Allemaal beestjes – keramiek in het Von Gimborn Arboretum

Allemaal beestjes.

Ik zag ze op een mooi plekje in het gras, in een prachtige oude tuin in Doorn. Bijna liep ik eraan voorbij. Maar kijk nou hoe leuk ze zijn. Ik kom er zo op terug...

Eerst dit

Na ruim een uur fietsen was ik op de verjaardag van mijn zus. Heel gezellig, maar toen ik daarna weer op de fiets stapte voelde ik al snel: mijn benen gaan dit niet in één keer redden. 😄

Het was maar goed dat ik een lunch had gepland op de terugweg: het Von Gimborn Arboretum in Doorn, niet zo ver van mijn zus vandaan. Een grote bomentuin vol vijvers, bankjes en rust. Daar kon ik even op adem komen voordat deel twee van de fietstocht begon (ongeveer 23 km).

En toen bleek er een keramiekexpositie tussen de bomen verstopt te zitten: Ode aan de Natuur. Dus terwijl ik eigenlijk alleen even wilde bijkomen tussen de bomen, ontdekte ik ineens allerlei kleine kunstwerkjes. Een onverwacht cadeautje.

Allemaal beestjes dus.

Ik ging er helemaal voor op mijn hurken zitten om foto’s te maken. 

Kijk nou hoe grappig. 😄 Voor iemand die dol is op bosdieren en kriebelbeestjes was dit echt een klein feestje 

Toen ik weer overeind kwam na het fotograferen, zei ik tegen een mevrouw die er aan kwam lopen, dat ik die beestjes echt zó leuk vond 

Bleek zij dus de keramiekkunstenaar te zijn die ze gemaakt had. Ze vertelde over de rode laarsjes van één van de diertjes (zoek ze op 😄) en over de mond van de regenworm. Nou… die zag er dus echt een beetje eng uit.

Het werd een leuk gesprekje en ik mocht foto’s van haar maken. Dus bij deze: haar beestjes staan officieel op mijn blog. 

Hieronder een foto van de kunstenares, met… één van de dieren in haar handen. Ik ben de naam van het beestje echt vergeten. 😄 Was het nou de snuitkever?

Karin heeft ook een site: Klei met een ziel

Ik zag trouwens nog veel meer moois daar. Mooie bomen, bloemen, paadjes…

Maar daar kom ik een andere keer op terug. 

---

Ik doe mee met de zaterdagse beestjes van Eileen

Wat is dat voor een vreemde vogel?

Weet je nog dat ik een blog schreef over dat vergeten camera-kabeltje ... het was in maart.  

Ik zei toen dit:

Foto’s overzetten naar de laptop is juist mijn favoriete vakantiebezigheid: inzoomen, kijken of die ene eekhoornsprong scherp is. Dus ja… dat was even slikken.

Inmiddels  zijn we al ruim een maand thuis. Ik  vind het echt tijd worden dat ik wat vogeltjes uit mijn grote camera tover. 

Vandaag deel ik het vreemde vogeltje 
Hij zat een beetje te dromen in de boom en keek om zich heen.

Toen vloog naar de tuintafel om zaaitjes te eten. Mijn man en ik keken elkaar aan. Zo eentje hadden we nog nooit gezien.

Klikkerdeklik... ik legde hem vast. 

Wat zou het zijn? Een roodborstje?

Of...

Bleek het een keep te zijn. 

Scandinavische lezers denken nu waarschijnlijk: eh… serieus, dat weet toch iedereen 😄
Daar is het een bekend vogeltje. Een soort noordelijke versie van onze vink.

In Nederland zie je hem minder.
Maar ’s winters duiken ze hier ineens op.

En toen zat er dus eentje op onze tuintafel

Ik sluit af met een telefoonfoto, 

op een andere dag... door het raam heen. 

Zit ie gewoon te eten in de regen alsof het hem niks uitmaakt.

Het is geen fimpje maar een foto die ik op "herhalen" gezet heb.

PS In het Engels heet hij een brambling. Dat klinkt ineens heel anders.

Heb jij wel een een keep gezien?

Mijn droomwandeling — anderhalve maand later

Dit was mijn 'droomwandeling van 15 maart'. Eindelijk zet ik 'm op mijn blog. Inmiddels zitten de bomen vol blaadjes. Toen nog niet.

Het had die nacht gevroren. In het bos was zoveel moois te zien dat ik steeds even stilstond en om me heen keek.

De zon probeerde dapper door te breken; liet de beukenblaadjes oranje opgloeien. En die gouden nevel tussen de boomstammen. Prachtig!

Langzaam liep ik verder langs de beek, als ik scherp luisterde hoorde ik het het water stromen. Ik wandelde en wandelde... Toen kwam ik bij een stukje bos met naaldbomen. Ze droegen duizend lichtjes in allerlei kleuren.

Bij de beek kon ik het water echt zien stromen. Er hing nog nevel boven. Ik maakte een paar foto’s om aan mijn man te laten zien hoe mooi het was.

Ze mislukten.

Maar deze mag wel op de blog. Prachtsfeertje… iets dromerigs. Je ziet het niet op de foto, maar het water stroomde echt. En dat is dus wat ik zo leuk vind. Ik houd van beekjes! Vroeger speelde ik er vaak in en ving ik kikkervisjes met een schepnetje. Of bouwde dammen om het water tegen te houden.

Het werd steeds zonniger. De nevel loste die zondag stukje bij beetje op. In de verte zag ik een vrouw lopen; veel sneller dan ik. Haar rode rugzak viel me op. Ik wil er ook zo eentje, dacht ik.

Op de video daaronder zie je hoe de nevel uit de koude, vochtige bosbodem omhoog stijgt.

Het was frisjes.
En ongelofelijk mooi.

Nog 2 foto's die ik maakte met mijn telefoon. Hier zie je hoe de wolken wegtrekken en het blauw tevoorschijn komt. Het pad lag bezaaid met blaadjes.

Toen ik weer bij ons vakantiehuisje kwam, maakte ik een video van het apd, het huis en de bloesemboom.. Daarmee sluit ik mijn droomwandeling van 15 maart af.

Hoor je de vogels?

Ik weet nog hoe gelukkig ik me voelde: de vogels floten weer.

Wat doe jij met foto’s die je op vakantie maakt?