed langs het kanaal deze hebben al hun takken nog 👇

Te vaak knotten maakt zwak

Ik las net dat knotwilgen eens in de 2 tot 4 jaar geknot, want dan zijn de takken dik genoeg om veilig te verwijderen. 

Te vaak knotten → zwakke boom
Te lang niet knotten → te zware takken

Ik hou gewoon van knotwilgen. Daarom stopte ik even. Daarom schreef ik er een blogpost over. Knotwilgen zijn SUPERMOOI

 👀🌿welk typisch Nederlands product wordt van wilgenhout gemaakt?

De mooiste midwinterwandeling

Het gaat vriezen vannacht.
En daar ben ik blij mee.
Eindelijk winter.

Zondagmiddag vierden mijn man en ik de kortste dag van het jaar.
Simpel. Down to earth.

We reden naar een plek in een natuurgebied waar we vaker lopen. Vroeg genoeg om de zon uit te zwaaien, en om ook nog een stukje schemer mee te maken.

Adembenemend.

Ik zag zwammen.
We hoorden ganzen en kieviten.
Het was rustig... hier en daar een wandelaar die, net als wij, de zonsondergang bewonderde. Je groet elkaar en loopt weer verder.

Ik dacht: over een paar maanden bloeien hier weer bloemen tussen het gras.
Kun je dat geloven?
Ik bijna niet.
Zo kaal als het nu is.

Maar dat heeft ook iets moois.

“I prefer winter and fall, when you feel the bone structure of the landscape.
Something waits beneath it; the whole story doesn’t show.”
— Andrew Wyeth

 

En toen zag ik een bloem.
Serieus.
Ik ging door de knieën om er een foto van te maken. Wie wordt er nu niet blij van een bloem in de winter?

Het was reukeloze kamille — lijkt op echte kamille, maar heeft bijna geen geur. De zon was net onder toen ik een paar foto’s maakte. 

Tijd om terug te lopen.
Het werd steeds donkerder.
Wat een fijne wandeling.

Om zo te vieren dat de kortste dag voorbij was.

Hiep, hiep, hoera —
vanaf nu worden de dagen weer langzaam langer,
eerst in de ochtend, pas later in de avond.

👉 Hoe gaat jouw week tot zover?

---

Doe ook mee met de Link Party van Huisvlijt

Zonsondergang? Ik kom eraan!

Tadaaa, hier ben ik weer. Met een fietsverhaal dat ik niet kon laten liggen.

Vlak voor zonsondergang fietste ik de natuur in. 

Omdat het zo helder was.
Omdat ik de zon gedag wilde zeggen.

Een kleurig natuurfeestje speciaal voor mij

Ik reed langs het kanaal naar het weggetje waar wij in de zomer de zon zagen ondergaan, maar halverwege bedacht ik: in de winter zie je daar niets. Dus koos ik een ander plekje, bij de kleine eik.

Het licht was zó mooi. De hemel gloeide rozerood, de zon hing laag boven het weiland, het gras leek groener dan normaal. De rietkraag langs het water gloeide op als goud. Een klein feestje, speciaal voor mij, leek het wel.

Vaarwel zon!

Maar het was bíbbberkoud. Ik trapte stevig door, deels voor warmte, deels omdat de zon sneller zakte dan ik kon volgen. Voorbij de brug zette ik mijn fiets tegen het hek en liep een stukje het weiland in. 

En daar ging de zon… zo’n apart moment vind ik dat: opeens weg. De lucht werd daarna elke minuut mooier.

Koude tenen en voetstapjes op het water

Ik wilde eigenlijk koffie drinken op het bankje bij de eik (had mijn thermosfles bij me) maar het werd al schemerig en mijn tenen waren het duidelijk niet met me eens. Het leken wel ijsklontjes in mijn wnadelschoenen. Ik voelde ze bijna niet meer. Dus fietste ik terug. 

Onderweg zag ik een watervogel laag over het water, vliegen onder de brug door. Zijn kleine voetstapjes op het oppervlak. Ik vond dat zo mooi, ontroerend. Ik heb er eigenlijk geen goeie woorden hoe mooi was! De kleuren, geuren, het geluid van de vogel op het water... alles bij elkaar!

Naar huis

Ik zag telkens wat moois op de terugweg, en stapte dan af om een plaatje te schieten. Maar op den duur kreeg het steeds kouder en kouder. Je weet wel: tot op je bot. Wat was ik blij dat het dorp weer in zicht kwam.

Kijk, de molen, de huizen met de verlichte ramen.

Vanaf deze plek moest ik nog maar  5 minuutjes fietsen. 

Ja, deze molen zie ik vanuit ons voorraam.

Bonus

Een korte video om te laten zien dat ik tegenwoordig een fietshelm draag.
Kijk maar in mijn fietsspiegel, dan zie je mij.

En je ziet ook mijn thermosfles natuurlijk.

Een paar snelle slokken, voordat ik terugfietste.

Draag jij een fietshelm? (Ik nu wel!)

O, ik wil de zon nog wel duizend keer uitzwaaien op deze manier.

---

Deze fietstocht maakte ik op 21 november. 

Zo wil ik november onthouden

November is mijn maand. De maand van mijn verjaardag, van herinneringen aan kinderfeestjes met simpele spelletjes aan tafel, en natuurlijk cadeautjes, die ik allang had gesignaleerd onder het bed van mijn ouders. Ik zie mezelf weer zitten, met mijn tante erbij, dat ene jaar vlak voor hun emigratie naar Australië. En het jaar dat ik een fiets kreeg.

Droevig randje

Daarna veranderde het, toen mijn vriendinnetje (10) verongelukte. De volgende twee verjaardagen hadden een droevig randje, hoewel ik mooie cadeautjes kreeg. 

Maar goed, deze blog gaat verder niet over mijn verjaardag.
Ik wilde vooral iets opschrijven over mijn fietstocht;  zomaar, omdat het zo’n mooie dag was, en ik wat foto’s maakte die ik wil bewaren.

Fietsen in November

Mijn man zei voordat ik wegging: “Neem je handschoenen mee, het is fris!” Ik nam ze mee, maar deed ze niet aan.

Op de foto hierboven zie je een man fietsen in een hemdje, korte broek en visspullen op zijn rug. Die had de zomer nog in zijn hoofd.

Het wás fris, maar niet koud genoeg voor handschoenen. In de verte hing een lichte nevel. De bomen met hun laatste gekleurde bladeren staken warm af tegen de donkere dennen verder weg. Een tractor haalde riet weg bij de sloot.

Mijn doel was het bankje bij de kleine eik, midden in het veld — één van mijn favoriete plekken, dichtbij ons dorp. Je kunt er kilometers ver van je af kijken.

November is Mooi

Ik dronk er mijn koffie en maakte foto’s van wat ik zag. Een libelle kwam gezellig buurten op mijn bankje. Die vleugeltjes! Ik dacht: zo wil ik november onthouden. Niet alleen als de maand van vroeger, maar als een maand vol leven; frisjes en verrassend mooi.

Vanaf mijn bankje zag ik de mensen voorbij zoeven over het fietspad en ook een hardloper. Dit keer kwam er niemand naast me zitten op het bankje om uit te rusten, behalve die libelle dan.

Onder een open hemel 

Ik nam een beslissing, ergens over. Dat lukt beter onder een open hemel, als ik even uit mijn hoofd stap, uit mijn schrijfwerk. Het lukte om mijn gedachten te ordenen en tot een besluit te komen.

Daarna stapte ik weer op de fiets en reed terug naar huis, veel lichter dan toen ik kwam.

Hieronder foto’s van de mensen op het fietspad:
fietsers, de hardloper met haar zwiepende paardenstaart, de vogelaar.

Koeien, een roofvogel en een tractor

Ik kwam op de terugweg langs de blaarkoppen (koeien dus) in de wei. Een tractor maaide gras en kwam daarna het pad op rijden, waardoor ik even moest uitwijken naar de berm. Prima tijd om de blaarkoppen te vereeuwigen. 

Houd je ook zo van blaarkoppen? Het is een super-oud runderras, dat al in de late middeleeuwen werd beschreven en volgens kenners geeft hun melk de allerlekkerste kaas en boter.

Boven de koeien zweefde een roofvogel.
Geen idee wat voor soort het was.

Bomenlaantje

Ik filmde ook het bekende bomenlaantje. Bij elke zuchtje wind hun bladeren lieten vallen. Ik reed er langzaam onderdoor en zag het gebeuren. Zo blij dat deze bomen er nog staan. Er was sprake van dat ze gekapt zouden worden. Hier zie je de bomen vanaf de andere kant, ik blogde er in 2019 ook over: Autumn Bike Ride

November in midden-Nederland.

Wonderlijk eigenlijk, hoeveel verschil één bankje, een libelle

en een beetje november-zon kunnen maken.

De zon ging onder, de maan kwam op

We gingen voor de zon. Maar het was de maan die ons verraste.

Terwijl we keken hoe het laatste licht de hemel kleurde, klom achter onze rug de maan omhoog – stil, rond, boven het open land.

Opeens zagen we haar. Het werd een avond met twee keer verwondering. Ik deel een paar foto’s. Niet perfect misschien, maar proef je het… die sfeer?

We vonden het zo mooi! Langzaam liepen we terug naar de auto. Eén keer stapte ik bijna op een kikker. Oh, ik zal een video in deze post plakken. Die lijkt zwart, maar als je het geluid hard zet hoor je dat het Niet stil was. Plus je ziet de maan.

Luister naar het kikker-concert!

Wat doet jou meer – de zon die ondergaat of de maan die opkomt?

Gele lis in het zonnetje

Ik fietste naar het mooiste natuurgebied van Nederland. Tenminste, als je het mij vraagt. Eigenlijk kwam ik voor de kamille, maar wat ik als eerste zag, waren grote plukken gele bloemen langs de slootkant.

Gele lis!

Felgeel, hoog, stevig tussen het gras. Ik pakte mijn telefoon om een foto te maken, maar het waaide flink en ze bewogen alle kanten op. En ik wilde er per se een stukje blauwe lucht bij. Dus ging ik op mijn knieën in het gras zitten, wachtte op een rustig (bijna windstil) moment… en klik klik klik. 

Alsnog mislukten er een heleboel plaatjes. Zo gaat dat.

Ze is lastig vast te leggen, maar echt: kijk hoe mooi ze is. Dit is een bloem die ik nooit eerder van dichtbij bekeken heb.

Thuis schreef ik er een notitie over in mijn boekje:

Natuurnotitie – 22 mei
Gele lis – Iris pseudacorus

🌿 Geen lelie, maar een iris
🌿 Groeit langs sloten en in nat grasland
🌿 Bloeit in mei en juni met felgele bloemen
🌿 Meeldraden deels verborgen onder de drie grote buitenste bloemblaadjes
🌿 Felgele kleur en UV-patronen helpen insecten hun weg te vinden naar nectar en stuifmeel.
🌿 Wordt bestoven door hommels, zweefvliegen en kevers
🌿 Kan tegen natte voeten en tijdelijke overstroming
🌿 Verspreidt zich via zaad en wortelstokken

Twee weken geleden liep mijn man en ik hier rond zonsondergang.
Toen zagen we er ook een paar.
Het licht was anders die avond, veel zachter.
De bloemen leken minder fel, meer verstild.

Grappig hoe hetzelfde bloemetje steeds weer anders kan overkomen,
afhankelijk van het moment — en misschien ook van hoe je kijkt.

Groeit de gele lis ook bij jou in de buurt?
Ik ben benieuwd! 🌿