Boekenpost #1 – De Troostbibliotheek

Negen uur ’s avonds. Laptop dicht. Neus in een boek.
Dat was het plan.

Deze week kon ik weer een nieuw boek ophalen bij het afhaalpunt. Dat moment blijft leuk. Zo’n melding dat het er is.

Met zorg uitgekozen op Vinted: De Troostbibliotheek, van Sara Nisha Adams. Prijzen vergelijken. Even twijfelen. Welke staat? Welke prijs? Deze zat net iets boven mijn vijf-euro-grens, maar ik wilde hem toch. Dus ik bood €5,40 in plaats van €6,00. Gewoon proberen. En het werd geaccepteerd.

En dan: uitpakken.

Dat vind ik op zichzelf al een feestje. Dit boek was echt een klus van tien minuten. Ik wilde het zonder schaar doen. Dat bleek iets te optimistisch. Met schaar ging het toch beter.

Dik boek. 

Hou jij van dikke boeken?

De Troostbibliotheek

In het verhaal duikt er een lijstje op met boeken die je moet lezen “voor als je het nodig hebt”. Het ligt ineens in de bibliotheek aan Harlow Road. Niemand weet van wie het is. Maar het gaat rond. Mensen lezen die titels, praten erover, geven ze door. Precies in een tijd dat de bibliotheek het moeilijk heeft.

Mukesh is net weduwnaar. Lezen was nooit zijn ding. Tot een bibliotheekboek hem na de dood van zijn vrouw onverwacht troostte. Hij brengt het terug en vraagt om een nieuw boek. Aleisha werkt in de bibliotheek. Tiener. Moeilijke thuissituatie. Een moeder die psychiatrisch ziek is. Ze heeft weinig met boeken. Eerst snauwt ze hem af. Later krijgt ze spijt. Zij vindt het lijstje en begint zelf te lezen.

Ik vond het een ontroerend boek.

In het begin moest ik wennen aan het wisselen van perspectief. Het sprong steeds naar een ander personage. Maar op een gegeven moment viel het samen. En toen zat ik er helemaal in. Mukesh en Aleisha zijn zo verschillend, en toch ontstaat er iets heel echts tussen hen. Dat vond ik mooi. Echt mooi.

Het boek is niet licht. Er zit rouw in. Psychische ziekte. Zelfmoord. Maar het is warm geschreven. Menselijk. Zonder sentimenteel te worden.

En toen zat ik daar, mijn elektrische dekentje, dûh... met een boek over een bibliotheek. Terwijl ik zelf al twee jaar niet in een bibliotheek ben geweest 😉 Heel even dacht ik: misschien moet ik weer eens gaan kijken. Gewoon binnenlopen. Rondneuzen. Maar eerlijk? Ik vind boekenpost uitpakken leuker. Eén boek per keer.

Dus voorlopig blijf ik nog even bij de Boeken-post.
Dit is de eerste op mijn blog.

En nu?
Ik heb De Troostbibliotheek uit.
Ik verkoop hem weer. Voor de helft.

Mijn volgende boek is al onderweg...

---

Welk boek heeft jou ooit echt getroost?

👉 Doe ook mee met de Linkparty van Huisvlijt

De Kracht van Eekhoornmotivatie

Ik heb hem eindelijk af.

Niet omdat ik ineens gedisciplineerd ben.
Niet omdat ik mezelf streng heb toegesproken.

Maar omdat er een eekhoorn op me lag te wachten.

Via Vinted kocht ik drie kleine diamond paintings en eentje daarvan is een eekhoorn. En ben dol op eekhoorntjes. Dus dat werkstuk dat al maanden “bijna af” was, moest ineens met spoed afgerond worden. 

Het enige wat ik nog hoefde te doen was de laatste rij glow-in-the-dark steentjes leggen. Eén rij. Dat was het hele drama.

Dus ik ging zitten.
Plak, plak, plak. Diamondjes erop. Klaar.

En nu werk ik aan mijn eekhoorn, die helemaal gelukkig met me is.
Hoe zal ik hem noemen?

Eh... dit was dus geen plotselinge groei in discipline hè.
Ik wilde gewoon die eekhoorn 

🐿️

Winterwandeling bij Kasteel Renswoude

Woensdag fietste ik naar het kasteel voor de sneeuwklokjes. Het was 3 graden boven nul dus dacht ik: dan is het ook boven nul. Man, wat een misrekening. De wind sneed dwars door mijn wanten en spijkerbroek heen. Mijn benen prikten van de kou. 

Boven nul voelde als min vier.
Ik was blij dat ik van de fiets af kon.

Hierboven het kasteel, met een onbekende wandelaar, die stevig doorstapte.

Mijn wandeling

Ik begon mijn wandeling met een rondje om het kasteel. Geen sneeuwklokje te zien. Wel twee zwanen, ineengedoken in het gras, hun kop diep in hun veren. Ik kon naar ze fluiten wat ik wilde, ze bewogen voor geen meter. 

Ik maakte wat foto’s van het kasteel, van het siergras langs de gracht. Dat bewoog zo sierlijk in de wind. Het voelde net zo zacht aan als het eruit zag (zie hierboven).

Daarna stak ik de weg over en liep langs het pad direct aan het Grand Canal. Die bomen! Geen blad om iets te verbergen... alleen stam, tak, herhaling. Wat een perspectief. Halverwege ligt de Kom, een ronde vijver. (zie de derde en vierde foto hieronder).

Op de terugweg liep ik aan de andere kant van het kanaal en daarna nòg eens langs het kasteel. Het zonnetje brak helemaal door. De witte muren van het kasteel lichtten op. Ik dacht: en nu zet ik die zwanen op de foto. Hopelijk liggen ze er nog.

Maar ze waren gevlogen.
Er lag nog wel een veertje.

 

Terugfietsen

Ik fietste naar huis. 

De wind was nog steeds scherp.

Thuis kroop ik op de bank onder de elektrische deken. 

En warmde ik mijn voeten op in de electrische voetenwarmer.

Het mooiste moment?
Koffie bij de Kom. Zon op het water. Eenden op glinsterende golfjes.

Leestip: mijn andere posts over dit kasteel

Eerste krokus van 2026

Wat had ik genoten van mijn boswandeling.

Van die prachtig lucht boven de hei.

En nu naar huis

Ik stapte op de fiets en reed over het smalle pad in de richting van ons dorp. Telkens keek ik goed naar links en naar rechts. Speurend. Zag ik er al eentje? Of twee, of drie.

😅 Hou je in, zei ik tegen mezelf. Heb een beetje geduld... 

En wat zag ik een eindje verderop bij het bruggetje? Lila krokussen. Toch hè. Daar zijn jullie weer! Hiep hiep hoera.

Ik zette mijn fiets in de berm en hurkte neer om foto’s te maken. Die bijna allemaal mislukten. Geeft niks. Het gaat om het gevoel. Ken je dat gevoel bij het zien van de eerste lentebloemen?

Dit zijn dus mijn eerste krokussen van 2026.

Wat een mooierds. 

Jullie maken mij heel blij, zei ik

Gewone dagen

Als ik terugkijk op deze eerste week van februari, denk ik: het was een gewone week. En wat heb ik weinig foto's gemaakt. Toch vind ik het gewone goud waard. Het is meer dan genoeg. 

“No day is an ordinary day; all days are extraordinary, because life itself is extraordinary!” Mehmet Murat İldan

Wat ik wel vastlegde:
een wandeling vlak voordat het weer omsloeg (collage hierboven)
een amaryllis, wow-wow-wow, met wel vijf joekels van bloemen
een colsjaal die ik kocht in de kringloop

 

Zonnenharpen in het bos.
Het lieveheersbeestje dat nog steeds slaapt.

“De meest gewone, vertrouwde dingen zouden, als we ze echt zagen, de grootste wonderen kunnen te zijn.” Michel de Montaigne

Van wat voor gewoons heb jij deze week genoten?

Dat leuke winkeltje

Ik hou niet van winkelen. Maar ik maak uitzonderingen. Ik kon bijna niet wegkomen uit dit leuke winkeletje op de Sallandse Heuvelrug (juni 2025).

Het hoorde bij Natuurmuseum Holterberg.

Prachtige mokken!

Waarom heb ik die mok met lieveheersbeestjes níét gekocht? Hij is zó leuk.
En dan die plank waar alles op staat… zie je dat randje schors?
Ik ben echt fan van dit soort details.

Zulke gave producten; je blijft kijken!

Ouderwets snoep

Lekker, lekker. Drie zakken snoep. Op de eerste staat: sneeuwcaramels. Op de meest rechtse: drop met chocolade, krokant.

Ik nam ze niet mee, maar legde ze wel vast om naar mijn zoon te appen. Hij werkte toen nog in een snoepwinkel en ik wilde weten of zij dit oud-Hollandse snoep ook verkochten. Wat hij terug appte weet ik niet meer. Dat ben ik vergeten.

Opwindfiguurtjes

Had ik toch bijna zo’n mooie zwarte muis gekocht. Haha. Het zijn opwind-figuurtjes. Was jij daar vroeger ook zo gek op? Ik wel. Mijn moeder was doodsbang voor muizen en ratten. Deze zou niet toegelaten worden in ons huis.

Vroeger had ik een schattig pluchen kuikentje op oranje poten. Het kon echt zó hard springen. En het leuke is: ze bestaan nog steeds. Je kunt HIER opwindkuikentjes kopen. 

Een hert op de deur

De stenen hierboven heb ik lang staan bewonderen.
Eentje opgepakt, even tegen het licht gehouden.
Ik hou daarvan.

En als je naar de wc zocht,
moest je langs dit grote hert.
Gave kop. Knappe kerel.

Mijn collage

Het was een heerlijke winkel. Ik maakte een collage van de dingen die ik grappig vond. Je ziet er ook de mooie beker die ik wél kocht. Die leeft nog steeds; de koffie blijft er heerlijk lang warm in

Kikkers. En een pracht van een spin die ik zelfs vast durfde te houden.
Ja, in dit soort winkels vermaak ik me prima.

Geef me een stoel

In die tijd had ik veel last van mijn dysautonomie en was ik zó blij met stoelen. Daarom ook die stoelfoto in de collage. Af en toe even zitten, zodat mijn hartslag weer kon dalen. Ik was echt allergisch voor (stil)staan 😅 Het blijft een lastig iets.

Ik sluit af met de laatste foto:
de mooie steen
die ik niet kocht

maar zo mooi vond.

Ik hou dus best van shoppen.

Wat vind jij een leuke winkel?

Lichtjesfestival in Ouwehands Dierenpark

Ik scrolde door mijn foto’s en dacht: hoe kan dat nou? Waarom heb ik dit niet opgeschreven? Het was ons allerleukste uitje van december.

Lichtjeswereld
Zodra de dieren hun pyjama aantrekken, begint het echte werk: Lights by Night in Ouwehand Dierenpark, beloofde de site. En wij gingen kijken. Overal lichtkunstwerken om ons heen, en ineens voelde het park als een andere wereld die kende van overdag.

Lees ook: Roze pelikanen (en waar ze over dromen)

23 december 2025. Het was echt koud. Dat kwam door een snijdende oostenwind. De gevoelstemperatuur lag rond het vriespunt. Zo’n kou die je voelt aan je wangen en vingers. Vorige keer had ik me niet dik genoeg aangekleed en vielen mijn tenen er bijna af van de kou. Nu dikke sokken en beenwarmers.

❄️✨ Al doende leert men

De route liep langs dertien themagebieden, allemaal rondom natuur en dieren. Van New Life tot Survival of the Fittest en Plant Power.

Kaartjes op zak en zóveel zin. Hand in hand  slenterden we door "Ouwehand Dierenpark Lights by Night." Knus! Vooral het samen zijn. En ja... allebei een muts op, wanten aan. Plus warme koffie in de rugzak. We keken onze ogen uit.

3 verlichte dieren
Hieronder 3 plaatjes van wat ik mooi vond.

Zo knap gedaan!

Bij somminge dingen bleven we wat langer kijken. Om anderen moesten we lachen. Knap gedaan van de makers! Nu snap ik ook weer waarom we zoveel foto’s maakten. Sommige avonden wil je gewoon niet vergeten. Je wilt de herinnering vasthouden. 

Ik vind het nu, een maand later, zo leuk om de plaatjes opnieuw te zien. Hieronder... warmt mijn man zijn handen. Er kwam helaas niet zo veel warmte vanaf. 

Daaronder zie je een enge spin.

Vleesetende plant (mijn favoriet)

Ik heb zoveel foto's maar die deel ik niet allemaal. Dan wordt mijn blog te lang. Deze twee nog.

Natuurlijk weer met mijn hand in een vleesetende plant.

Daaronder maak ik een foto van een meeuw. 

De foto die ik maakte staat in het rondje.

De video

Deze video hieronder nam mijn man aan het einde van ons uitje. 

Zo loop je  dus naar de uitgang. Met al die lichtjes boven je hoofd.

Ik maar denken dat hij een foto nam...

En daarna? Warme auto, koude neuzen, en het gevoel van: ja… dit was echt leuk. 

Volgend jaar weer? I hope so

👉 Ben jij wel eens bij zo’n lichtjesfestival geweest? Wat vond je ervan?

---

Leestip: zoek het delftsblauwe zeehondje (vorig jaar)