De mooiste lentewandeling

Hier is jouw portie groen.
Niet gewoon groen, maar van dat frisse groen.

Lentegroen.

Ik heb de blaadjes aangeraakt — echt zacht en dunnetjes
Nu nog licht van kleur, omdat het bladgroen nog niet helemaal ontwikkeld is.
De komende tijd worden ze steviger en groener.

Nu nog niet gelukkig.

En de rode beuken! Die zijn nu echt even op hun best.

Als ik hier door het bos loop word ik er helemaal blij van. De kleuren, de zingende vogels, de typische geur van de bosbodem… het is er allemaal tegelijk.

Dit is dus mijn lente

Ik schoot veel plaatjes.
Van lente-groen en lente-rood,
en de kleuren daartussenin.

Het is zo’n korte fase: een paar weken maar,
en elke boom is weer anders.
De één verder dan de ander.

Wat heb ik genoten vanmorgen in het bos.
Dan denk ik: dit is de mooiste lentewandeling.

---

Heb jij weleens een rode beuk gezien?

Sirenes in het bos

De avond van 12 maart in ons vakantiehuisje begon rustig. Ieder z’n ding, ik achter de laptop. Tot we ineens een sirene hoorden. Eerst ver weg, maar het geluid kwam snel dichterbij. We keken elkaar aan… wat is dit hier, midden in het bos? Even dacht ik aan een bosbrand… maar in maart? Ik checkte snel een site met brandmeldingen. En ja hoor.

Brand.
Op ons park.

 

We trokken onze jas aan en gingen kijken. Een vakantiehuisje stond in brand door kortsluiting bij een sauna. Brandweerwagens, zwaailichten tussen de bomen, rook uit een raam… en ramptoeristen zoals wij. Gelukkig was iedereen ongedeerd en werden de bewoners ergens anders opgevangen. Dat stelde gerust, maar het maakte indruk.

We stonden daar nog even, een beetje te bibberen van de kou.
En toen liepen we weer terug.

Maar niet via de kortste weg.

Onderweg kwamen we langs het huisje van Bollo, de grote berenmascotte van het park. Overdag druk, nu lag hij gewoon te slapen. Ik ging even op zijn bankje zitten in dat groene licht. “O, wat eng…” zei mijn man, terwijl hij een foto maakte. “Een soort Hulk.” 

🙄

Boven ons een lucht vol sterren... veel meer dan thuis, echt zo’n hemel waar je even van stil wordt. Natuurlijk moest dat op de foto.

Dus wij daar staan, midden op dat pad, telefoons omhoog: uitvogelen hoe dat ook alweer moest in het donker. Instellingen, tikken, nog eens tikken. Bij mij lukte het best aardig. Maar bij hem… niks. Zwarte foto’s.

“Hoe dan?” vroeg hij
“Ja, geen idee, ik doe precies hetzelfde!”

Terug in het huisje voelde de avond anders dan hij begon. Iets minder vanzelfsprekend misschien… maar ook wel mooi dat zo’n avond ineens een verhaal vormt: brandweer, sterren, ik als Hulk en een fotosessie met sterren.

Wat we daarna deden?
Onze handen opwarmen aan een mok koffie… en gewoon dankbaar zijn dat het zo was afgelopen. 

---

Heb jij ook weleens op vakantie zo’n moment gehad dat je ineens beseft: dit is niet vanzelfsprekend?

👉 Linked to de Huisvlijt Party

Wat zag ik in het bos? Lentegroen en wolluis

Het bos miste me vast.
Ik ben er drie weken niet geweest. Pollenseizoen… bleh.
Maar deze week ging ik het weer proberen.

En dan zie je ineens wat drie weken doen.

Overal lentegroen. Echt overal.
De lariksen zitten vol van die zachte naaldjes.
De berken hebben frisse blaadjes; hun pollen weggewaaid met de wind.

Hierboven een collage om het seizoen van de nieuwe blaadjes te vieren.
De dennenappel zegt: mooi weer vandaag.
Een beuk met dat speciale groen aan zijn takken.
De eik krijgt ook blaadjes.
Het lieveheersbeestje is weg uit het topje van de boom (na vijf maanden winterslaap).
Nog meer jong groen.
Gaffeltandmos.

Ik zag ook iets wat ik echt niet kende.
Kleine witte wolletjes op de naalden van een den.

Thuis even opgezocht: wolluis.
Kleine insecten, verwant aan bladluizen.
Die witte plukjes maken ze zelf. Daar zitten ze onder.

Dat zie je dus ook, als je drie weken wegblijft.
Nieuwe dingen. Lentegroen en wolluis.