De blouse aan de waslijn

Ik had mijn wekker op half zeven gezet. Wat was het nog lekker buiten.

Gisteravond, na het condoleren, was de linnen blouse van mijn zoon kleddernat geworden door een enorme regenbui. Omdat hij niet in de droger mocht, hing ik hem vannacht voor het open raam, in de hoop dat hij door de wind nog wat zou drogen.

Helemaal droog was hij nog niet. Dus vanmorgen hing ik hem nog even aan de waslijn.

Gelukkig werd hij op tijd droog. Hij kon hem vandaag weer aan.

Ik zet deze foto op mijn blog als herinnering aan vier bewogen weken. Weken waarin mijn schoonmoeder ziek werd, niet meer beter kon worden, een week in het hospice lag en uiteindelijk op maandagmorgen overleed.

Vandaag hebben we haar begraven.
Mijn hoofd loopt nog achter de feiten aan.

Lammetjes kijken op de Ginkelse heide

Dit wil ik echt niet vergeten! De eerste heideschaap-lammetjes van 2026 op de Ginkelse heide. Het waaide flink. We liepen er met winterjas en al. Het was toen ook nog maar maart.

En daar waren ze dan: kleine, nieuwe lammetjes tussen de heideschapen. Wiebelig, zacht. Een lentefeestje op pootjes.

Wat een vrolijk gezicht: overal dansende lammetjes!

Eentje klom doodleuk op de rug van zijn moeder, anderen stonden te drinken bij mama. Maar het meest zijn me die twee dutters bijgebleven, allebei met zo’n lief oogvlekje. Niet hetzelfde lammetje... misschien zusjes?

De eerste lammetjes van 2026.

In een woord: schattig

Ik zag er ook één met kleurtjes op zijn kop. Wat zouden deze markeringen betekeken? Is het er eentje van een tweeling? Nou, ik zocht en zocht... geen resultaat.

Wel dat het om diervriendelijke, uitwasbare merkspray gaat. 

Geboren: 104 lammetjes in negen dagen tijd.
Wat een prestatie.

Voor de liefhebbers van lammetjes: kijk hieronder ook eens het YouTube-filmpje over Lammetjesdag op de Ginkelse Heide.

Je hoort meteen hoe gezellig Nederlands kan klinken tussen al dat gemekker. Midden in de video geeft een meisje één van de lammetjes een naam: Fien. De herder vertelt dat de schapen zelf geen naam hebben, alleen een nummer.

Ik denk dat Fien nu al best wel groot is in mei.

Wanneer zag jij voor het laatst een lammetje?

Ik ben een oude ezel

Ik ben een oude ezel.
Ik stond gewoon een beetje te hangen bij het hek.
Lekker te genieten van mijn me-time

Toen kwam zij. 

Met krullen waar ik jaloers op werd. En een kijkkastje in haar hand.
Irritant mens. Ze danste ermee voor mijn neus heen en weer. Links. Rechts. Nog een keer.

Ik heb echt even mijn beste kant laten zien.
Maar op een gegeven moment besloot ik: nu is het klaar.

Dus hap. In haar elleboog. Niet gemeen hoor. Gewoon duidelijk.

Ze deed meteen een stap achteruit en sprak me bestraffend toe. Ik wiebelde met mijn oren om haar af te leiden. Dat hielp. Maar ze zei wel: "Je komt voor straf op mijn blog. Jij met je rare bijtgedrag!"

Ik wilde haar nog naroepen dat ik normaal best aardig ben.
Dat het gewoon mijn stramme spieren zijn.
Je weet wel. Bijtgedrag.

Lezers, jullie snappen dat toch wel? Ik hap niet zo gauw 😏

Lichtjesfestival in Ouwehands Dierenpark

Ik scrolde door mijn foto’s en dacht: hoe kan dat nou? Waarom heb ik dit niet opgeschreven? Het was ons allerleukste uitje van december.

Lichtjeswereld
Zodra de dieren hun pyjama aantrekken, begint het echte werk: Lights by Night in Ouwehand Dierenpark, beloofde de site. En wij gingen kijken. Overal lichtkunstwerken om ons heen, en ineens voelde het park als een andere wereld die kende van overdag.

Lees ook: Roze pelikanen (en waar ze over dromen)

23 december 2025. Het was echt koud. Dat kwam door een snijdende oostenwind. De gevoelstemperatuur lag rond het vriespunt. Zo’n kou die je voelt aan je wangen en vingers. Vorige keer had ik me niet dik genoeg aangekleed en vielen mijn tenen er bijna af van de kou. Nu dikke sokken en beenwarmers.

❄️✨ Al doende leert men

De route liep langs dertien themagebieden, allemaal rondom natuur en dieren. Van New Life tot Survival of the Fittest en Plant Power.

Kaartjes op zak en zóveel zin. Hand in hand  slenterden we door "Ouwehand Dierenpark Lights by Night." Knus! Vooral het samen zijn. En ja... allebei een muts op, wanten aan. Plus warme koffie in de rugzak. We keken onze ogen uit.

3 verlichte dieren
Hieronder 3 plaatjes van wat ik mooi vond.

Zo knap gedaan!

Bij somminge dingen bleven we wat langer kijken. Om anderen moesten we lachen. Knap gedaan van de makers! Nu snap ik ook weer waarom we zoveel foto’s maakten. Sommige avonden wil je gewoon niet vergeten. Je wilt de herinnering vasthouden. 

Ik vind het nu, een maand later, zo leuk om de plaatjes opnieuw te zien. Hieronder... warmt mijn man zijn handen. Er kwam helaas niet zo veel warmte vanaf. 

Daaronder zie je een enge spin.

Vleesetende plant (mijn favoriet)

Ik heb zoveel foto's maar die deel ik niet allemaal. Dan wordt mijn blog te lang. Deze twee nog.

Natuurlijk weer met mijn hand in een vleesetende plant.

Daaronder maak ik een foto van een meeuw. 

De foto die ik maakte staat in het rondje.

De video

Deze video hieronder nam mijn man aan het einde van ons uitje. 

Zo loop je  dus naar de uitgang. Met al die lichtjes boven je hoofd.

Ik maar denken dat hij een foto nam...

En daarna? Warme auto, koude neuzen, en het gevoel van: ja… dit was echt leuk. 

Volgend jaar weer? I hope so

👉 Ben jij wel eens bij zo’n lichtjesfestival geweest? Wat vond je ervan?

---

Leestip: zoek het delftsblauwe zeehondje (vorig jaar)

Samen naar het noorderlicht kijken

Mijn man:
“Hé, ik zie bij die en die op Strava dat er noorderlicht is. Moet je kijken.”

Ik boog mijn hoofd over het schermpje van zijn iPhone.
Vijf minuten later zaten we in de auto, richting de weilanden. Nauwelijks lantaarnpalen, turend door de voorruit.

Zie jij al wat?
Nee.
En jij?
Ook niet.

Bij de uitkijktoren stapten we uit. We  liepen over de donkere weg naar de brug. Daarvandaan keken naar het noorden. Eerst zagen we niks. Toen iets vaags. En toen hield ik mijn iPhone omhoog. 

Groen. Boven de horizon in de lucht
En de sterren schenen erdoor heen. 

Wow!

Na een tijdje zag ik het groen ook zonder scherm. Het bewoog, en daaronder verscheen ineens een soort paarsblauwe gloed. Het danste traag langs de horizon, net boven de skyline.

Hieronder zie je het

Voor anderstaligen: In het midden van de foto hierboven staat "lichtvervuiling", onder de plek waar geel te zien is. Niet al de kleuren in de lucht hebben iets te maken met het noorderlicht.

😎

Bibberen op de brug

We maakten foto’s. Stonden te rillen. De grote camera deed het niet. Onze telefoons waren half leeg en mijn vingers deden pijn van de koude wind. Maar we hadden vooral plezier. Stonden we daar zomaar in de nacht op het bruggetje boven het Valleikanaal. 

Hieronder: op de brug

Zoon zag het ook

We appten onze zoon: zie jij het ook? En stuurden er meteen achteraan dat het noorden niet het zuiden is en dat noorden, nou ja, ergens dáár ligt. Hij zei dat hij ook op jacht ging. Jaaa, hij zag het ook. Groen. 

En het mooie kanaal

Wij zagen geen rood of roze zoals anderen. De foto hieronder maakte mijn man vanaf de brug. Je ziet duidelijk lichtvervuiling, maar rechts in beeld een beetje groen. En het mooie kanaal natuurlijk met de bomen en hun weerspiegeling.

En hieronder draaide ik me om naar de niet noorderlijke kant 😂

In de richting van Rhenen.

Al die sterren.

Ik heb bibberend staan genieten.

De foto’s zijn niet zo best. Maar hé.
We hebben ons eerste noorderlicht gezien.
Geweldig

😊🌌

--

Leestip: Samen naar de bloedmaan kijken

Terug naar de jaren zeventig

Mijn man bleef buiten staan.
Hij zei: “Ik zie je zo wel.”
Ik ging naar binnen.

In het Openluchtmuseum staat een rijtje doorzonwoningen. [1] Mijn man vind ze verschrikkelijk. Ik niet. Ik ging wèl naar binnen, gewoon om even sfeer te proeven en já... ik was meteen enthousiast over wat ik zag!

Kijk hieronder.

Herken je de sfeer?

Dit ken ik!

Wij hadden vroeger ook zulke kussens op de bank.
En zo’n koffiezetapparaat, maar dan in een andere kleur.
Dat schilderij aan de muur... mijn moeder borduurde zoiets.

Wat leuk allemaal.

En die pan! Ik dacht: zo’n pan wil ik ook... als ik er ooit eentje bij de kringloop zie, dan koop ik hem en ga ik er stamppot boerenkool in koken. 

Of is het een juspan?

Ik bleef niet lang want er waren nog meer mensen in het huis, die alles bekeken. Het was zo druk dat ik zelfs niet boven kon kijken.

Alleen nog een foto van de plant. Van de bloempot.
Zo gaaf, al die oranje accenten.

Toen stapte ik het huis weer uit en knipperde tegen het licht. Zoeff, gleed zo van de jaren zeventig naar het hier en nu. Geen meisje meer in een doorzonwoning; maar je weet wel, een vrouw van. Gewoon wie ik nu ben. Ik.

Samen liepen we in de richting van de molen.
Daar ontdekten we een restaurantje.
Zullen we even opwarmen?
Ja doen we, zeiden we tegen elkaar.

⛄Het was erg kou!

Op de foto hierboven: ik met mijn koffie 😅 Nee hoor. Dit is een nieuwjaarsduik in een selfie-soepkom: een veilige, warme variant van de echte.

Na onze èchte koffie liepen we weer verder het museum in.
Gezellig.

---

PS. Het museum heeft 6 doorzonwoningen. Dat zijn rijtjeshuizen uit de jaren vijftig tot zeventig, met een groot raam aan de voorkant en aan de achterkant. Ze zijn in die tijd door heel Nederland heen gebouwd. Een van de huisje (waar ik naar binnen ging) is ingericht zoals rond 1975. Het huis is bedoeld om herkenning op te roepen bij mensen met dementie. 

Linkje: Welkom in de Prinses Margrietstraat

🏠Als je aan vroeger thuis denkt, aan het interieur... wat schiet jou dan als eerste te binnen?

Natuurpad Prattenburg in de sneeuw

We spraken af: een uurtje.
Omdat er nog steeds sneeuw ligt in het bos

Mijn man zou twee keer de route met de groene paaltjes doen (hardlopen). Ik zou gewoon wandelen en dan zouden we elkaar vanzelf 2 keer tegenkomen. Hij op zijn waterdichte trailrunning-schoenen, ik met mijn oude snowboots aan.

En zo gebeurde het.

De eerste keer dat we elkaar tegen kwamen was kort, vluchtig. Een knikje, een lach, een foto... hij weer door, ik verder. Hierboven neemt hij een foto van mij.

En hieronder een paaltje van de groene paaltjes route ... van harte aanbevolen, deze route. Leuk in de sneeuw, maar zonder sneeuw is het ook geweldig in dit bos.

Ik ging nog even langs mijn lievelingsplek.
Op zoek naar lieveheersbeestjes.

Alle kleine sparren hadden een mutsje op. Echt allemaal. Kijk hieronder ben ik op zoek. Op het eind buk ik bij het sparretje waar lieve heersbeestje 'Dot' in zat, de vorige keer. Ik heb het sneeuwmutsje laten zitten en wenste Dot een goede winterslaap toe. 

(klik op gele link 👆 en bekijk Dot op de laatste foto van die blog)

Doorlopen maar weer. Zo blij met de snowboots, want de sneeuw kwam bijna tot de rand van mijn laarzen. Mijn voeten bleven lekker droog 

Klimmen, klimmen... de heuvel op. De tweede keer  dat we elkaar tegen kwamen was bij de kleine heide, en juist op dat moment brak de zon door. Alsof iemand in slow motion een groot gordijn open schoof. Ik stond ademloos te kijken. En daar kwam mijn hardloper weer aan

Toen hebben we samen even het uitzicht bewonderd. We kletsten wat, maakten foto’s van elkaar en natuurlijk ook een blije selfie samen. 

Daarna gingen we weer ieder ons eigen ding doen. Individueel verder: hij rennen, ik wandelen. Hij was natuurlijk véél eerder bij de auto dan ik. Eindstand: 15 kilometer voor hem. Ik kwam uit op ruim 5 kilometer. Met als kleine nuance dat ik veel stilstond voor klikkerdeklik mooie plaatjes.

Dit keer alleen met mijn Iphone

Ik vond het een leuke eerste werkdag, met dat onverwacht zonnige moment en al die mooie sneeuw.

Heb jij vandaag de zon gezien?

Ja zeggen tegen het bos (en de sneeuw)

2 januari. Sneeuw. 🌲⛄

Kom, we stappen in de auto, zei mijn man. Hij ging hardlopen, ik wandelen. Later zou hij me weer ophalen. Deal. 

...ik twijfelde eerst. Ik had meer zin in bankhangen. 

Toch wanten aan, camera in de rugzak, wandelstok mee... en het bos in. Wauw, wat was het mooi. Ik keek mijn ogen uit en maakte foto na foto. Vooral de beuken!

Op Instagram schreef ik:
sneeuw op het pad ❄️
en tussen al dat wit
beuken met dor blad 🍂

Ik vond het mooi. Maar ik voelde me niet superblij. Blijkbaar kan dat naast elkaar bestaan. Ik was mijn zitmatje vergeten... mopperdemopper. Ik wilde eigenlijk gewoon ergens zitten en kijken. Met koffie. En koffie had ik ook al niet bij me. Mopperdemopper. Dat zeurde een beetje door mijn hoofd, terwijl ik door al die schoonheid wandelde. 

Hieronder: eerst een telefoon-foto, daarna een grote camera foto. Dat was een heel gepuzzel, want het sneeuwde op den duur zo hard, dat ik het knopje niet meer zo goed kon induwen. Mijn vingers zagen rood van de kou.

Volgende keer mag alleen mijn iPhone mee

Veel eenvoudiger.

Koude handen. Natte broekspijpen.

Zonder dat ik het doorhad, wandelde ik bijna zes kilometer. Voor het eerst weer. Na mijn “uitschakeling” halverwege 2025 was het me nog niet gelukt. Ik blij. 

En over dat mopperdemopper: ik denk dat dit mopperdemopper gewoon normaal is. Dat je én kunt genieten van het wonder van het gewone, en tegelijk voelt dat het niet helemaal perfect is. Je hoeft toch niet perfect te genieten? 

En uiteindelijk ben ik zo blij dat ik ja zei. Tegen mijn man. Tegen het bos. Tegen even gaan, ondanks de twijfel. Het levert me in ieder geval een fijne eerste blog van 2026 op.

Mijn lieve Dot, slaap veilig bovenin dat kleine sparretje. 🌲🐞
Geniet van je rust. De lente komt vanzelf. 

Zie je mijn wanten? 🧤
Kleine tip voor wie last heeft van Raynaud: kies wanten, geen handschoenen.
Waarom? In wanten kruipen je vinger lekker bij elkaar. Warmte delen werkt beter en je handen blijven daardoor langer warm dan in een handschoen. 

Nu ga stoppen. 

Alleen deze ene foto nog. 

NL tekst: Koffie. Die vergat ik. Thuiskomen en warm worden

Tot de volgende keer...

Dank je wel

Mijn man maakte gisteren deze foto tijdens ons uitje naar het Openluchtmuseum. Toen ik hem zag, wist ik het meteen: dit wordt mijn afsluiter van 2025.

Klik op de foto en zeg: o ja, dat is echt Nederland 😅

Aan alle lezer, heel hartelijk dank voor het meelezen en reageren dit jaar. Een paar woorden doen ertoe. Het maakte dat ik doorging met bloggen 🌿

“There’s still wonder in the ordinary — enough for another year.”

---

1. Wat waren je doelen? Had je voornemens en heb je die gehaald? En ga je doelen stellen voor het nieuwe jaar of de komende maand?

Ja, ik had een doel en dat heb ik afgerond.
Ik heb mijn onderzoek voor mijn boek voltooid. Dat voelt als een duidelijke afronding.

Ik stel mezelf meestal geen grote, allesomvattende doelen. Die worden al snel te hoog, te vaag of te dwingend. In 2026 wil ik vooral doorgaan met wat ik nu doe: liefhebben, schrijven, kijken, vastleggen.

2. Waarin had je dit jaar het meeste plezier?

In eenvoudige momenten.
Koffiemomenten met mijn man. Gesprekken met de kids. Kleine uitjes tussendoor, wanneer het weer ging. Wandelen, kijken, foto’s maken. Niets groots, maar gewoon zoals ik het fijn vind.

3. Welk lied of welke liedregel verbindt je met 2025?

Als de liefde niet bestond. Luister het HIER
Een heel mooi Nederlands lied. Het raakt iets wezenlijks. En ja, ik zie er ook iets spiritueels (geestelijks) in als christen. Een dubbele laag. Maar ik betrek het ook op mijn huwelijk. En gouden momenten met mijn man.

4. De lekkerste of meest memorabele hap van dit jaar?

Een patatje.
Ik mag veel niet, maar patat mag ik wel. Met Zaanse mayonaise. 

5. Wat wil je in het nieuwe jaar doen? Meer of minder?

Ik wil mijn memoir gaan schrijven. Dat is het grote project.
Daarnaast ben ik ook met een ander boek bezig, om het leuk te houden.

Ik wil vooral meer geduld met mezelf hebben. Dat is ook mijn woord voor 2026: geduld.

6. Losse gedachte

Het wonder zit niet in het bijzondere,
maar in het gewone.
En daar is nog zoveel van over.

---

Doe ook mee met de Link Party van Huisvlijt

De mooiste midwinterwandeling

Het gaat vriezen vannacht.
En daar ben ik blij mee.
Eindelijk winter.

Zondagmiddag vierden mijn man en ik de kortste dag van het jaar.
Simpel. Down to earth.

We reden naar een plek in een natuurgebied waar we vaker lopen. Vroeg genoeg om de zon uit te zwaaien, en om ook nog een stukje schemer mee te maken.

Adembenemend.

Ik zag zwammen.
We hoorden ganzen en kieviten.
Het was rustig... hier en daar een wandelaar die, net als wij, de zonsondergang bewonderde. Je groet elkaar en loopt weer verder.

Ik dacht: over een paar maanden bloeien hier weer bloemen tussen het gras.
Kun je dat geloven?
Ik bijna niet.
Zo kaal als het nu is.

Maar dat heeft ook iets moois.

“I prefer winter and fall, when you feel the bone structure of the landscape.
Something waits beneath it; the whole story doesn’t show.”
— Andrew Wyeth

 

En toen zag ik een bloem.
Serieus.
Ik ging door de knieën om er een foto van te maken. Wie wordt er nu niet blij van een bloem in de winter?

Het was reukeloze kamille — lijkt op echte kamille, maar heeft bijna geen geur. De zon was net onder toen ik een paar foto’s maakte. 

Tijd om terug te lopen.
Het werd steeds donkerder.
Wat een fijne wandeling.

Om zo te vieren dat de kortste dag voorbij was.

Hiep, hiep, hoera —
vanaf nu worden de dagen weer langzaam langer,
eerst in de ochtend, pas later in de avond.

👉 Hoe gaat jouw week tot zover?

---

Doe ook mee met de Link Party van Huisvlijt