Ik stapte op de fiets en reed over het smalle pad in de richting van ons dorp. Telkens keek ik goed naar links en naar rechts. Speurend. Zag ik er al eentje? Of twee, of drie.
😅 Hou je in, zei ik tegen mezelf. Heb een beetje geduld...
Wonder van het Gewone
Ik stapte op de fiets en reed over het smalle pad in de richting van ons dorp. Telkens keek ik goed naar links en naar rechts. Speurend. Zag ik er al eentje? Of twee, of drie.
😅 Hou je in, zei ik tegen mezelf. Heb een beetje geduld...
“No day is an ordinary day; all days are extraordinary, because life itself is extraordinary!” Mehmet Murat İldan
“De meest gewone, vertrouwde dingen zouden, als we ze echt zagen, de grootste wonderen kunnen te zijn.” Michel de Montaigne
Ik hou niet van winkelen. Maar ik maak uitzonderingen. Ik kon bijna niet wegkomen uit dit leuke winkeletje op de Sallandse Heuvelrug (juni 2025).
Het hoorde bij Natuurmuseum Holterberg.
Prachtige mokken!
Waarom heb ik die mok met lieveheersbeestjes níét gekocht? Hij is zó leuk.
En dan die plank waar alles op staat… zie je dat randje schors?
Ik ben echt fan van dit soort details.
Zulke gave producten; je blijft kijken!
Ouderwets snoep
Lekker, lekker. Drie zakken snoep. Op de eerste staat: sneeuwcaramels. Op de meest rechtse: drop met chocolade, krokant.
Ik nam ze niet mee, maar legde ze wel vast om naar mijn zoon te appen. Hij werkte toen nog in een snoepwinkel en ik wilde weten of zij dit oud-Hollandse snoep ook verkochten. Wat hij terug appte weet ik niet meer. Dat ben ik vergeten.
Het was een heerlijke winkel. Ik maakte een collage van de dingen die ik grappig vond. Je ziet er ook de mooie beker die ik wél kocht. Die leeft nog steeds; de koffie blijft er heerlijk lang warm in
Kikkers. En een pracht van een spin die ik zelfs vast durfde te houden.Ik scrolde door mijn foto’s en dacht: hoe kan dat nou? Waarom heb ik dit niet opgeschreven? Het was ons allerleukste uitje van december.
Lichtjeswereld23 december 2025. Het was echt koud. Dat kwam door een snijdende oostenwind. De gevoelstemperatuur lag rond het vriespunt. Zo’n kou die je voelt aan je wangen en vingers. Vorige keer had ik me niet dik genoeg aangekleed en vielen mijn tenen er bijna af van de kou. Nu dikke sokken en beenwarmers.
❄️✨ Al doende leert men
De route liep langs dertien themagebieden, allemaal rondom natuur en dieren. Van New Life tot Survival of the Fittest en Plant Power.
Kaartjes op zak en zóveel zin. Hand in hand slenterden we door "Ouwehand Dierenpark Lights by Night." Knus! Vooral het samen zijn. En ja... allebei een muts op, wanten aan. Plus warme koffie in de rugzak. We keken onze ogen uit.
👉 Ben jij wel eens bij zo’n lichtjesfestival geweest? Wat vond je ervan?
---
Leestip: zoek het delftsblauwe zeehondje (vorig jaar)Pas later, toen ik de telefoon-foto inzoomde en goed bekeek via het grote scherm, zag ik: een duif! Een soort dat ik niet eerder gezien heb. Google zegt: veredelede postduif
🤍🕊️🏠 Heb jij dit soort duif wel eens gezien?
---
Ik doe mee met de zaterdagse beestjes van Eileen
Mijn man:
“Hé, ik zie bij die en die op Strava dat er noorderlicht is. Moet je kijken.”
Ik boog mijn hoofd over het schermpje van zijn iPhone.
Vijf minuten later zaten we in de auto, richting de weilanden. Nauwelijks lantaarnpalen, turend door de voorruit.
Bij de uitkijktoren stapten we uit. We liepen over de donkere weg naar de brug. Daarvandaan keken naar het noorden. Eerst zagen we niks. Toen iets vaags. En toen hield ik mijn iPhone omhoog.
Groen. Boven de horizon in de luchtNa een tijdje zag ik het groen ook zonder scherm. Het bewoog, en daaronder verscheen ineens een soort paarsblauwe gloed. Het danste traag langs de horizon, net boven de skyline.
Hieronder zie je het
Voor anderstaligen: In het midden van de foto hierboven staat "lichtvervuiling", onder de plek waar geel te zien is. Niet al de kleuren in de lucht hebben iets te maken met het noorderlicht.
😎
Bibberen op de brug
We maakten foto’s. Stonden te rillen. De grote camera deed het niet. Onze telefoons waren half leeg en mijn vingers deden pijn van de koude wind. Maar we hadden vooral plezier. Stonden we daar zomaar in de nacht op het bruggetje boven het Valleikanaal.
Hieronder: op de brug
We appten onze zoon: zie jij het ook? En stuurden er meteen achteraan dat het noorden niet het zuiden is en dat noorden, nou ja, ergens dáár ligt. Hij zei dat hij ook op jacht ging. Jaaa, hij zag het ook. Groen.
En het mooie kanaal
Wij zagen geen rood of roze zoals anderen. De foto hieronder maakte mijn man vanaf de brug. Je ziet duidelijk lichtvervuiling, maar rechts in beeld een beetje groen. En het mooie kanaal natuurlijk met de bomen en hun weerspiegeling.
Ik heb echt weer zin om een gezellige blog te schrijven over het wonder van het gewone. Lekker in vraag-en-antwoordvorm, omdat ik dat leuk vind. Lees je mee?
😀 Ik deel foto’s van de afgelopen dagen.
My mum taught me to knit when I was a child, and I turn to it, for some weird reason, when I'm feeling depressed. Jo Brand