Zomerpauze met Wezel en Roodborst

Vanmorgen trok ik het gordijn open en weet je wat ik zag?

Een wezel!

Eerst dacht ik dat het Willem de rosse woelmuis was, want hij kwam uit hetzelfde holletje in grond. Maar toen zag ik iets wits en ik dacht... dit is wel een heel erg uitgerekte muis. Zou het een wezel zijn. En ja! Een wezel.

Ik werd meteen bezorgd, want op internet las ik dat wezels woelmuizen eten. Gelukkig zag ik Willem even later over de met dennennaalden bedekte bosbodem heen en weer rennen. Hij leefde nog!

Later zag ik nog iets leuks. 

Een bolrond vogeltje met prachtige spikkels. Een jonge roodborst. Die heeft in begin geen rode borst. Misschien komt hij morgen weer en dan vraag ik of hij zich omdraait voor een foto.

Ik heb wèl een foto van papa roodborst. Die zag eruit alsof hij gevochten had. Maar toen herinnerde ik me Miep Merel met haar kale kop. Die was gewoon in de rui. Pa roodborst dus ook.[1]

Ik sluit af met lijsterbessen uit de bostuin.
Omdat ze dezelfde kleur hebben als het roodborstje.

Bijna dan. 

Wat heb je liever in je tuin? Een roodborst of een wezel?

[1] De roodborst op zomerreces

Willem de rosse Woelmuis (Piep)

Ik zat lekker buiten toen ik ineens iets hoorde ritselen tussen de droge bladeren.

Ritsel, ritsel…

Wat was dat? Een vogel? Een insect? Nee, daar bewoog echt iets kleins en bruins. Het leek wel een muis, maar ik wist niet precies wat voor muis.

Gelukkig bleef hij lang genoeg zitten voor een paar foto’s met mijn grote camera. Zonet ben ik op onderzoek uitgegaan. De ronde oortjes, de korte snuit en dat roodbruine vachtje zeggen hem: het is een rosse woelmuis.

De rosse woelmuis is een makkelijke eter. Hij vindt zaden lekker, vruchten, bladeren, noten, paddenstoelen en soms hij eet slakken las ik op Nature Today.[1] Zijn menu verandert met de seizoenen. In de herfst legt hij zelfs kleine voorraadkamertjes aan onder de grond.

 

Willem Woelmuis (zo heet ie) bouwde zijn nestje onder de grond. Vanuit de ingang loopt een heel gangenstelsel. Ik heb het gezien… en iemand anders blijkbaar ook, want bij de ronde opening stond een klein takje met een vlaggetje. 

Schattig toch, zo'n rosse woelmuis!

Ik ging dus opzoeken waarom hij rosse woelmuis heet. In mijn hoofd was ros bijna roze. Maar nee: ros betekent gewoon roodbruin. Weer wat geleerd.

Update, een dag later…

Dat kleine vlaggetje bij het hol bleek helemaal geen vlaggetje te zijn. Het was een paaltje met een boodschap:

Hij had dus al een naam te hebben... en zelfs een eigen naambordje. 😄

[1] Uitgelicht: de rosse woelmuis

De mooiste spinnenwebben uit het bos

Vanmorgen werd ik om zes uur wakker en besloot ik naar het bos te gaan voordat het te warm werd. Ik wilde vooral de sfeer van een warme julimorgen fotograferen. Maar al snel werd ik afgeleid door de spinnenwebben. Overal waar ik liep, hingen ze tussen de bomen. Vooral langs het pad dat langzaam omhoog liep, lichtten ze één voor één op in het vroege zonlicht. Pas toen de zon erop viel, werden ze zichtbaar.

"Sunlight reveals what was there all along."

Ze glinsterden in het zonlicht en ineens zag ik er allerlei kleuren in: rood, blauw, groen en goud. Echt zo mooi. Je moet precies goed staan om het te zien. Eén stap opzij en de kleuren zijn alweer verdwenen.

Het web op de foto hieronder hing hoog boven het pad, iets dieper het bos in. Het volgende vond ik weer op een andere plek. Geen keurige wielweb, zoals een kruisspin die maakt, maar een los, onregelmatige web... een kleine hangmatje tussen de takken.

Dus daar stond ik, met mijn grote camera boven mijn hoofd, te proberen die gekleurde draden op de foto te krijgen. Best een gedoe, maar ik wilde ze zó graag vastleggen hoe mooi het was.

Spinnenzijde is dunner dan een mensenhaar. Meestal zie je een web nauwelijks, maar in tegenlicht breken en weerkaatsen de ragfijne draden het zonlicht. Daardoor lijken ze heel even op kleine regenboogjes.

Ja, spinnenwebben zijn best mooi.

Hou jij van spinnenwebben buiten?

😍 Kom op, doe ook mee met je blog: Huisvlijt Linkparty