De ijsbloem die openging bij 33 graden

Frankrijk ligt in het midden van de hittekoepel. Wij hier in Nederland zitten onder de noordrand ervan. Het is warm. Mijn weerstation gaf vanmiddag 33,2°C aan en nu is het zelfs nog warmer: 34°C.

En precies vandaag besloot mijn witte ijsbloem zich te openen.

Toen ik hem op Instagram deelde, reageerde iemand: “Oh, dus deze bloem geeft aan wanneer het tijd is om ijs te eten 😂”

Dat vond ik zo grappig.

Eigenlijk heeft deze plant helemaal niets met ijs te maken. De naam komt van de glinsterende puntjes op de vlezige blaadjes en stengels. Het lijkt net alsof er ijskristalletjes op zitten.

Botanisch weetje:
Die “ijskristalletjes” zijn opgezwollen opperhuidcellen. Ze kunnen vocht vasthouden en helpen de plant omgaan met felle zon, droogte en warmte.

Grappige bloemen: zodra de zon schijnt, gaan ze open. Bij zonsondergang sluiten ze weer. Ik ga proberen daar een timelapse van te maken.

Oh, en hieronder een foto van toen ze nog in hun babyfase waren. Ergens links in het hoekje. Ik zaaide ze zelf en was erg lief voor ze. Water geven enzo.

Kun je je voorstellen: toen had ik nog een dikke wintertrui aan. 👆

Nu niet.

Nu draag ik katoen.

Hieronder eerst een foto de verkeerde kant op.

En daaronder één waarop je de ijskristalletjes goed ziet.

Ken jij deze plant?

 In het Engels heet hij Livingstone daisy volgens Wikipedia, maar ik vind ice plant veel mooier. Alleen al vanwege die glinsterende “ijskristalletjes”.

👉 Doe ook mee met Nicoles Huisvlijt Linkparty

De blouse aan de waslijn

Ik had mijn wekker op half zeven gezet. Wat was het nog lekker buiten.

Gisteravond, na het condoleren, was de linnen blouse van mijn zoon kleddernat geworden door een enorme regenbui. Omdat hij niet in de droger mocht, hing ik hem vannacht voor het open raam, in de hoop dat hij door de wind nog wat zou drogen.

Helemaal droog was hij nog niet. Dus vanmorgen hing ik hem nog even aan de waslijn.

Gelukkig werd hij op tijd droog. Hij kon hem vandaag weer aan.

Ik zet deze foto op mijn blog als herinnering aan vier bewogen weken. Weken waarin mijn schoonmoeder ziek werd, niet meer beter kon worden, een week in het hospice lag en uiteindelijk op maandagmorgen overleed.

Vandaag hebben we haar begraven.
Mijn hoofd loopt nog achter de feiten aan.

De mooiste gele bloem van de week

Ik maakte een korte wandeling. Gewoon ’s morgens in de vroegte. De zon scheen, maar ik wist dat er regen aankwam, dus ik besloot niet zo lang te gaan. Gewoon even bewegen.

En toen zag ik de mooiste gele bloem van de week.

Hij heet zwarte toorts.

Dat vond ik zo’n tegenvaller. Waarom noem je zoiets nou zwarte toorts? Waarom niet gouden toorts, of gele toorts? Dat past toch veel beter bij zo’n zonnige bloem?

Het is wel echt een toorts. Hoog en helder stond hij langs het pad. Alsof er een klein lichtje was aangestoken. Ik heb er lang bij stil gestaan. Plaatjes geschoten.

Van dichtbij nog mooier want het hart van elke bloem zitten van die pluizige roze helmdraden ... net pijpenragertjes uit een knutseldoos.

En het leuke is: de bloemetjes aan de hoge stengel bloeien niet allemaal tegelijk; telkens gaan er weer een paar nieuwe open.

Waarom hij zwarte toorts heet? Ik las net op een site dat de naam komt van het feit dat de stengel na de bloei zwart wordt. Maar een andere site zegt dat het “zwarte” waarschijnlijk komt van de donkere ring in de bloembodem. En wil je hem in je tuin? Koop dan HIER je zaadjes.

Ik vond een korte video op Youtube. Bijen, hommels en vlinders weten hem ook te vinden: het gele bloemenbuffet is geopend.

Wat is jouw gele mooiste bloem?

Of houd je niet van geel?