De bot uit Singapore (wat doe je tegen crawlers op je blog)

Ik ben een blog. Ik draag verhalen, ik bewaar bloemen en ik hou van bezoekers. Mijn vrouwtje ook. Zij is de baas hier. Zij zet haar woorden neer en doet de deur open voor mensen die even willen lezen of kijken.

Maar al wekenlang heb ik last een vreemde gast. Een vervelend digitaal beestje dat rondkruipt in alle hoeken en gaten van mijn bloghuisje. Hij komt uit Singapore. Hij zegt geen goedemorgen.

Hij trekt alleen zijn digitale laarsjes aan en rent als een haas... als een crawler, door mijn kamers heen. 

31 seconden bij Winterbos is niet saai. Een minuut bij The Best Chair in the W…. Twee minuten bij Good Fences. Drie minuten bij Honey Bee on Dahlia. En dan ook nog even langs Under Dutch Skies, The Colors of Sunset en Ga je mee naar zee. Daarna, hup, nog een rondje: weer Ga je mee naar zee, Beautiful Summer Days en Meadow Brown.

Bos? Check. Stoel? Check. Hek? Check. Bij? Check. Lucht? Check. Zee? Check. Vlinder? Check. Maar hij leest niet echt. Hij ruikt niet aan de dahlia. Hij hoort de zee niet. Hij gaat niet zitten op de beste stoel. Hij ziet geen winterbos en geen bruine vlinder.

Hij scant. 

Mijn vrouwtje ging zoeken wat ze kon doen. Ze denkt erover om oude reactiedeuren dicht te doen. De commentaarluikjes te sluiten. Ze vindt digitale snuffelbeestje niet leuk. 

Arme bot uit Singapore

Hij zoekt misschien goud, geheime gangetjes of een vergeten wachtwoord onder een bloempot. Wekenlang hè. Maar ik heb niets van dat alles. Ik heb alleen verhalen, bloemen, geloof, chaos en een vrouwtje dat hier schrijft om adem te halen.

Hoe houden jullie bots, crawlers en ander digitaal beestjes buiten de deur van je blog?

---

P.S. Singapore is niet zeker. Mijn teller ziet alleen het adresjasje. Zo’n crawler kan via een datacenter, proxy of VPN lopen. Dus misschien komt hij van ver, misschien van dichtbij. 

Een rondedans om de kaardenbol

Toen de wekker om half zeven ging, had ik geen zin. Snooze. Maar de warmte was weg, daarom had ik gisteren met mezelf afgesproken dat ik zou gaan. Ik wilde bloemen zien. 

Toch eruit dan maar.

Ontbijt.
Koffie.
Gaan.

Bij mijn lievelingsweggetje stapte ik af. Fiets aan de hand, langzaam langs de berm. 

Wacht. Bloeit de kaardenbol al? Ben ik te laat? Is hij alweer bijna uitgebloeid? Ach, wat jammer nou. Ik heb hem niet eens zien toegroeien naar dat prachtige stekelige hoofd vol kleine paarse bloemetjes.

Maar nu ben ik er.
Hallo kaardenbol, wat ben je mooi.

En oh... hallo hommeltje, ouwe snoeperd. Wat ben jij druk in de weer.

De aardhommel draaide rusteloos om de kaardenbol heen. Ik kreeg hem nauwelijks scherp kreeg met de grote camera. Hieronder telefoonfoto's. 

Dat ging beter.

De kleuren lijken iets echter.

Terwijl ik deze blog schrijf, lees ik tussendoor wat meer over de kaardenbol. Ik ontdek in de gauwigheid twee dingen.

1. Misschien ben ik niet te laat
De kaardenbol bloeit niet braaf van onder naar boven, maar begint in het midden. Vandaaruit trekt de paarse bloei tegelijk omhoog en omlaag. Hij is dus nog bezig. Al twijfel ik wel...

2. Ik moet terug
De bladeren van de kaardenbol vormen kleine kommetjes rond de stengel, waar water in blijft staan. Kaardenbolbadjes. Maar die badjes zijn minder onschuldig dan ze klinken. De plant lokt insecten naar dat water. Ze drinken ervan, raken versuft en verdrinken soms. Daarna breken bacteriën de restjes af en gebruikt de kaardenbol dat vocht als voeding.

Vandaag had ik dit uurtje natuur echt even nodig. Alles van de afgelopen weken kwam ineens weer boven 🌿🤍

Info
Grote kaardebol

Is de kaardenbol een vleesetende plant?

Doe je ook mee met de Huisvlijt Linkparty?

Iedereen welkom

De ijsbloem die openging bij 33 graden

Frankrijk ligt in het midden van de hittekoepel. Wij hier in Nederland zitten onder de noordrand ervan. Het is warm. Mijn weerstation gaf vanmiddag 33,2°C aan en nu is het zelfs nog warmer: 34°C.

En precies vandaag besloot mijn witte ijsbloem zich te openen.

Toen ik hem op Instagram deelde, reageerde iemand: “Oh, dus deze bloem geeft aan wanneer het tijd is om ijs te eten 😂”

Dat vond ik zo grappig.

Eigenlijk heeft deze plant helemaal niets met ijs te maken. De naam komt van de glinsterende puntjes op de vlezige blaadjes en stengels. Het lijkt net alsof er ijskristalletjes op zitten.

Botanisch weetje:
Die “ijskristalletjes” zijn opgezwollen opperhuidcellen. Ze kunnen vocht vasthouden en helpen de plant omgaan met felle zon, droogte en warmte.

Grappige bloemen: zodra de zon schijnt, gaan ze open. Bij zonsondergang sluiten ze weer. Ik ga proberen daar een timelapse van te maken.

Oh, en hieronder een foto van toen ze nog in hun babyfase waren. Ergens links in het hoekje. Ik zaaide ze zelf en was erg lief voor ze. Water geven enzo.

Kun je je voorstellen: toen had ik nog een dikke wintertrui aan. 👆

Nu niet.

Nu draag ik katoen.

Hieronder eerst een foto de verkeerde kant op.

En daaronder één waarop je de ijskristalletjes goed ziet.

Ken jij deze plant?

 In het Engels heet hij Livingstone daisy volgens Wikipedia, maar ik vind ice plant veel mooier. Alleen al vanwege die glinsterende “ijskristalletjes”.

👉 Doe ook mee met Nicoles Huisvlijt Linkparty