Vandaag deel ik roze

De regen tikt op het platte dak van mijn schrijfkamer. Buiten hangen enorme grijze wolken. Maar als ik goed kijk, zie ik ook al een stukje blauw.

Ja, zo is het leven soms. Grijs en een beetje blauw tegelijk. Regen op je dakje kennen we allemaal wel. Maar vandaag deel ik geen grijs. En ook geen blauw. 

Vandaag deel ik roze. Want het vingerhoedskruid bloeit.

Maandagmorgen vroeg maakte ik er een paar foto’s van: hoge stengels met roze klokjes langs het bospad. Het is zomer, fluisterden ze. Toen herinnerde ik me wat ik had gelezen: de meteorologische zomer is begonnen.

Blij met roze.
Blij met vingerhoedskruid.

Ik keek ernaar... en voor ik het wist hadden de bloemen me meegenomen: weg uit mijn hoofd, naar buiten, naar kleur. En ook wel naar een soort verwondering. 

Kijk, ze hebben echt haartjes!

Voor de foto hieronder hield ik mijn iPhone op z’n kop onder de bloemen om erin te kunnen kijken. Een heel gepriegel, want voor je het weet heb je je eigen hoofd op de foto in plaats van de bloem. 

De donkerrode vlekken op de onderlip van de bloem vormen het honingmerk: een soort wegwijzer voor bestuivers. Ze laten zien waar de nectar te vinden is, diep in de bloem. Hommels kruipen helemaal de bloemen in en raken daarbij de meeldraden en de stempel. Daarna komen ze vaak bestoven met stuifmeel weer naar buiten. Bron: Tuinverhalen

Check Tuinverhalen. 

Daar vind je meer weetjes over het wonderschone vingerhoedskruid 

Mensjes... ik sluit mijn blog weer af. 

Het is etenstijd. Het regent nu echt hard. 

Ik zie mama’s op de fiets door de straat racen. 

Ze moeten op tijd zijn om hun kindjes van school  te halen. 

Dappere mama’s... zo door de regen.

Tja, die tijd is voorbij voor mij.

Ik wens jullie een fijne verdere week.
Met zonnige momenten.

Wat kleurt jouw dag vandaag?

🌸 Doe mee met de Huisvlijt Linkpartyarty

Een tropische breidag (eerste officiële tropische dag van 2026)

Vandaag vieren we de eerste officiële landelijke tropische dag van 2026. Lokaal was het eerder al raak, maar vandaag deed De Bilt officieel mee. En in landje als Nederland telt dat toch een beetje als: nu is het echt.

Ik vier het heel praktisch met een paar foto's: de was aan de lijn, een blauwe lucht boven de eik en een thermometer aan de muur... die duidelijk liet zien dat het warm is. En mijn breiwerk!

Ja... ik zit ondertussen te breien.

Dat klinkt misschien niet als het meest zomerse tafereeltje, maar mijn sjaal moet in december af zijn. Als ik wacht tot het weer bij wol past, ben ik waarschijnlijk te laat.

Mijn moeder vond dat vroeger maar niks. Breien op een warme dag? Dat kon niet. Zij pakte dan liever katoen en ging haken. 

Maar vandaag dacht ik: als het weer zich niet meer helemaal aan de seizoenen houdt, hoef ik dat met mijn breiwerk ook niet te doen.

En dat ik binnenzit met breiwerk, komt ook wel door mijn kriebelhoest. Ik ben twee dagen stemloos na een week keelpijn. Ik hou me rustig. Ik probeer vooral niet te hoesten, want dan heb ik het benauwd.

Tips welkom!

Zonet bekeek ik de weerkaart en ik denk dat ik het liefst naar Scandinavië wil emigregen. Of naar IJsland. Daar is het niet zo warm 😂 Ik ga het straks bespreken met mijn man. 

Vraag

Misschien werk jij niet met wol of katoen, maar ik ben benieuwd: wat is iets wat jij echt nooit in de zomer zou doen?

In de sneeuw spelen telt niet mee ☃️❄️

---

PS: In tropische landen hoort 30 graden bij het klimaat. Maar Nederland heeft een zeeklimaat, met gematigde temperaturen, wind en wisselvalligheid. Dat tropische dagen hier steeds vroeger in het jaar vallen, is geen gewoon zomerfeitje, maar een verandering die vreemd aanvoelt.

Een uurtje dauwtrappen in de Binnenveldse Hooilanden

Heb je weleens met blote voeten op gras gelopen? Ik wel, als kind. 

Deze week fietste ik naar het natuurgebied net buiten ons dorp, parkeerde mijn fiets tegen een hek en wilde mijn wandelschoenen verwisselen voor mijn barefoot-schoenen. Maar toen dacht ik: waarom eigenlijk niet helemaal op blote voeten? 

Ik was vergeten hoe het voelde om op gras te lopen. En ik was ook vergeten dat gras heel anders aanvoelt dan klaver of kamille. Om me heen zongen de vogels, terwijl ik traag als een slak naar het bankje bij de veeneiken liep (plantjes fotograferen). En ondertussen dacht ik: wat koelt die dauw mijn voeten heerlijk af.

Toen ik op het bankje zat, zag ik een grutto vliegen, precies in de richting van de zon. Het licht scheen door de lichtere veren in zijn vleugels heen en toen leek het of hij straalde.

Grutto, grutto, riep hij.

Ik zwaaide naar hem.
Goedemorgen grutto. Hoe gaat het met je kleintjes in het gras?

Hierboven zie je mijn hand op de rugleuning van het bankje, met een pluizenbolletje. Daarachter staan de eeuwenoude veeneiken. Toen ik terugwandelde, had de zon de bloemen wakker gekust. Ze waren allemaal open. Het gele streepzaad. De roze koekoeksbloemen. Alles.

En de vogels stopten niet.
Ik heb ze nog nooit zo luid horen zingen.

Toen ik terugkwam bij mijn fiets, checkte ik gelijk de fietstas. Gelukkig... mijn schoenen zaten er nog in.

Ik ben dat hele wandel-uurtje niemand tegengekomen. Pas toen ik weer op de fiets wilde stappen, zag ik een vogelaar. We keken samen even naar een torenvalk in de lucht. Daarna sloeg hij het paadje in, de Binnenveldse Hooilanden in, waar ik vandaan kwam.

Hij mèt schoenen, dûh.

Tip voor mezelf: volgende keer mijn schoenen in mijn hand houden in plaats van in de fietstas. Dat ziet er toch een stuk professioneler uit als ik weer een vogelaar tegenkom.

En jongens... gelukkig stapte ik niet op mijn lievelingsdier 🐌😂

💚Wanneer liep jij voor het laatst op blote voeten door het gras?

Deze wandeling deed ik op 21 mei

---

Linked to Nicoles Linkparty. Doe ook mee!