Een boekenkast in het bos

Op zo’n huurfiets is het altijd even zoeken. Wie stuurt er nou eigenlijk... ik of dat ding? Maar na een paar minuten ging het vanzelf en reed ik het vakantiepark af.

Langs weilanden, huizen en hier en daar wat bloesembomen. Die zoete, frisse geur van de lente.... ik rook het. Ik reed het bos in. Daar ergens moest een boekenkast moeten staan. Met glazen deurtjes! Zo maar midden in het natuur...

Ik wist ongeveer waar, maar reed natuurlijk de afslag voorbij. Dat leverde welwat op, want ineens stond ik naast een groep wilde zwijnen. Met kleintjes. Gelukkig wel met gaas tussen ons, dus we hielden elkaar goed op afstand. Ik stapte af en maakte snel een foto.

Daarna stak de weg over, en reed opnieuw het bos in aan de andere kant. En daar stond hij. Niet rood, zoals op het www plaatje... maar bruin.

De boekenkast met de glazen ruitjes.

Naast een bankje... Echt een droomplek, waar je vanzelf even stopt. 

De kast stond vol boeken, van alles door elkaar, alsof iedereen er iets neerzet en weer doorgaat. Ik had zelf twee mooie boeken bij me, die plantte ik er tussen in. En natuurlijk nam ik er ook eentje mee terug. Daarna ging ik nog zitten. 

Dit was mijn geweldige uitzicht 👇

Dus… mocht je ooit vlakbij de Loenese waterval zijn, speur dan ook eens naar deze gave boekenkast. Hij staat aan de vrijenbergweg* aan de rand van het bos. Neem je broodje mee... koffie. Lekker even onthaasten!

Heb jij een favoriete mini-bieb?

---* Buurtbieb De Vrijenbergweg

Zandhagedis op de Veluwe 🦎

Nog één keer Veluwe snuiven.
Ik liep over een breed zandpad tussen hoge, slanke dennen, met boven me een strakblauwe lucht. Het rook naar hars.

Het werd al warm, dus ik bleef een beetje in de schaduw lopen. En toen… schoot er opeens iets over het pad, van de ene kant naar de andere.

Eerste gedachte: een hazelworm 😅

Ik hield de plek waar hij verdween scherp in de gaten. Een donkere plek in het dode gras. Blijf zitten alsjeblieft, fluisterde ik. Ik liep er behoedzaam heen. En toen zag ik dat het een hagedisje was.

Wat een mooi! Ik schoot een hele serie foto’s. Hagedissen laten zich eigenlijk alleen zien als de temperatuur precies goed is... als de zon schijnt. Dan worden ze actief en jagen ze op alles wat beweegt en in hun bek past: insecten en andere kleine beestjes. 

Wordt het te koel, te nat of juist te heet, dan trekken ze zich terug in een holletje en wachten ze gewoon tot het weer beter is. Ik had had echt geluk dat ik er eentje zag. 

Ik vond dit zo’n leuk natuurmoment 😍

En ja... een paar jaar terug zag ik ook zo’n beestje, maar dan op de Utrechtse Heuvelrug. Hieronder zie je de Veluwse hagedis (1) en mijn eerdere van de Utrechtse Heuvelrug (2).  Zoek de verschillen.

🦎Hint: de één wil gezien worden, de ander liever niet.

Sjonge...

Op zoek naar groot wild, zwijnen, herten, had ik het kleine bijna over het hoofd gezien.

Heb jij ooit een zandhagedis gezien?

Het Vergeten Kabeltje

Op dinsdag maakte ik een leuke serie foto’s van een eekhoorntje. En van roodborstjes, meesjes, vinkjes en nog wat andere bezoekers van de tuintafel. 

En toen ontdekte ik tot mijn schrik: mijn kabeltje ligt thuis! Dat kleine kabeltje waarmee je de foto’s van je camera op de laptop zet. En wij zitten hier nog wel een poosje.

Foto’s overzetten naar de laptop is juist mijn favoriete vakantiebezigheid: inzoomen, kijken of die ene eekhoornsprong scherp is. Dus ja… dat was even slikken. 

Heel even dacht ik: zullen we naar de stad rijden om een nieuw stekkertje te zoeken? Maar toen bedacht ik: mijn One Word van 2026 is geduld. 

Dus geen stekkertjesjacht. Ik kan best zonder stekkertje.

Zo bewaar ik gewoon nog wat leuks voor als we thuis zijn

━─┉┈◈❖◈┈┉─━

Nu is het een paar dagen later en mijn camera zit bomvol prachtige foto’s die ik niet in het groot kan zien. Maar ondertussen zit ik wel voor het allergrootste scherm dat er bestaat.

Het raam!

Met een live-uitzending van koolmezen, vinkjes en af en toe een eekhoorn.  Gelukkig heb ik mijn iPhone niet vergeten en schiet ik er plaatjes van... gewoon dwars door het raam heen. En die plak in in deze blog. Mijn man man ontdekte een nieuw soort: de keep. Die hadden we nog niet gezien. 

🐦 Op dit moment gaat het natuurfeestje vrolijk verder.

Gewoon in de regen.

En jij? Wat is het belangrijkste dat jij ooit bent vergeten op vakantie? 

De zon uitzwaaien op de heide

Het kan weer. Tenminste… als de zon zich laat zien: haar uitzwaaien wanneer ze ondergaat. Gisteren deden wij dat. En omdat het de eerste keer van het jaar was, deel ik een paar foto’s.

We liepen een heideheuvel op. Ik bleef een beetje achter... treuzelen, kijken, nog even een foto maken. Toen ik opkeek zag ik boven op de heuvel een klein silhouet. Dat vond ik zo’n leuk beeld dat ik meteen een hele serie foto’s maakte. Eentje deel ik: het klimmende figuurtje.

Aan deze kant van de heuvel werd het al schemerig. We hoorden veldleeuweriken en boven ons vloog een roofvogel voorbij met een grote tak. Daar heb ik geen foto van. We stonden gewoon omhoog te kijken en te genieten.

Mijn man maakte ondertussen foto’s van mij.
Hij vond me leuk natuurlijk. Met m’n rode vest.

En hij oefende met een speciale film-knop...

Op het plaatje boven de video schoot ik een foto van een klein spinnenweb in een heidestruik. Ik vroeg me af: van welke spin zou dat zijn? Ik kwam er uit dat het een hangmatweb is van een kleine hangmatspin (Linyphiidae). De spin zit er onder te wachten tot een insect erin valt.🕸️

Knap werk wel.

De zon zakte achter de Veluwse bomen. We draaiden ons om en liepen terug. Het werd meteen frisser en langzaam donkerder.

Hieronder zie je dat.

De zon zakte achter de Veluwse bomen en het werd meteen frisser. We liepen dus maar een beetje door. Niet dat we haast hadden… maar wilde zwijnen worden juist wakker als de zon ondergaat.

Bij een modderplas zagen we dat er inderdaad eentje bezig was geweest. De wand van de kuil, helemaal gladgestreken. In mijn verbeelding zag ik zelfs de afdruk van zijn haren.

Maar wij kwamen gelukkig gewoon weer veilig thuis.
Ons eerste zonsondergang-momentje van het jaar is een feit.

✨ En een paar uur later stonden de sterren alweer aan de hemel. 

Heb jij een plek waar je graag de zon onder ziet/zag gaan?

Wat te doen bij een hommel in huis?

Ik wilde eigenlijk naar buiten. Beestjes kijken. Natuur. Maar het was mistig. Dus ik stond een beetje te twijfelen: ga ik wel of ga ik niet?

Toen hoorde ik ineens: ZOEM.

Dat kan toch niet, dacht ik. Dat klinkt als een hommel. Maar hoe komt een hommel nou binnen; geen raam open, geen deur open, niks.

Nog een keer: ZOEM.

Ik liep in de richting van het geluid en ja hoor. Daar zat hij. Een enorme hommel bij het raam. Wanhopig danste hij heen en weer langs het glas, op zoek naar een uitgang die er niet was. Een korte video van de hommel hieronder 👇

Mijn eerste gedachte was heel praktisch. Moet ik hem doodslaan? Maar nee. Dat voelde meteen zielig. Zo’n beest dat gewoon naar buiten wil...

Dus eerst: foto’s maken. Uiteraard 😅

Bloem en suikerwater
Daarna toch maar even googelen. Internet zei: geef hem suikerwater en zet hem op een bloem. Nou, dat leek simpel, maar dat was het niet. Ik ben denk ik een kwartier bezig geweest. Suikerwater maken. Bloem pakken uit mijn boeket. Proberen een hommel op een bloem te krijgen zonder dat hij daar boos van wordt.

Uiteindelijk zat hij erop. Maar toen gebeurde er iets vreemds: hij hield doodstil. Zo stil dat je bijna denkt: o nee...  Maar hij leefde nog en...

... en begon hij te drinken. Of likken. Of wat hommels ook precies doen. 

Zo mooi om te zien. Ik maakt er een video van, in de hoop dat ik dit momentje vangen kon. Daarna droeg de bloem voorzichtig naar buiten - yep, liep een soort op mijn tenen - en duwde de lange steel bloem voorzichtig naar beneden in buxushaag. Kijk, zo 👇

Ik wilde nog een video maken want nu had ik allebei mijn handen weer vrij maar precies op dat moment: ZOEM. 

Weg was hij. 

Ik stond daar en dacht: nou ja... blijkbaar heb ik zojuist een hommel gered.

🐝🌸

Deze hommel mag vandaag meedoen aan Saturday’s Critters van Eileen.

Gewoon Gezellige Blog

“Lieve maart, kom binnen 
wat ben ik blij dat je er bent.”

👉 Omdat het maart is, dacht ik: tijd voor een ouderwets vraag-en-antwoordblog.

Het weer
De zon schijnt zo fijn. De hele week al. Dat voelt als een feestje. Kijk hierboven hoe mooi het was op een vroege ochtend. Dat boompje van goud is een beuk met verdorde blaadjes. HIj verliest ze pas als de nieuwe doorkomen.

Wat ik draag
Spijkerrokje, rode tuniek. IJsbeersloffen. Halverwege de dag een lang gebreid vest, omdat het kouder werd.

Op dit moment
Zit ik op de bank. Ik hoor de koelkast irritant zoemen. We hebben van alles geprobeerd, maar hij wil er niet mee stoppen met zoemen.

 

Ik denk na over
Of we net langs de griep heen gaan. Dat hoop ik. Mijn man is verkouden en hoest. Ik hoop dat het niet doorzet maar bij een mild verkoudheids-iets blijft.

Wat was er leuk deze week?
De eerste hommel in een paarse krokus. Ik hoorde hem zoemen en hij deed zo onhandig. Hij kwam bijna niet meer weg uit de bloem.

Welke chill-methode werkt op dit moment goed voor mij
Lezen. Maar is dat wel echt chillen? Mijn echte chill methode is toch wel wandelen in het bos.
Op een boomstronk zitten, van me af kijken

Rondkijken in en om mijn huis
3 Plaatjes: orchidee, mijn was hangt buiten en roodborstje voor het raam.

Op het menu
Er was niemand thuis om mee te eten, dus at ik een kommetje havermout en dronk ik er koffie bij.

Mijn simpele genoegens
Het blijft koffie. Ik drink drie keer koffie op een dag en dat zijn echt genietmomentjes.

Op mijn leesstapel
Naast de bank ligt een stapel boeken.
Ik neem ze mee als we volgende week op vakantie gaan.
Eentje heet: Zonnepitten van geluk.

Op mijn takenlijst voor de week
Ik houd het rustig deze week. Huishoudelijke dingen, schrijven, lezen, diamondpainten.
Ik hoef niet zoveel, vergeleken met vorige week.

Als ik terugkijk op de afgelopen maand, zou ik mezelf dit advies geven
Laat los. Wat ik hier schreef: When Patience isn't Patience

In mijn knutselmand
Een eekhoorntje (en vele andere diamondpaintings — grote en kleine).
Plus de sjaal die ik aan het breien ben.

Heb je tijdens de afgelopen maand iets (nieuws) geleerd?
Ja, duizend kleine dingen. Bijvoorbeeld dat men in de middeleeuwen meer bier dronk dan water 😀 Plus betekenis van een paar Griekse woorden. Plus...

Deze blog heb ik gelezen / geschreven
Ik wil vooral meer blogs lezen! Misschien komt daar volgende week meer van.
Ik schreef er ook een paar en genoot vooral van het fantaseren over die ezel in mijn vorige blog. Daar werd ik zelf ook een beetje vrolijk van.

Hoe voel ik me
Mijn stemming is over het algemeen oké. Ik vind het zo fijn dat de zon schijnt.
En dat er zoveel sterren aan de hemel staan in de avond. Omdat het helder is, kan ik die nu goed zien.

Vensterbankgeluk en tuinlessen
Ik had een plantje dat dramatisch zijn blaadjes slap liet hangen omdat ik slecht voor hem gezorgd had. Gelukkig nam hij het me niet al te erg kwalijk en ziet hij er alweer wat blijer uit.

Wat is een recent nieuwsbericht dat wat met je deed?
Iran. Ik vind het spannend.

Heeft iets kleins of alledaags mijn dag opgefleurd?
Iedere dag ontdek ik wel iets moois of leuks. Vandaag redde mijn man een lieveheersbeestje uit de wc.
Dat is geweldig toch. Op de video hieronder droogt het zijn vleugeltjes.

Van welke muziek geniet je de laatste tijd
Ai… muziek? Wat is dat?

Hoe heb je jezelf beloond?
Hoefde niet 😅

Van mijn scheurkalender
De dag dat je een zaadje
plant is een andere dag dan
die waarop je een appel eet.

♥ Wat was jouw kleine gelukje deze week?

---

Gelinkt aan de Huisvlijt Party van Nicole and Thankful Thursday

Ik ben een oude ezel

Ik ben een oude ezel.
Ik stond gewoon een beetje te hangen bij het hek.
Lekker te genieten van mijn me-time

Toen kwam zij. 

Met krullen waar ik jaloers op werd. En een kijkkastje in haar hand.
Irritant mens. Ze danste ermee voor mijn neus heen en weer. Links. Rechts. Nog een keer.

Ik heb echt even mijn beste kant laten zien.
Maar op een gegeven moment besloot ik: nu is het klaar.

Dus hap. In haar elleboog. Niet gemeen hoor. Gewoon duidelijk.

Ze deed meteen een stap achteruit en sprak me bestraffend toe. Ik wiebelde met mijn oren om haar af te leiden. Dat hielp. Maar ze zei wel: "Je komt voor straf op mijn blog. Jij met je rare bijtgedrag!"

Ik wilde haar nog naroepen dat ik normaal best aardig ben.
Dat het gewoon mijn stramme spieren zijn.
Je weet wel. Bijtgedrag.

Lezers, jullie snappen dat toch wel? Ik hap niet zo gauw 😏