06 mei 2026

Wat is dat voor een vreemde vogel?

Weet je nog dat ik een blog schreef over dat vergeten camera-kabeltje ... het was in maart.  

Ik zei toen dit:

Foto’s overzetten naar de laptop is juist mijn favoriete vakantiebezigheid: inzoomen, kijken of die ene eekhoornsprong scherp is. Dus ja… dat was even slikken.


Inmiddels  zijn we al ruim een maand thuis. Ik  vind het echt tijd worden dat ik wat vogeltjes uit mijn grote camera tover. 

Vandaag deel ik het vreemde vogeltje 
Hij zat een beetje te dromen in de boom en keek om zich heen.

Toen vloog naar de tuintafel om zaaitjes te eten. Mijn man en ik keken elkaar aan. Zo eentje hadden we nog nooit gezien.

Klikkerdeklik... ik legde hem vast. 

Wat zou het zijn? Een roodborstje?

Of...


Bleek het een keep te zijn. 

Scandinavische lezers denken nu waarschijnlijk: eh… serieus, dat weet toch iedereen 😄
Daar is het een bekend vogeltje. Een soort noordelijke versie van onze vink.

In Nederland zie je hem minder.
Maar ’s winters duiken ze hier ineens op.

En toen zat er dus eentje op onze tuintafel


Ik sluit af met een telefoonfoto, 
op een andere dag... door het raam heen. 
Zit ie gewoon te eten in de regen alsof het hem niks uitmaakt.

Het is geen fimpje maar een foto die ik op "herhalen" gezet heb.


PS In het Engels heet hij een brambling. Dat klinkt ineens heel anders.

Heb jij wel een een keep gezien?

04 mei 2026

Mijn droomwandeling — anderhalve maand later

Dit was mijn 'droomwandeling van 15 maart'. Eindelijk zet ik 'm op mijn blog. Inmiddels zitten de bomen vol blaadjes. Toen nog niet.

Het had die nacht gevroren. In het bos was zoveel moois te zien dat ik steeds even stilstond en om me heen keek.

De zon probeerde dapper door te breken; liet de beukenblaadjes oranje opgloeien. En die gouden nevel tussen de boomstammen. Prachtig!

Langzaam liep ik verder langs de beek, als ik scherp luisterde hoorde ik het het water stromen. Ik wandelde en wandelde... Toen kwam ik bij een stukje bos met naaldbomen. Ze droegen duizend lichtjes in allerlei kleuren.


Bij de beek kon ik het water echt zien stromen. Er hing nog nevel boven. Ik maakte een paar foto’s om aan mijn man te laten zien hoe mooi het was.

Ze mislukten.

Maar deze mag wel op de blog. Prachtsfeertje… iets dromerigs. Je ziet het niet op de foto, maar het water stroomde echt. En dat is dus wat ik zo leuk vind. Ik houd van beekjes! Vroeger speelde ik er vaak in en ving ik kikkervisjes met een schepnetje. Of bouwde dammen om het water tegen te houden.

Het werd steeds zonniger. De nevel loste die zondag stukje bij beetje op. In de verte zag ik een vrouw lopen; veel sneller dan ik. Haar rode rugzak viel me op. Ik wil er ook zo eentje, dacht ik.

Op de video daaronder zie je hoe de nevel uit de koude, vochtige bosbodem omhoog stijgt.



Het was frisjes.
En ongelofelijk mooi.

Nog 2 foto's die ik maakte met mijn telefoon. Hier zie je hoe de wolken wegtrekken en het blauw tevoorschijn komt. Het pad lag bezaaid met blaadjes.


Toen ik weer bij ons vakantiehuisje kwam, maakte ik een video van het apd, het huis en de bloesemboom.. Daarmee sluit ik mijn droomwandeling van 15 maart af.

Hoor je de vogels?

Ik weet nog hoe gelukkig ik me voelde: de vogels floten weer.


Wat doe jij met foto’s die je op vakantie maakt?

01 mei 2026

Duif zonder kop

Ik zat lekker in het zonnetje. Kop diep weg, warm, nergens last van. Gewoon een topmoment.

Hoor ik ineens een kind roepen:
“Kijk! Een duif zonder kop!”

Duif met kop diep in de veren op een tak, lijkt alsof ze geen kop heeft

Zonder kop?!

Dus ik kom langzaam omhoog… beetje rekken… even laten zien: alles zit er nog gewoon op hoor.

Kind stil.

Ik kijk nog eens om me heen.
Kop kwijt… nou ja zeg!


Duif op een tak komt overeind en strekt haar vleugel, kop weer zichtbaar

Ik zeg het luid en duidelijk: “duif zonder kop” is gewoon de startfase van mijn gymnastiekoefening. 
Veren poetsen. Ik begin altijd achteraan.

Roekoekoe, roekoekoe. 
Zo is het.