woensdag 4 februari 2026

Dat leuke winkeltje

Ik hou niet van winkelen. Maar ik maak uitzonderingen. Ik kon bijna niet wegkomen uit dit leuke winkeletje op de Sallandse Heuvelrug (juni 2025).

Het hoorde bij Natuurmuseum Holterberg.

Prachtige mokken!

Waarom heb ik die mok met lieveheersbeestjes níét gekocht? Hij is zó leuk.
En dan die plank waar alles op staat… zie je dat randje schors?
Ik ben echt fan van dit soort details.

Zulke gave producten; je blijft kijken!

Ouderwets snoep

Lekker, lekker. Drie zakken snoep. Op de eerste staat: sneeuwcaramels. Op de meest rechtse: drop met chocolade, krokant.

Ik nam ze niet mee, maar legde ze wel vast om naar mijn zoon te appen. Hij werkte toen nog in een snoepwinkel en ik wilde weten of zij dit oud-Hollandse snoep ook verkochten. Wat hij terug appte weet ik niet meer. Dat ben ik vergeten.


Opwindfiguurtjes

Had ik toch bijna zo’n mooie zwarte muis gekocht. Haha. Het zijn opwind-figuurtjes. Was jij daar vroeger ook zo gek op? Ik wel. Mijn moeder was doodsbang voor muizen en ratten. Deze zou niet toegelaten worden in ons huis.

Vroeger had ik een schattig pluchen kuikentje op oranje poten. Het kon echt zó hard springen. En het leuke is: ze bestaan nog steeds. Je kunt HIER opwindkuikentjes kopen. 


Een hert op de deur

De stenen hierboven heb ik lang staan bewonderen.
Eentje opgepakt, even tegen het licht gehouden.
Ik hou daarvan.

En als je naar de wc zocht,
moest je langs dit grote hert.
Gave kop. Knappe kerel.


Mijn collage

Het was een heerlijke winkel. Ik maakte een collage van de dingen die ik grappig vond. Je ziet er ook de mooie beker die ik wél kocht. Die leeft nog steeds; de koffie blijft er heerlijk lang warm in

Kikkers. En een pracht van een spin die ik zelfs vast durfde te houden.
Ja, in dit soort winkels vermaak ik me prima.


Geef me een stoel

In die tijd had ik veel last van mijn dysautonomie en was ik zó blij met stoelen. Daarom ook die stoelfoto in de collage. Af en toe even zitten, zodat mijn hartslag weer kon dalen. Ik was echt allergisch voor (stil)staan 😅 Het blijft een lastig iets.

Ik sluit af met de laatste foto:
de mooie steen
die ik niet kocht
maar zo mooi vond.


Ik hou dus best van shoppen.

Wat vind jij een leuke winkel?

maandag 2 februari 2026

Lichtjesfestival in Ouwehands Dierenpark

Ik scrolde door mijn foto’s en dacht: hoe kan dat nou? Waarom heb ik dit niet opgeschreven? Het was ons allerleukste uitje van december.

Lichtjeswereld
Zodra de dieren hun pyjama aantrekken, begint het echte werk: Lights by Night in Ouwehand Dierenpark, beloofde de site. En wij gingen kijken. Overal lichtkunstwerken om ons heen, en ineens voelde het park als een andere wereld die kende van overdag.

Lees ook: Roze pelikanen (en waar ze over dromen)

23 december 2025. Het was echt koud. Dat kwam door een snijdende oostenwind. De gevoelstemperatuur lag rond het vriespunt. Zo’n kou die je voelt aan je wangen en vingers. Vorige keer had ik me niet dik genoeg aangekleed en vielen mijn tenen er bijna af van de kou. Nu dikke sokken en beenwarmers.

❄️✨ Al doende leert men

De route liep langs dertien themagebieden, allemaal rondom natuur en dieren. Van New Life tot Survival of the Fittest en Plant Power.


Kaartjes op zak en zóveel zin. Hand in hand  slenterden we door "Ouwehand Dierenpark Lights by Night." Knus! Vooral het samen zijn. En ja... allebei een muts op, wanten aan. Plus warme koffie in de rugzak. We keken onze ogen uit.

3 verlichte dieren
Hieronder 3 plaatjes van wat ik mooi vond.




Zo knap gedaan!
Bij somminge dingen bleven we wat langer kijken. Om anderen moesten we lachen. Knap gedaan van de makers! Nu snap ik ook weer waarom we zoveel foto’s maakten. Sommige avonden wil je gewoon niet vergeten. Je wilt de herinnering vasthouden. 

Ik vind het nu, een maand later, zo leuk om de plaatjes opnieuw te zien. Hieronder... warmt mijn man zijn handen. Er kwam helaas niet zo veel warmte vanaf. 

Daaronder zie je een enge spin.



Vleesetende plant (mijn favoriet)
Ik heb zoveel foto's maar die deel ik niet allemaal. Dan wordt mijn blog te lang. Deze twee nog.

Natuurlijk weer met mijn hand in een vleesetende plant.
Daaronder maak ik een foto van een meeuw. 
De foto die ik maakte staat in het rondje.



De video
Deze video hieronder nam mijn man aan het einde van ons uitje. 
Zo loop je  dus naar de uitgang. Met al die lichtjes boven je hoofd.

Ik maar denken dat hij een foto nam...


En daarna? Warme auto, koude neuzen, en het gevoel van: ja… dit was echt leuk. 
Volgend jaar weer? I hope so

zaterdag 31 januari 2026

Meeuw. Sneeuwuil. Duif

Ik zag hem ineens op het dak zitten. Wit. Anders dan anders.
Dus ik zoomde in met mijn mobiel. Wat ben jij er voor een vogel?
Ik kon het niet goed zien.


Dus pakte gauw mijn camera... 
Draaide de grote lens erop.

Maar precies op het moment dat ik de foto nam, vloog hij weg. 
Hij zwaaide alleen nog even met zijn vleugel.


Eerst dacht ik dat het een meeuw was.
Of een sneeuwuil 😉

Pas later, toen ik de telefoon-foto inzoomde en goed bekeek via het grote scherm, zag ik: een duif! Een soort dat ik niet eerder gezien heb. Google zegt: veredelede postduif


Misschien had hij één afslag gemist.
En besloot hij hier te landen.
En koos hij dit dak
omdat het er goed uitzag van bovenaf,

en toen zag hij mij voor het raam,
en toen...

🤍🕊️🏠 Heb jij dit soort duif wel eens gezien?

---

Ik doe mee met de zaterdagse beestjes van Eileen

donderdag 29 januari 2026

Samen naar het noorderlicht kijken

Mijn man:
“Hé, ik zie bij die en die op Strava dat er noorderlicht is. Moet je kijken.”

Ik boog mijn hoofd over het schermpje van zijn iPhone.
Vijf minuten later zaten we in de auto, richting de weilanden. Nauwelijks lantaarnpalen, turend door de voorruit.

Zie jij al wat?
Nee.
En jij?
Ook niet.

Bij de uitkijktoren stapten we uit. We  liepen over de donkere weg naar de brug. Daarvandaan keken naar het noorden. Eerst zagen we niks. Toen iets vaags. En toen hield ik mijn iPhone omhoog. 

Groen. Boven de horizon in de lucht
En de sterren schenen erdoor heen. 
Wow!

Na een tijdje zag ik het groen ook zonder scherm. Het bewoog, en daaronder verscheen ineens een soort paarsblauwe gloed. Het danste traag langs de horizon, net boven de skyline.

Hieronder zie je het


Voor anderstaligen: In het midden van de foto hierboven staat "lichtvervuiling", onder de plek waar geel te zien is. Niet al de kleuren in de lucht hebben iets te maken met het noorderlicht.

😎

Bibberen op de brug

We maakten foto’s. Stonden te rillen. De grote camera deed het niet. Onze telefoons waren half leeg en mijn vingers deden pijn van de koude wind. Maar we hadden vooral plezier. Stonden we daar zomaar in de nacht op het bruggetje boven het Valleikanaal. 

Hieronder: op de brug


Zoon zag het ook

We appten onze zoon: zie jij het ook? En stuurden er meteen achteraan dat het noorden niet het zuiden is en dat noorden, nou ja, ergens dáár ligt. Hij zei dat hij ook op jacht ging. Jaaa, hij zag het ook. Groen. 

En het mooie kanaal

Wij zagen geen rood of roze zoals anderen. De foto hieronder maakte mijn man vanaf de brug. Je ziet duidelijk lichtvervuiling, maar rechts in beeld een beetje groen. En het mooie kanaal natuurlijk met de bomen en hun weerspiegeling.


En hieronder draaide ik me om naar de niet noorderlijke kant 😂
In de richting van Rhenen.
Al die sterren.

Ik heb bibberend staan genieten.


De foto’s zijn niet zo best. Maar hé.
We hebben ons eerste noorderlicht gezien.
Geweldig
😊🌌

--

maandag 26 januari 2026

Gewoon Gezellige Blog

Ik heb echt weer zin om een gezellige blog te schrijven over het wonder van het gewone. Lekker in vraag-en-antwoordvorm, omdat ik dat leuk vind. Lees je mee?

😀 Ik deel foto’s van de afgelopen dagen.


1. Hoe zag jouw dag er vandaag uit in drie woorden?
Drie woorden is eigenlijk veel te weinig, maar vooruit: geweldig, gevarieerd en goed gelukt.
(En ja, dat zeg ik met lichte verbazing.)

2. Wat was het eerste wat je vanochtend zag toen je wakker werd?
Mijn horloge. Het alarm ging af.
Daarna begon de zoektocht naar mijn bril, want zonder bril blijft alles wazig.


3. Wat draag je vandaag waar je je prettig in voelt?
Een lange zwarte broek met wijde pijpen, een kleurrijke tuniek en daarover iets wat het midden houdt tussen een berenvel en een knuffeldeken. Het is roze, dus geen beer. Meer een onbekend zacht dier. Fleece. Met capuchon. Ik heb het koud en dit helpt.

4. Wat maakt januari voor jou anders dan andere maanden?
Januari voelt altijd als een feestje, omdat alles voorbij is wat ik in december niet zo leuk vind. Kerst en oud en nieuw. Klaar. Rust. En ergens diep vanbinnen dat mini-vooruitkijken naar de lente...

5. Wat deed je vandaag gewoon, zonder erbij na te denken?
Koffiedrinken. Dat vond ik jammer. En het kwam omdat ik twee dingen deed: op de laptop en koffiedrinken.


6. Is er de afgelopen dagen iets onverwachts op je pad gekomen?
Ja. Meerdere dingen zelfs.
Maar daar ga ik nog over bloggen. 

7. Waar merkte je vandaag dat geduld nodig was?
Bij mezelf. Altijd bij mezelf.
Ik ben namelijk vrij streng en oefen momenteel actief in iets meer mildheid. Over dat geduld schreef ik een post op mijn engelstalige blog.



8. Wat helpt je om dingen niet groter te maken dan ze zijn?
Even praten met mijn man.
Of mijn aandacht bewust verleggen.
Of mezelf streng aankijken en vragen of dit echt zo groot is, of dat ik er een olifant van maak.
Dat relativeren helpt meestal.

9. Wat doe je de laatste tijd vaker dan je had gedacht?
De laatste tijd pak ik vaak mijn breiwerk.
Gewoon omdat ik het fijn vind om te zien hoe de sjaal groeit.
Eén bol is al op, ik ben aan tweede begonnen.
Als het zo doorgaat, is hij volgende winter af. 

My mum taught me to knit when I was a child, and I turn to it, for some weird reason, when I'm feeling depressed. Jo Brand


10. Wat heb je in deze tijd van het jaar extra nodig?
Zonlicht. 
Hoewel we dat best al gehad hebben, twijfel ik of de vitamine D echt binnenkomt. Dus waarschijnlijk heb ik ook pilletjes nodig. 

Zon maakt me blij. En iets liever. 


11. Wat las, schreef of hoorde je de afgelopen dagen dat bij je bleef hangen?
Mijn man stuurt af en toe een scheurkalenderblaadje.
Die van gisteren ging zo: Gebruik je je verleden als zitzak of als springplank?

Ik moest vooral heel hard lachen om het woord zitzak. 
Maar hij bleef wel hangen.


12. Wat hoort voor jou echt bij januari in huis?
Potjes met belofte.
Vandaag kocht ik bolletjes die nog helemaal niks doen. Fijn om naar uit te kijken. Het is een hyacint en narcisjes. Ze verdwijnen naar buiten zodra ze bloeien. Ik kan niet tegen de geur. Maar foto’s maken van de groei, daar geniet ik enorm van.

Check mijn plantjes account
Dan snap je wat ik bedoel


13. Waar heb je inmiddels een soort gebruiksaanwijzing voor ontwikkeld?
Voor mijn lijf.
Of specifieker: voor mijn dysautonomie.

De gebruiksaanwijzing is er.
Het is alleen geen eindversie.
Meer een beta-versie.

14. Wat schoof je vandaag vooruit naar later en dat was prima?
De was helemaal droog krijgen.
Het is gewassen. Dat is al winst. Vanavond laat in de droger, want dan is er goedkopere stroom.


15. Als je deze januaridagen één beeld zou geven, wat zie je dan voor je?
Iets zachts om me heen,
met aan de rand wat zorgen die ik liever niet had,
maar die er nu gewoon bij horen.

♥ Vond je deze korte vraag en antwoord blog (Q&A) leuk? Kies dan een vraag die je bij je past en beantwoord die in een commentaartje.

vrijdag 23 januari 2026

Schapen gezocht (en gevonden)

Ik stapte op de fiets en reed naar het Binnenveld om schapen te zoeken. Vorig jaar schreef ik een blogje over de schapen die daar, vlak voor de lammertijd, over verschillende boerderijen verdeeld werden. En ik dacht: eens kijken of ze er weer zijn.

Oude blog: Help, een kudde schapen op het fietspad!

Ik fietste. En fietste. En fietste.
Ik zag schapen, ja... maar veel te ver weg. Niet te benaderen, hooguit te tellen met samengeknepen ogen. Ik maakte wel een foto (die van hierboven) en dacht: dit is het dan. Klaar. Naar huis.

En toen... verrassing.
Ik sloeg een zandpad in en daar stonden ze, vlak bij een metalen hek in de wei.




Ze hadden net te eten gekregen. Hooi ofzo? Ze stonden er met hun poten midden in. Nieuwsgierig dat ze waren! Ze keken me aan met van die blikken van wat kom jij hier doen

Ik zei dat ze door mochten gaan met schaap zijn.
Dat ik alleen maar foto's van ze ging maken.
Dat vonden ze best.



Het was koud, ja. Maar dat deed er even niet toe. Dit blogje is een herinnering aan dat moment. Aan onverwacht tòch nog vinden wat je zocht.

Met foto’s. 😊

En een video.

En alsof het nog niet genoeg was 
De avond had ook nog iets in petto 
Daarover in de volgende blog
.

Linked to Zaterdagse Beestjes van Eileen

woensdag 21 januari 2026

Waarom ik stopte bij de wilgen

Zo’n moment waarop je eigenlijk door wilt fietsen maar je toch stopt. Waarom? Omdat het rijtje knotwilgen er er zoooo zielig uitziet.

Kijk deze dan 😮

Ik maakte foto’s van deze zielige wilg. In de berm lag een stukje wilgehout, dat stopte het in mijn fietstas. Ik vind het zo leuk om natuur-dingen mee te nemen als aandenken. Ik snoof eraan. Het ruikt niet zo lekker. 

Beetje bitter zelfs.



Waarom ze in de winter snoeien? 
Dan staat de sapstroom bijna stil. Snoeien veroorzaakt dan weinig stress: de boom “bloedt” niet en in het voorjaar reageert ie gewoon weer met nieuwe "sprieten op zijn kop".

Ik fietste verder en dacht: in mei kom ik terug.
Dan maak ik nieuwe foto’s.
Eens kijken hoe hij er dan uit ziet 


Knotwilg citaat

“Knotwilgen lijken op mij. Mijn leven is ook gesnoeid, maar er komen toch weer nieuwe takken aan.” — Drago Pecenica

Maar niet alle knotwilgen geknot. 
Kijk, ik reed langs het kanaal deze hebben al hun takken nog 👇


Te vaak knotten maakt zwak

Ik las net dat knotwilgen eens in de 2 tot 4 jaar geknot, want dan zijn de takken dik genoeg om veilig te verwijderen. 

Te vaak knotten → zwakke boom
Te lang niet knotten → te zware takken

Ik hou gewoon van knotwilgen. Daarom stopte ik even. Daarom schreef ik er een blogpost over. Knotwilgen zijn SUPERMOOI

 👀🌿welk typisch Nederlands product wordt van wilgenhout gemaakt?