11 juli 2026

Gezellige Zomerblog

Een paar vragen, een kop koffie en geen idee waar dit eindigt. Ik begin gewoon. Het wordt vast een mix van gezellig, eerlijk en hier en daar wat dieper. Zo gaat dat vaak bij mij

For my English readers: the photo below says, “Cosy Summer Blog.” 🌼☀️


1. Wat is jouw ultieme ‘te warm om iets te doen’-activiteit? 
De laatste weken ben ik weer helemaal aan het diamond painten. Ik had nog een paar projecten in de kast liggen en naast een grote maak ik nu ook allerlei kleintjes. Zo leuk om steentje voor steentje iets te zien ontstaan. Soms neem ik mijn projectje mee naar buiten, maar meestal zit ik er gezellig binnen aan te werken.


2. Wat ligt of staat er naast je terwijl je dit typt — en wat zegt dat over je dag vandaag?
Mijn telefoon ligt links naast de laptop en een stapeltje van twee: een boek over slapen en een boek over zestig dagen leven als in de ijzertijd.

3. Wat bracht je onverwacht aan het lachen de afgelopen dagen?
Mijn man kwam op de fiets door de poort, met een plantje in zijn hand. Voor mij, dacht ik meteen. Dus deed ik bij het raam alsof ik hem helemaal niet zag, zodat hij me straks écht kon verrassen. Alleen had hij natuurlijk allang door dat ik hem én het plantje al gezien had. Mijn toneelspel was minder overtuigend dan gedacht.

Deze bloem. Zo blij mee.


4. Welke zin, gedachte of uitspraak bleef deze week bij je hangen?
Van de scheurkalender: 
Soms rollen de herinneringen als tranen over mijn wangen

5. Welk klein moment of ding maakte vandaag mooier?
Licht. Alleen al de lichtval kan mijn dag mooier maken. Gisteren scheen de zon precies op de zonnebloem op de tuintafel. Zo’n klein moment, maar ik word er oprecht blij van: hoe zonlicht alles ineens nog mooier laat lijken.


6. Met wie had je laatst een mooi gesprek?
Ik ben geneigd om mijn man te zeggen. Is ook zo. Buiten mijn kringetje ook fijn gepraar (en geluisterd) naar mensen tijdens afsluitende lunch van Bijbelstudiegroep. Ik vind het fijn als een ouder iemand iets zegt waar ik van leer. Ik sloot iets in mijn hart.

7. Hoe kom je aan genoeg beweging?
Ik wandel twee keer in de week in het bos en fiets ook een keer. Hoewel het een e-bike is telt het toch mee vind ik. Verder probeer niet te veel aan aan bankplakken te doen... dat je zo vastgenageld zit dat opstaan bijna niet mogelijk is.

Hieronder: boeketje uit het bos 


8. Als je vandaag een symbool voor je stemming mocht kiezen, wat zou je kiezen?
Eerlijk? Sinds schoonma is ziek werd en overleed zo: 😟maar soms ook zo 😊

9. Welk klein spulletje in huis maakt je vrolijk?
Het kameeltje. Ik kreeg het van mijn zoon toen hij terugkwam van zijn vakantie in Egypte. Hij staat op de smalle vensterbank van mijn schrijfkamer en ik maak foto's van hem. Ik noemde hem: Nuri. Pas maakte ik een foto van de zonsondergang, vanuit mijn schrijfkamer. 

Zie je Nuri?


10. Wat blijft er maar liggen, terwijl je weet dat het belangrijk is?
De zolder wacht nog geduldig op me. 😉 Maar ik ben tevreden met de dingen die deze week wél zijn geluk bijvoorbeeld: de badkamer schrobben.

11. Wat gaf je vorige week, op een lastig of onzeker moment, toch een beetje moed?
Toch wel de geruststelling dat anderen ook weleens een dipdag hebben en dat nare gevoelens er gewoon mogen zijn. Ook als de rust terugkeert, kan je lichaam nog een tijdje ‘aan’ blijven staan. Dat betekent niet meteen dat je iets verkeerd doet... soms heeft je lijf gewoon wat langer nodig.

12. Welk boek, magazine of stukje tekst lees je momenteel... en wat doet het met je?
Ik kocht twee boeken over rouw. Eén daarvan heet Rouwen om je ouder. Er staan mooie stukken in, maar erg luchtige lectuur is het niet: elke keer als ik erin lees, word ik verdrietig en begint mijn buik mee te doen. Het overlijden van mijn schoonmoeder haalt blijkbaar ook het gemis van de andere drie ouders weer naar boven.

Ik dacht dat het een wat theoretischer boek over rouwverwerking was, een boek waar ik vooral kennis uit zou halen. Maar dat bleek niet zo te zijn. In dit boek vertellen volwassen kinderen over het afscheid van hun ouders en hun eigen rouwproces.

Hoewel ik dat niet zocht, gaf het me op sommige punten ontzettend veel inzicht in de rouw om en het loslaten van mijn eigen ouders. Bijvoorbeeld door het herkennen van unfinished business bij broers en zussen. Hierboven staat ik een citaat uit het boek. Het was het mooiste stuk uit het boek. 

For my English readers: the text on the photo says:

The hand that held yours,
the cheek you once kissed,
the frail shoulder
you wrapped your arm around…

These are all things you may come to miss
after the funeral or cremation.
Never again the look in their eyes,
never again the sound of their voice.

13. Wat is jouw stille overwinning van deze week: lichamelijk of emotioneel?
Geen zon, geen zin… en toch naar het bos gegaan om mijn lijf in goede conditie te houden. En stiekem knapte mijn hoofd daar natuurlijk ook van op. Lees ook mijn andere blog hierover: Nog 54 dagen tot de herfst


14. Wat is een klein nieuw gewoonte-experimentje dat je probeert?
Niet met beide voeten in de put van teleurstelling te springen om daar te gaan wonen maar iedere dag beginnen met een preventieve tegenaanval: ik noem minstens 3 dingen, waarvoor ik dankbaar ben.

Zelfs als je je niet dankbaar voelt, kun je dankbaarheid oefenen door bewust de goede dingen in je leven te benoemen. Train je gedachten om die dingen op te merken. De gevoelens kunnen uiteindelijk vanzelf volgen. 

Wanneer zelfmedelijden als een gier neerdaalt, erken dan de pijn waarover het klaagt. Breng die pijn vervolgens bij God. Dank Hem voor het geschenk van Zijn aanweizigheid. Hij is juist in die pijn bij je. Hij gaat mee ookal ervaar of voel je dat nog niet.
Tessa Afshar

15. Hoe kijk je terug op de week?
Het verwart me dat ik zo moe ben terwijl ik toch goed slaap. Ik ben ook duizeliger dan anders, maar gelukkig kan ik daar redelijk mee leven. Ik hoef niet voortdurend achter een betere versie van mezelf aan te jagen. Genoeg is genoeg. Ik kijk tevreden terug: de mooie momenten telden deze week dubbel.

16. Stel dat je één dag als een dier door het leven mocht gaan: welk dier zou je kiezen en waarom?Vandaag wil ik een kameel zijn: goed tegen de warmte, mijn neus dicht voor zand én gedoe, genoeg vetvoorraad om weken vooruit te kunnen en pas drinken als er een heel bad klaarstaat. Ik wil alleen geen mensen sjouwen... die lopen zelf maar hoor. 


17. Wat heb je deze week opgezocht op Google of ergens anders... waar je nu om moet lachen?
Of Indonesisch een makkelijke taal is. Als kind leerde ik al wat Maleis uit een boekje van mijn vader. Ik moest lachen om mezelf: na al die jaren wilde ik ineens verdergaan waar ik toen gebleven was. 

18. Wat helpt jou op een bleh-dag altijd een klein beetje?
Gas terugnemen. 
Donderdag lag ik buiten op mijn stretcher, met bruin geluid in mijn oren. Dat is een lage, zachte ruis die andere geluiden dempt en mijn hoofd rustiger maakt. Eerst keek ik alleen naar de blauwe lucht en de wolken die voorbijzeilden. Maar hoe langer ik bleef liggen, hoe meer ik zag: zwaluwen die door de lucht schoten en overal kleine zaadpluizen. Hoe hoger ze kwamen, hoe sneller ze leken te vliegen. Ze dreven naar de zon, die net achter het dak van ons huis stond, en lichtten daar prachtig op. Even leken het geen pluisjes meer, maar kleine sterretjes.

Ik heb later een foto gemaakt, maar je ziet de zaadpluisjes daar bijna niet op.


19. Iets leuks/moois
Toeleven naar bruiloft van dochter en schoonzoon begin september.

My little girl is all grown up! I still see those little braids and backyard adventures every time I look at you. You’ve become such a remarkable woman. I love you!

20. Wat zou je graag doen deze zomer?
De zee zien, erin zwemmen of pootjebaden. 
Daar fotograferen. Kwallen zien op het strand.
De zeewind ruiken.


♥ Vond je deze vraag-en-antwoordblog leuk? Kies dan een vraag die je aanspreekt en deel je antwoord hieronder. Of neem alle vragen mee voor je eigen blog!

08 juli 2026

Hyena op de Utrechtse Heuvelrug

Ik zag een hyena in het bos.

Een wolf op de Veluwe zou je nog kunnen geloven.
Maar een hyena op de Utrechtse Heuvelrug?

Toch zag ik er eentje
Hij paste in mijn hand


Ik had al een heel eind gelopen en even onder de beuk gezeten, op het bankje. Gewoon kijken. Genieten van het uitzicht. Daarna stond ik weer op en zag ik een afgebroken tak liggen met bruine, verdroogde eikenblaadjes eraan.

Ik pakte hem op.

En toen zag ik hem.

De hyena.

Spot de mot. 😍

Collage van een hyenamot op een verdroogd eikenblad, een hand met bruine eikenblaadjes en een boomstam langs een bospad.


Staand op het bospad zocht ik uit wat het was. En jawel: een hyena. Ik heb hem tien keer gecheckt, want die naam had ik dus echt niet verwacht.

Geen beest met tanden, maar een mot: de hyena. Eigenlijk een nachtvlinder uit de groep van de uiltjes, met vleugels van zo’n 25–33 mm. De site van de vlinderstichting[1] zegt dat die naam is niet zomaar is gekozen: de rups van deze mot eet namelijk andere rupsen op. Soms zelfs zijn eigen soortgenoten.

Dus ja... ik heb echt een kleine hyena gevonden.
Het is een roofdier met vleugels


Doe ook mee met Nicole's Linkparty

De eerste afbeelding is een AI-bewerking van mijn eigen foto. De overige foto’s zijn mijn eigen foto’s van de wandeling.

04 juli 2026

Als het leven ingewikkeld wordt, pak ik wol

Heet, heter, heetst. Zo’n dag waarop je liever niet beweegt. En precies toen lag mijn pakketje klaar in de winkel.

Ik dacht: dat komt wel.
Maar mijn man zei: “Zal ik het even ophalen?”
Nou, graag!


Even later kwam hij terug met een grappig pakketje. Het leek wel een kerstcadeau. Waarom ik de laatste tijd zoveel wol koop? Ik weet het niet precies. 

Wol = thuis

Als ik mijn ogen dichtdoe, zie ik mama zo weer zitten. Ze handwerkte graag. In goede periodes pakte ze haar breinaalden, haaknaald of borduurwerk. Dan begon ze gezellig te kletsen. Over gewone dingen. Over van alles en nog wat. Het gaf gezelligheid in huis. En is gezelligheid ook niet een vorm van aandacht?

Ze breide vaak iets moois voor mij of voor mijn jongere broer. Daar zat liefde in.

Dat zie ik nu pas.

Kleurige bollen Scheepjes Dozza wol in het zonlicht op een licht tafelk

Nu ik net zo oud ben als mijn moeder toen, zelfs een beetje ouder, merk ik dat ik hetzelfde doe. Als het leven ingewikkeld is, pak ik wol. Mijn roze sjaal is af. Mijn tweede bijna ook. Voor mij is het gewoon een soort woltherapie. Ik heb nog nooit zoveel gebreid als in de maand juni, toen het zo akelig heet was.  De maand dat mijn schoonmoeder ziek werd en overleed.

Recht, averecht. Recht, averecht. 
En zo kwam ik steek voor steek de maand door.

Close-up van bonte, pluizige wol tussen vingers, met geel, blauw, roze en groen draad.

En deze nieuwe wol? Geen idee nog wat het wordt. Misschien een col, misschien een vest. Ik heb vijf bolletjes Scheepjes Dozza, dus als je een simpel brei-idee hebt…

Mijn man moest lachen om deze wol. “Het lijkt op jou,” zei hij. “Net zo kleurig en eh… een tikje chaotisch.”

Tja.
Ik zie het maar als compliment.