Een tropische breidag (eerste officiële tropische dag van 2026)

Vandaag vieren we de eerste officiële landelijke tropische dag van 2026. Lokaal was het eerder al raak, maar vandaag deed De Bilt officieel mee. En in landje als Nederland telt dat toch een beetje als: nu is het echt.

Ik vier het heel praktisch met een paar foto's: de was aan de lijn, een blauwe lucht boven de eik en een thermometer aan de muur... die duidelijk liet zien dat het warm is. En mijn breiwerk!

Ja... ik zit ondertussen te breien.

Dat klinkt misschien niet als het meest zomerse tafereeltje, maar mijn sjaal moet in december af zijn. Als ik wacht tot het weer bij wol past, ben ik waarschijnlijk te laat.

Mijn moeder vond dat vroeger maar niks. Breien op een warme dag? Dat kon niet. Zij pakte dan liever katoen en ging haken. 

Maar vandaag dacht ik: als het weer zich niet meer helemaal aan de seizoenen houdt, hoef ik dat met mijn breiwerk ook niet te doen.

En dat ik binnenzit met breiwerk, komt ook wel door mijn kriebelhoest. Ik ben twee dagen stemloos na een week keelpijn. Ik hou me rustig. Ik probeer vooral niet te hoesten, want dan heb ik het benauwd.

Tips welkom!

Zonet bekeek ik de weerkaart en ik denk dat ik het liefst naar Scandinavië wil emigregen. Of naar IJsland. Daar is het niet zo warm 😂 Ik ga het straks bespreken met mijn man. 

Vraag

Misschien werk jij niet met wol of katoen, maar ik ben benieuwd: wat is iets wat jij echt nooit in de zomer zou doen?

In de sneeuw spelen telt niet mee ☃️❄️

---

PS: In tropische landen hoort 30 graden bij het klimaat. Maar Nederland heeft een zeeklimaat, met gematigde temperaturen, wind en wisselvalligheid. Dat tropische dagen hier steeds vroeger in het jaar vallen, is geen gewoon zomerfeitje, maar een verandering die vreemd aanvoelt.

Een uurtje dauwtrappen in de Binnenveldse Hooilanden

Heb je weleens met blote voeten op gras gelopen? Ik wel, als kind. 

Deze week fietste ik naar het natuurgebied net buiten ons dorp, parkeerde mijn fiets tegen een hek en wilde mijn wandelschoenen verwisselen voor mijn barefoot-schoenen. Maar toen dacht ik: waarom eigenlijk niet helemaal op blote voeten? 

Ik was vergeten hoe het voelde om op gras te lopen. En ik was ook vergeten dat gras heel anders aanvoelt dan klaver of kamille. Om me heen zongen de vogels, terwijl ik traag als een slak naar het bankje bij de veeneiken liep (plantjes fotograferen). En ondertussen dacht ik: wat koelt die dauw mijn voeten heerlijk af.

Toen ik op het bankje zat, zag ik een grutto vliegen, precies in de richting van de zon. Het licht scheen door de lichtere veren in zijn vleugels heen en toen leek het of hij straalde.

Grutto, grutto, riep hij.

Ik zwaaide naar hem.
Goedemorgen grutto. Hoe gaat het met je kleintjes in het gras?

Hierboven zie je mijn hand op de rugleuning van het bankje, met een pluizenbolletje. Daarachter staan de eeuwenoude veeneiken. Toen ik terugwandelde, had de zon de bloemen wakker gekust. Ze waren allemaal open. Het gele streepzaad. De roze koekoeksbloemen. Alles.

En de vogels stopten niet.
Ik heb ze nog nooit zo luid horen zingen.

Toen ik terugkwam bij mijn fiets, checkte ik gelijk de fietstas. Gelukkig... mijn schoenen zaten er nog in.

Ik ben dat hele wandel-uurtje niemand tegengekomen. Pas toen ik weer op de fiets wilde stappen, zag ik een vogelaar. We keken samen even naar een torenvalk in de lucht. Daarna sloeg hij het paadje in, de Binnenveldse Hooilanden in, waar ik vandaan kwam.

Hij mèt schoenen, dûh.

Tip voor mezelf: volgende keer mijn schoenen in mijn hand houden in plaats van in de fietstas. Dat ziet er toch een stuk professioneler uit als ik weer een vogelaar tegenkom.

En jongens... gelukkig stapte ik niet op mijn lievelingsdier 🐌😂

💚Wanneer liep jij voor het laatst op blote voeten door het gras?

Deze wandeling deed ik op 21 mei

---

Linked to Nicoles Linkparty. Doe ook mee!

Lammetjes kijken op de Ginkelse heide

Dit wil ik echt niet vergeten! De eerste heideschaap-lammetjes van 2026 op de Ginkelse heide. Het waaide flink. We liepen er met winterjas en al. Het was toen ook nog maar maart.

En daar waren ze dan: kleine, nieuwe lammetjes tussen de heideschapen. Wiebelig, zacht. Een lentefeestje op pootjes.

Wat een vrolijk gezicht: overal dansende lammetjes!

Eentje klom doodleuk op de rug van zijn moeder, anderen stonden te drinken bij mama. Maar het meest zijn me die twee dutters bijgebleven, allebei met zo’n lief oogvlekje. Niet hetzelfde lammetje... misschien zusjes?

De eerste lammetjes van 2026.

In een woord: schattig

Ik zag er ook één met kleurtjes op zijn kop. Wat zouden deze markeringen betekeken? Is het er eentje van een tweeling? Nou, ik zocht en zocht... geen resultaat.

Wel dat het om diervriendelijke, uitwasbare merkspray gaat. 

Geboren: 104 lammetjes in negen dagen tijd.
Wat een prestatie.

Voor de liefhebbers van lammetjes: kijk hieronder ook eens het YouTube-filmpje over Lammetjesdag op de Ginkelse Heide.

Je hoort meteen hoe gezellig Nederlands kan klinken tussen al dat gemekker. Midden in de video geeft een meisje één van de lammetjes een naam: Fien. De herder vertelt dat de schapen zelf geen naam hebben, alleen een nummer.

Ik denk dat Fien nu al best wel groot is in mei.

Wanneer zag jij voor het laatst een lammetje?