Winterwandeling bij Kasteel Renswoude

Woensdag fietste ik naar het kasteel voor de sneeuwklokjes. Het was 3 graden boven nul dus dacht ik: dan is het ook boven nul. Man, wat een misrekening. De wind sneed dwars door mijn wanten en spijkerbroek heen. Mijn benen prikten van de kou. 

Boven nul voelde als min vier.
Ik was blij dat ik van de fiets af kon.

Hierboven het kasteel, met een onbekende wandelaar, die stevig doorstapte.

Mijn wandeling

Ik begon mijn wandeling met een rondje om het kasteel. Geen sneeuwklokje te zien. Wel twee zwanen, ineengedoken in het gras, hun kop diep in hun veren. Ik kon naar ze fluiten wat ik wilde, ze bewogen voor geen meter. 

Ik maakte wat foto’s van het kasteel, van het siergras langs de gracht. Dat bewoog zo sierlijk in de wind. Het voelde net zo zacht aan als het eruit zag (zie hierboven).

Daarna stak ik de weg over en liep langs het pad direct aan het Grand Canal. Die bomen! Geen blad om iets te verbergen... alleen stam, tak, herhaling. Wat een perspectief. Halverwege ligt de Kom, een ronde vijver. (zie de derde en vierde foto hieronder).

Op de terugweg liep ik aan de andere kant van het kanaal en daarna nòg eens langs het kasteel. Het zonnetje brak helemaal door. De witte muren van het kasteel lichtten op. Ik dacht: en nu zet ik die zwanen op de foto. Hopelijk liggen ze er nog.

Maar ze waren gevlogen.
Er lag nog wel een veertje.

 

Terugfietsen

Ik fietste naar huis. 

De wind was nog steeds scherp.

Thuis kroop ik op de bank onder de elektrische deken. 

En warmde ik mijn voeten op in de electrische voetenwarmer.

Het mooiste moment?
Koffie bij de Kom. Zon op het water. Eenden op glinsterende golfjes.

Leestip: mijn andere posts over dit kasteel

Eerste krokus van 2026

Wat had ik genoten van mijn boswandeling.

Van die prachtig lucht boven de hei.

En nu naar huis

Ik stapte op de fiets en reed over het smalle pad in de richting van ons dorp. Telkens keek ik goed naar links en naar rechts. Speurend. Zag ik er al eentje? Of twee, of drie.

😅 Hou je in, zei ik tegen mezelf. Heb een beetje geduld... 

En wat zag ik een eindje verderop bij het bruggetje? Lila krokussen. Toch hè. Daar zijn jullie weer! Hiep hiep hoera.

Ik zette mijn fiets in de berm en hurkte neer om foto’s te maken. Die bijna allemaal mislukten. Geeft niks. Het gaat om het gevoel. Ken je dat gevoel bij het zien van de eerste lentebloemen?

Dit zijn dus mijn eerste krokussen van 2026.

Wat een mooierds. 

Jullie maken mij heel blij, zei ik

Gewone dagen

Als ik terugkijk op deze eerste week van februari, denk ik: het was een gewone week. En wat heb ik weinig foto's gemaakt. Toch vind ik het gewone goud waard. Het is meer dan genoeg. 

“No day is an ordinary day; all days are extraordinary, because life itself is extraordinary!” Mehmet Murat İldan

Wat ik wel vastlegde:
een wandeling vlak voordat het weer omsloeg (collage hierboven)
een amaryllis, wow-wow-wow, met wel vijf joekels van bloemen
een colsjaal die ik kocht in de kringloop

 

Zonnenharpen in het bos.
Het lieveheersbeestje dat nog steeds slaapt.

“De meest gewone, vertrouwde dingen zouden, als we ze echt zagen, de grootste wonderen kunnen te zijn.” Michel de Montaigne

Van wat voor gewoons heb jij deze week genoten?

Dat leuke winkeltje

Ik hou niet van winkelen. Maar ik maak uitzonderingen. Ik kon bijna niet wegkomen uit dit leuke winkeletje op de Sallandse Heuvelrug (juni 2025).

Het hoorde bij Natuurmuseum Holterberg.

Prachtige mokken!

Waarom heb ik die mok met lieveheersbeestjes níét gekocht? Hij is zó leuk.
En dan die plank waar alles op staat… zie je dat randje schors?
Ik ben echt fan van dit soort details.

Zulke gave producten; je blijft kijken!

Ouderwets snoep

Lekker, lekker. Drie zakken snoep. Op de eerste staat: sneeuwcaramels. Op de meest rechtse: drop met chocolade, krokant.

Ik nam ze niet mee, maar legde ze wel vast om naar mijn zoon te appen. Hij werkte toen nog in een snoepwinkel en ik wilde weten of zij dit oud-Hollandse snoep ook verkochten. Wat hij terug appte weet ik niet meer. Dat ben ik vergeten.

Opwindfiguurtjes

Had ik toch bijna zo’n mooie zwarte muis gekocht. Haha. Het zijn opwind-figuurtjes. Was jij daar vroeger ook zo gek op? Ik wel. Mijn moeder was doodsbang voor muizen en ratten. Deze zou niet toegelaten worden in ons huis.

Vroeger had ik een schattig pluchen kuikentje op oranje poten. Het kon echt zó hard springen. En het leuke is: ze bestaan nog steeds. Je kunt HIER opwindkuikentjes kopen. 

Een hert op de deur

De stenen hierboven heb ik lang staan bewonderen.
Eentje opgepakt, even tegen het licht gehouden.
Ik hou daarvan.

En als je naar de wc zocht,
moest je langs dit grote hert.
Gave kop. Knappe kerel.

Mijn collage

Het was een heerlijke winkel. Ik maakte een collage van de dingen die ik grappig vond. Je ziet er ook de mooie beker die ik wél kocht. Die leeft nog steeds; de koffie blijft er heerlijk lang warm in

Kikkers. En een pracht van een spin die ik zelfs vast durfde te houden.
Ja, in dit soort winkels vermaak ik me prima.

Geef me een stoel

In die tijd had ik veel last van mijn dysautonomie en was ik zó blij met stoelen. Daarom ook die stoelfoto in de collage. Af en toe even zitten, zodat mijn hartslag weer kon dalen. Ik was echt allergisch voor (stil)staan 😅 Het blijft een lastig iets.

Ik sluit af met de laatste foto:
de mooie steen
die ik niet kocht

maar zo mooi vond.

Ik hou dus best van shoppen.

Wat vind jij een leuke winkel?

Lichtjesfestival in Ouwehands Dierenpark

Ik scrolde door mijn foto’s en dacht: hoe kan dat nou? Waarom heb ik dit niet opgeschreven? Het was ons allerleukste uitje van december.

Lichtjeswereld
Zodra de dieren hun pyjama aantrekken, begint het echte werk: Lights by Night in Ouwehand Dierenpark, beloofde de site. En wij gingen kijken. Overal lichtkunstwerken om ons heen, en ineens voelde het park als een andere wereld die kende van overdag.

Lees ook: Roze pelikanen (en waar ze over dromen)

23 december 2025. Het was echt koud. Dat kwam door een snijdende oostenwind. De gevoelstemperatuur lag rond het vriespunt. Zo’n kou die je voelt aan je wangen en vingers. Vorige keer had ik me niet dik genoeg aangekleed en vielen mijn tenen er bijna af van de kou. Nu dikke sokken en beenwarmers.

❄️✨ Al doende leert men

De route liep langs dertien themagebieden, allemaal rondom natuur en dieren. Van New Life tot Survival of the Fittest en Plant Power.

Kaartjes op zak en zóveel zin. Hand in hand  slenterden we door "Ouwehand Dierenpark Lights by Night." Knus! Vooral het samen zijn. En ja... allebei een muts op, wanten aan. Plus warme koffie in de rugzak. We keken onze ogen uit.

3 verlichte dieren
Hieronder 3 plaatjes van wat ik mooi vond.

Zo knap gedaan!

Bij somminge dingen bleven we wat langer kijken. Om anderen moesten we lachen. Knap gedaan van de makers! Nu snap ik ook weer waarom we zoveel foto’s maakten. Sommige avonden wil je gewoon niet vergeten. Je wilt de herinnering vasthouden. 

Ik vind het nu, een maand later, zo leuk om de plaatjes opnieuw te zien. Hieronder... warmt mijn man zijn handen. Er kwam helaas niet zo veel warmte vanaf. 

Daaronder zie je een enge spin.

Vleesetende plant (mijn favoriet)

Ik heb zoveel foto's maar die deel ik niet allemaal. Dan wordt mijn blog te lang. Deze twee nog.

Natuurlijk weer met mijn hand in een vleesetende plant.

Daaronder maak ik een foto van een meeuw. 

De foto die ik maakte staat in het rondje.

De video

Deze video hieronder nam mijn man aan het einde van ons uitje. 

Zo loop je  dus naar de uitgang. Met al die lichtjes boven je hoofd.

Ik maar denken dat hij een foto nam...

En daarna? Warme auto, koude neuzen, en het gevoel van: ja… dit was echt leuk. 

Volgend jaar weer? I hope so

👉 Ben jij wel eens bij zo’n lichtjesfestival geweest? Wat vond je ervan?

---

Leestip: zoek het delftsblauwe zeehondje (vorig jaar)

Meeuw. Sneeuwuil. Duif

Ik zag hem ineens op het dak zitten. Wit. Anders dan anders.
Dus ik zoomde in met mijn mobiel. Wat ben jij er voor een vogel?

Ik kon het niet goed zien.

Dus pakte gauw mijn camera... 

Draaide de grote lens erop.

Maar precies op het moment dat ik de foto nam, vloog hij weg. 

Hij zwaaide alleen nog even met zijn vleugel.

Eerst dacht ik dat het een meeuw was.
Of een sneeuwuil 😉

Pas later, toen ik de telefoon-foto inzoomde en goed bekeek via het grote scherm, zag ik: een duif! Een soort dat ik niet eerder gezien heb. Google zegt: veredelede postduif

Misschien had hij één afslag gemist.
En besloot hij hier te landen.
En koos hij dit dak
omdat het er goed uitzag van bovenaf,

en toen zag hij mij voor het raam,
en toen...

🤍🕊️🏠 Heb jij dit soort duif wel eens gezien?

---

Ik doe mee met de zaterdagse beestjes van Eileen

Samen naar het noorderlicht kijken

Mijn man:
“Hé, ik zie bij die en die op Strava dat er noorderlicht is. Moet je kijken.”

Ik boog mijn hoofd over het schermpje van zijn iPhone.
Vijf minuten later zaten we in de auto, richting de weilanden. Nauwelijks lantaarnpalen, turend door de voorruit.

Zie jij al wat?
Nee.
En jij?
Ook niet.

Bij de uitkijktoren stapten we uit. We  liepen over de donkere weg naar de brug. Daarvandaan keken naar het noorden. Eerst zagen we niks. Toen iets vaags. En toen hield ik mijn iPhone omhoog. 

Groen. Boven de horizon in de lucht
En de sterren schenen erdoor heen. 

Wow!

Na een tijdje zag ik het groen ook zonder scherm. Het bewoog, en daaronder verscheen ineens een soort paarsblauwe gloed. Het danste traag langs de horizon, net boven de skyline.

Hieronder zie je het

Voor anderstaligen: In het midden van de foto hierboven staat "lichtvervuiling", onder de plek waar geel te zien is. Niet al de kleuren in de lucht hebben iets te maken met het noorderlicht.

😎

Bibberen op de brug

We maakten foto’s. Stonden te rillen. De grote camera deed het niet. Onze telefoons waren half leeg en mijn vingers deden pijn van de koude wind. Maar we hadden vooral plezier. Stonden we daar zomaar in de nacht op het bruggetje boven het Valleikanaal. 

Hieronder: op de brug

Zoon zag het ook

We appten onze zoon: zie jij het ook? En stuurden er meteen achteraan dat het noorden niet het zuiden is en dat noorden, nou ja, ergens dáár ligt. Hij zei dat hij ook op jacht ging. Jaaa, hij zag het ook. Groen. 

En het mooie kanaal

Wij zagen geen rood of roze zoals anderen. De foto hieronder maakte mijn man vanaf de brug. Je ziet duidelijk lichtvervuiling, maar rechts in beeld een beetje groen. En het mooie kanaal natuurlijk met de bomen en hun weerspiegeling.

En hieronder draaide ik me om naar de niet noorderlijke kant 😂

In de richting van Rhenen.

Al die sterren.

Ik heb bibberend staan genieten.

De foto’s zijn niet zo best. Maar hé.
We hebben ons eerste noorderlicht gezien.
Geweldig

😊🌌

--

Leestip: Samen naar de bloedmaan kijken