De boom die niet meer wilde treuren

Er stond eens een boom in de tuin die geroemd was om zijn bloesem. Elke lente hing hij vol zachtroze bloemen, die in de wind wiegden als kleine wolkjes. Mensen bleven staan, fluisterden, maakten foto’s. 

“Wat een prachtige boom,” zeiden ze.

De boom hoorde het allemaal. Maar diep in zijn stam dacht hij: ze kijken alleen naar de roze bloemen die ik draag. Dat is niet eerlijk. Want hij droeg al die schoonheid, jaar na jaar... zonder applaus voor wie hij wèrkelijk was. 

Op een dag zei de stam zachtjes: “Mag ik ook eens laten zien wie ik echt ben?” Niemand hoorde het. Dus probeerde hij het gewoon. Heel voorzichtig liet hij een tak groeien, niet omlaag maar omhoog.

“Nou ja zeg,” zeiden de mensen uit de tuin, “weg met die rechte tak. Hij hoort te treuren. Zo hebben we hem gekocht.” En knip weg was de tak

De boom zei niets. Het jaar daarna probeerde hij het opnieuw. En nog eens. En nog eens. Elke keer rechte takken.

Tot er op een dag iemand bleef staan, de boom aankeek en glimlachte. Het was de bomenman. “Laat maar,” zei hij. “Deze boom wil gewoon niet meer treuren.”

En toen gebeurde het. De boom maakte nieuwe takken. Die groeiden verder, steeds hoger, naar de hemel met witte bloesem in het licht. De roze bloemen werden minder, hingen hier en daar... als kleine wolkjes van vroeger.

En de mensen? Die bleven nog steeds staan. Maar nu zagen ze iets nieuws: twee soorten bloesem aan één boom. Ze verzonnen er allerlei verhalen bij. De boom hoorde het aan en lachte. 

🌸 

Alleen de bomenman wist hoe het echt zat.
En wij natuurlijk ook.
Weet jij het ook?

De mooiste lichtjesroute van Apeldoorn

Scroll, scroll. Ik was op zoek naar een uitje in de buurt... en ineens kwam er iets leuks voorbij: het Royal Light Festival Apeldoorn 2026. We besloten te gaan. Winterjas aan, brrr, beetje koud, maar juist daardoor ook gezellig. 

We liepen onder bewegende lichtlijnen door, ze hadden telkens een nieuw patroon... niets was hetzelfde. Het bleef veranderen. Vectors of Light! De Finse kunstenaar Antti Kulmala verbeeldde hiermee de constante beweging van mensen in een stad. Lichtlijnen kruisen elkaar, volgen of ontwijken, paden komen samen en vallen weer uiteen. Zoiets.

Daarna kwamen we langs de De Naald, een hoge obelisk van 17 meter aan de Zwolseweg, vlak bij Paleis Het Loo.  Die staat daar al sinds 1901 maar nu prachtig verlicht

Wat ik het leukst vond?
Om dit samen te doen, natuurlijk.

En de Loolaan! Daar hadden studenten van het Technova College Ede het voetpad tot leven gebracht met licht. Projecties van planten, vormen en kleuren bewogen met je mee terwijl je verder liep. Bekermosjes, kijk hoe mooi groen. Er liep net iemand langs... je ziet haar schoenen nog. Daaronder nog een kunstwerk uit de natuur.

En alles bewoog! Dat maakte het zo leuk om naar te blijven kijken.

Hieronder een korte video van lichtspel op de kerk. De licht- en geluidsinstallatie stond aan de overkant van de straat, en maakte patronen uit de natuur zichtbaar: spiralen, netwerken, bewegingen die steeds in elkaar overgingen. 

Ik vond het indrukwekkend

In het hart van de Apeldoornse binnenstad, aan het begin van de Hoofdstraat, ontwaakt een oud pand uit zijn zwart-witte winterslaap. Dat doet een soort geheimzinnige machine: De Apeldoornse Kleurenraffinaderij van Monika Kimenai.

Felle patronen gleden over de muren, alles kwam tot leven.

Veel foto's.

Gewoon om het niet te vergeten.

Ik plak ze in mijn blog.

Voor nu en later

“Light is not so much something that reveals, as it is itself the revelation.”

---

❤️ I want to thank everyone for the responses to my blog posts in March. I really appreciate it. I’ll be visiting your blogs again soon. The past few weeks have been quite emotional because I had to make a decision, and all my energy went into that.

Eekhoorntje in de regen

 “Waar heb ik mijn nootje gelaten…?” 

🌰

Eekhoorns kijken is een feestje.
Ja of nee?

Sleedoorn na de regen

In de vakantie zag ik deze sleedoorn elke dag witter worden. Na de regen was hij op zijn mooist. De zon brak door en toen ik onder de boom stond en omhoog keek, zag ik overal druppels tussen de bloesem... ze glinsterden in allerlei kleuren. 

Duizenden mini-momentjes tegelijk.

Kon ik dat maar beter vangen met mijn lens...

Feestelijk.
Een vleugje lente.

Moet er soms eerst een flinke bui overheen voordat wij een beetje gaan glinsteren? 

Een boekenkast in het bos

Op zo’n huurfiets is het altijd even zoeken. Wie stuurt er nou eigenlijk... ik of dat ding? Maar na een paar minuten ging het vanzelf en reed ik het vakantiepark af.

Langs weilanden, huizen en hier en daar wat bloesembomen. Die zoete, frisse geur van de lente.... ik rook het. Ik reed het bos in. Daar ergens moest een boekenkast moeten staan. Met glazen deurtjes! Zo maar midden in het natuur...

Ik wist ongeveer waar, maar reed natuurlijk de afslag voorbij. Dat leverde welwat op, want ineens stond ik naast een groep wilde zwijnen. Met kleintjes. Gelukkig wel met gaas tussen ons, dus we hielden elkaar goed op afstand. Ik stapte af en maakte snel een foto.

Daarna stak de weg over, en reed opnieuw het bos in aan de andere kant. En daar stond hij. Niet rood, zoals op het www plaatje... maar bruin.

De boekenkast met de glazen ruitjes.

Naast een bankje... Echt een droomplek, waar je vanzelf even stopt. 

De kast stond vol boeken, van alles door elkaar, alsof iedereen er iets neerzet en weer doorgaat. Ik had zelf twee mooie boeken bij me, die plantte ik er tussen in. En natuurlijk nam ik er ook eentje mee terug. Daarna ging ik nog zitten. 

Dit was mijn geweldige uitzicht 👇

Dus… mocht je ooit vlakbij de Loenese waterval zijn, speur dan ook eens naar deze gave boekenkast. Hij staat aan de vrijenbergweg* aan de rand van het bos. Neem je broodje mee... koffie. Lekker even onthaasten!

Heb jij een favoriete mini-bieb?

---* Buurtbieb De Vrijenbergweg

Zandhagedis op de Veluwe 🦎

Nog één keer Veluwe snuiven.
Ik liep over een breed zandpad tussen hoge, slanke dennen, met boven me een strakblauwe lucht. Het rook naar hars.

Het werd al warm, dus ik bleef een beetje in de schaduw lopen. En toen… schoot er opeens iets over het pad, van de ene kant naar de andere.

Eerste gedachte: een hazelworm 😅

Ik hield de plek waar hij verdween scherp in de gaten. Een donkere plek in het dode gras. Blijf zitten alsjeblieft, fluisterde ik. Ik liep er behoedzaam heen. En toen zag ik dat het een hagedisje was.

Wat een mooi! Ik schoot een hele serie foto’s. Hagedissen laten zich eigenlijk alleen zien als de temperatuur precies goed is... als de zon schijnt. Dan worden ze actief en jagen ze op alles wat beweegt en in hun bek past: insecten en andere kleine beestjes. 

Wordt het te koel, te nat of juist te heet, dan trekken ze zich terug in een holletje en wachten ze gewoon tot het weer beter is. Ik had had echt geluk dat ik er eentje zag. 

Ik vond dit zo’n leuk natuurmoment 😍

En ja... een paar jaar terug zag ik ook zo’n beestje, maar dan op de Utrechtse Heuvelrug. Hieronder zie je de Veluwse hagedis (1) en mijn eerdere van de Utrechtse Heuvelrug (2).  Zoek de verschillen.

🦎Hint: de één wil gezien worden, de ander liever niet.

Sjonge...

Op zoek naar groot wild, zwijnen, herten, had ik het kleine bijna over het hoofd gezien.

Heb jij ooit een zandhagedis gezien?

Het Vergeten Kabeltje

Op dinsdag maakte ik een leuke serie foto’s van een eekhoorntje. En van roodborstjes, meesjes, vinkjes en nog wat andere bezoekers van de tuintafel. 

En toen ontdekte ik tot mijn schrik: mijn kabeltje ligt thuis! Dat kleine kabeltje waarmee je de foto’s van je camera op de laptop zet. En wij zitten hier nog wel een poosje.

Foto’s overzetten naar de laptop is juist mijn favoriete vakantiebezigheid: inzoomen, kijken of die ene eekhoornsprong scherp is. Dus ja… dat was even slikken. 

Heel even dacht ik: zullen we naar de stad rijden om een nieuw stekkertje te zoeken? Maar toen bedacht ik: mijn One Word van 2026 is geduld. 

Dus geen stekkertjesjacht. Ik kan best zonder stekkertje.

Zo bewaar ik gewoon nog wat leuks voor als we thuis zijn

━─┉┈◈❖◈┈┉─━

Nu is het een paar dagen later en mijn camera zit bomvol prachtige foto’s die ik niet in het groot kan zien. Maar ondertussen zit ik wel voor het allergrootste scherm dat er bestaat.

Het raam!

Met een live-uitzending van koolmezen, vinkjes en af en toe een eekhoorn.  Gelukkig heb ik mijn iPhone niet vergeten en schiet ik er plaatjes van... gewoon dwars door het raam heen. En die plak in in deze blog. Mijn man man ontdekte een nieuw soort: de keep. Die hadden we nog niet gezien. 

🐦 Op dit moment gaat het natuurfeestje vrolijk verder.

Gewoon in de regen.

En jij? Wat is het belangrijkste dat jij ooit bent vergeten op vakantie?