Sirenes in het bos

De avond van 12 maart in ons vakantiehuisje begon rustig. Ieder z’n ding, ik achter de laptop. Tot we ineens een sirene hoorden. Eerst ver weg, maar het geluid kwam snel dichterbij. We keken elkaar aan… wat is dit hier, midden in het bos? Even dacht ik aan een bosbrand… maar in maart? Ik checkte snel een site met brandmeldingen. En ja hoor.

Brand.
Op ons park.

 

We trokken onze jas aan en gingen kijken. Een vakantiehuisje stond in brand door kortsluiting bij een sauna. Brandweerwagens, zwaailichten tussen de bomen, rook uit een raam… en ramptoeristen zoals wij. Gelukkig was iedereen ongedeerd en werden de bewoners ergens anders opgevangen. Dat stelde gerust, maar het maakte indruk.

We stonden daar nog even, een beetje te bibberen van de kou.
En toen liepen we weer terug.

Maar niet via de kortste weg.

Onderweg kwamen we langs het huisje van Bollo, de grote berenmascotte van het park. Overdag druk, nu lag hij gewoon te slapen. Ik ging even op zijn bankje zitten in dat groene licht. “O, wat eng…” zei mijn man, terwijl hij een foto maakte. “Een soort Hulk.” 

🙄

Boven ons een lucht vol sterren... veel meer dan thuis, echt zo’n hemel waar je even van stil wordt. Natuurlijk moest dat op de foto.

Dus wij daar staan, midden op dat pad, telefoons omhoog: uitvogelen hoe dat ook alweer moest in het donker. Instellingen, tikken, nog eens tikken. Bij mij lukte het best aardig. Maar bij hem… niks. Zwarte foto’s.

“Hoe dan?” vroeg hij
“Ja, geen idee, ik doe precies hetzelfde!”

Terug in het huisje voelde de avond anders dan hij begon. Iets minder vanzelfsprekend misschien… maar ook wel mooi dat zo’n avond ineens een verhaal vormt: brandweer, sterren, ik als Hulk en een fotosessie met sterren.

Wat we daarna deden?
Onze handen opwarmen aan een mok koffie… en gewoon dankbaar zijn dat het zo was afgelopen. 

---

Heb jij ook weleens op vakantie zo’n moment gehad dat je ineens beseft: dit is niet vanzelfsprekend?

👉 Linked to de Huisvlijt Party

Wat zag ik in het bos? Lentegroen en wolluis

Het bos miste me vast.
Ik ben er drie weken niet geweest. Pollenseizoen… bleh.
Maar deze week ging ik het weer proberen.

En dan zie je ineens wat drie weken doen.

Overal lentegroen. Echt overal.
De lariksen zitten vol van die zachte naaldjes.
De berken hebben frisse blaadjes; hun pollen weggewaaid met de wind.

Hierboven een collage om het seizoen van de nieuwe blaadjes te vieren.
De dennenappel zegt: mooi weer vandaag.
Een beuk met dat speciale groen aan zijn takken.
De eik krijgt ook blaadjes.
Het lieveheersbeestje is weg uit het topje van de boom (na vijf maanden winterslaap).
Nog meer jong groen.
Gaffeltandmos.

Ik zag ook iets wat ik echt niet kende.
Kleine witte wolletjes op de naalden van een den.

Thuis even opgezocht: wolluis.
Kleine insecten, verwant aan bladluizen.
Die witte plukjes maken ze zelf. Daar zitten ze onder.

Dat zie je dus ook, als je drie weken wegblijft.
Nieuwe dingen. Lentegroen en wolluis.

De boom die niet meer wilde treuren

Er stond eens een boom in de tuin die geroemd was om zijn bloesem. Elke lente hing hij vol zachtroze bloemen, die in de wind wiegden als kleine wolkjes. Mensen bleven staan, fluisterden, maakten foto’s. 

“Wat een prachtige boom,” zeiden ze.

De boom hoorde het allemaal. Maar diep in zijn stam dacht hij: ze kijken alleen naar de roze bloemen die ik draag. Dat is niet eerlijk. Want hij droeg al die schoonheid, jaar na jaar... zonder applaus voor wie hij wèrkelijk was. 

Op een dag zei de stam zachtjes: “Mag ik ook eens laten zien wie ik echt ben?” Niemand hoorde het. Dus probeerde hij het gewoon. Heel voorzichtig liet hij een tak groeien, niet omlaag maar omhoog.

“Nou ja zeg,” zeiden de mensen uit de tuin, “weg met die rechte tak. Hij hoort te treuren. Zo hebben we hem gekocht.” En knip weg was de tak

De boom zei niets. Het jaar daarna probeerde hij het opnieuw. En nog eens. En nog eens. Elke keer rechte takken.

Tot er op een dag iemand bleef staan, de boom aankeek en glimlachte. Het was de bomenman. “Laat maar,” zei hij. “Deze boom wil gewoon niet meer treuren.”

En toen gebeurde het. De boom maakte nieuwe takken. Die groeiden verder, steeds hoger, naar de hemel met witte bloesem in het licht. De roze bloemen werden minder, hingen hier en daar... als kleine wolkjes van vroeger.

En de mensen? Die bleven nog steeds staan. Maar nu zagen ze iets nieuws: twee soorten bloesem aan één boom. Ze verzonnen er allerlei verhalen bij. De boom hoorde het aan en lachte. 

🌸 

Alleen de bomenman wist hoe het echt zat.
En wij natuurlijk ook.
Weet jij het ook?

Gelinkt aan: Huisvlijt Party van Nicole