Wat zag ik in het bos? Lentegroen en wolluis

Het bos miste me vast.
Ik ben er drie weken niet geweest. Pollenseizoen… bleh.
Maar deze week ging ik het weer proberen.

En dan zie je ineens wat drie weken doen.

Overal lentegroen. Echt overal.
De lariksen zitten vol van die zachte naaldjes.
De berken hebben frisse blaadjes; hun pollen weggewaaid met de wind.

Hierboven een collage om het seizoen van de nieuwe blaadjes te vieren.
De dennenappel zegt: mooi weer vandaag.
Een beuk met dat speciale groen aan zijn takken.
De eik krijgt ook blaadjes.
Het lieveheersbeestje is weg uit het topje van de boom (na vijf maanden winterslaap).
Nog meer jong groen.
Gaffeltandmos.

Ik zag ook iets wat ik echt niet kende.
Kleine witte wolletjes op de naalden van een den.

Thuis even opgezocht: wolluis.
Kleine insecten, verwant aan bladluizen.
Die witte plukjes maken ze zelf. Daar zitten ze onder.

Dat zie je dus ook, als je drie weken wegblijft.
Nieuwe dingen. Lentegroen en wolluis.

De boom die niet meer wilde treuren

Er stond eens een boom in de tuin die geroemd was om zijn bloesem. Elke lente hing hij vol zachtroze bloemen, die in de wind wiegden als kleine wolkjes. Mensen bleven staan, fluisterden, maakten foto’s. 

“Wat een prachtige boom,” zeiden ze.

De boom hoorde het allemaal. Maar diep in zijn stam dacht hij: ze kijken alleen naar de roze bloemen die ik draag. Dat is niet eerlijk. Want hij droeg al die schoonheid, jaar na jaar... zonder applaus voor wie hij wèrkelijk was. 

Op een dag zei de stam zachtjes: “Mag ik ook eens laten zien wie ik echt ben?” Niemand hoorde het. Dus probeerde hij het gewoon. Heel voorzichtig liet hij een tak groeien, niet omlaag maar omhoog.

“Nou ja zeg,” zeiden de mensen uit de tuin, “weg met die rechte tak. Hij hoort te treuren. Zo hebben we hem gekocht.” En knip weg was de tak

De boom zei niets. Het jaar daarna probeerde hij het opnieuw. En nog eens. En nog eens. Elke keer rechte takken.

Tot er op een dag iemand bleef staan, de boom aankeek en glimlachte. Het was de bomenman. “Laat maar,” zei hij. “Deze boom wil gewoon niet meer treuren.”

En toen gebeurde het. De boom maakte nieuwe takken. Die groeiden verder, steeds hoger, naar de hemel met witte bloesem in het licht. De roze bloemen werden minder, hingen hier en daar... als kleine wolkjes van vroeger.

En de mensen? Die bleven nog steeds staan. Maar nu zagen ze iets nieuws: twee soorten bloesem aan één boom. Ze verzonnen er allerlei verhalen bij. De boom hoorde het aan en lachte. 

🌸 

Alleen de bomenman wist hoe het echt zat.
En wij natuurlijk ook.
Weet jij het ook?

Gelinkt aan: Huisvlijt Party van Nicole

De mooiste lichtjesroute van Apeldoorn

Scroll, scroll. Ik was op zoek naar een uitje in de buurt... en ineens kwam er iets leuks voorbij: het Royal Light Festival Apeldoorn 2026. We besloten te gaan. Winterjas aan, brrr, beetje koud, maar juist daardoor ook gezellig. 

We liepen onder bewegende lichtlijnen door, ze hadden telkens een nieuw patroon... niets was hetzelfde. Het bleef veranderen. Vectors of Light! De Finse kunstenaar Antti Kulmala verbeeldde hiermee de constante beweging van mensen in een stad. Lichtlijnen kruisen elkaar, volgen of ontwijken, paden komen samen en vallen weer uiteen. Zoiets.

Daarna kwamen we langs de De Naald, een hoge obelisk van 17 meter aan de Zwolseweg, vlak bij Paleis Het Loo.  Die staat daar al sinds 1901 maar nu prachtig verlicht

Wat ik het leukst vond?
Om dit samen te doen, natuurlijk.

En de Loolaan! Daar hadden studenten van het Technova College Ede het voetpad tot leven gebracht met licht. Projecties van planten, vormen en kleuren bewogen met je mee terwijl je verder liep. Bekermosjes, kijk hoe mooi groen. Er liep net iemand langs... je ziet haar schoenen nog. Daaronder nog een kunstwerk uit de natuur.

En alles bewoog! Dat maakte het zo leuk om naar te blijven kijken.

Hieronder een korte video van lichtspel op de kerk. De licht- en geluidsinstallatie stond aan de overkant van de straat, en maakte patronen uit de natuur zichtbaar: spiralen, netwerken, bewegingen die steeds in elkaar overgingen. 

Ik vond het indrukwekkend

In het hart van de Apeldoornse binnenstad, aan het begin van de Hoofdstraat, ontwaakt een oud pand uit zijn zwart-witte winterslaap. Dat doet een soort geheimzinnige machine: De Apeldoornse Kleurenraffinaderij van Monika Kimenai.

Felle patronen gleden over de muren, alles kwam tot leven.

Veel foto's.

Gewoon om het niet te vergeten.

Ik plak ze in mijn blog.

Voor nu en later

“Light is not so much something that reveals, as it is itself the revelation.”

---

❤️ I want to thank everyone for the responses to my blog posts in March. I really appreciate it. I’ll be visiting your blogs again soon. The past few weeks have been quite emotional because I had to make a decision, and all my energy went into that.