Een rondedans om de kaardenbol

Toen de wekker om half zeven ging, had ik geen zin. Snooze. Maar de warmte was weg, daarom had ik gisteren met mezelf afgesproken dat ik zou gaan. Ik wilde bloemen zien. 

Toch eruit dan maar.

Ontbijt.
Koffie.
Gaan.

Bij mijn lievelingsweggetje stapte ik af. Fiets aan de hand, langzaam langs de berm. 

Wacht. Bloeit de kaardenbol al? Ben ik te laat? Is hij alweer bijna uitgebloeid? Ach, wat jammer nou. Ik heb hem niet eens zien toegroeien naar dat prachtige stekelige hoofd vol kleine paarse bloemetjes.

Maar nu ben ik er.
Hallo kaardenbol, wat ben je mooi.

En oh... hallo hommeltje, ouwe snoeperd. Wat ben jij druk in de weer.

De aardhommel draaide rusteloos om de kaardenbol heen. Ik kreeg hem nauwelijks scherp kreeg met de grote camera. Hieronder telefoonfoto's. 

Dat ging beter.

De kleuren lijken iets echter.

Terwijl ik deze blog schrijf, lees ik tussendoor wat meer over de kaardenbol. Ik ontdek in de gauwigheid twee dingen.

1. Misschien ben ik niet te laat
De kaardenbol bloeit niet braaf van onder naar boven, maar begint in het midden. Vandaaruit trekt de paarse bloei tegelijk omhoog en omlaag. Hij is dus nog bezig. Al twijfel ik wel...

2. Ik moet terug
De bladeren van de kaardenbol vormen kleine kommetjes rond de stengel, waar water in blijft staan. Kaardenbolbadjes. Maar die badjes zijn minder onschuldig dan ze klinken. De plant lokt insecten naar dat water. Ze drinken ervan, raken versuft en verdrinken soms. Daarna breken bacteriën de restjes af en gebruikt de kaardenbol dat vocht als voeding.

Vandaag had ik dit uurtje natuur echt even nodig. Alles van de afgelopen weken kwam ineens weer boven 🌿🤍

Info
Grote kaardebol

Is de kaardenbol een vleesetende plant?

Doe je ook mee met de Huisvlijt Linkparty?

Iedereen welkom

De ijsbloem die openging bij 33 graden

Frankrijk ligt in het midden van de hittekoepel. Wij hier in Nederland zitten onder de noordrand ervan. Het is warm. Mijn weerstation gaf vanmiddag 33,2°C aan en nu is het zelfs nog warmer: 34°C.

En precies vandaag besloot mijn witte ijsbloem zich te openen.

Toen ik hem op Instagram deelde, reageerde iemand: “Oh, dus deze bloem geeft aan wanneer het tijd is om ijs te eten 😂”

Dat vond ik zo grappig.

Eigenlijk heeft deze plant helemaal niets met ijs te maken. De naam komt van de glinsterende puntjes op de vlezige blaadjes en stengels. Het lijkt net alsof er ijskristalletjes op zitten.

Botanisch weetje:
Die “ijskristalletjes” zijn opgezwollen opperhuidcellen. Ze kunnen vocht vasthouden en helpen de plant omgaan met felle zon, droogte en warmte.

Grappige bloemen: zodra de zon schijnt, gaan ze open. Bij zonsondergang sluiten ze weer. Ik ga proberen daar een timelapse van te maken.

Oh, en hieronder een foto van toen ze nog in hun babyfase waren. Ergens links in het hoekje. Ik zaaide ze zelf en was erg lief voor ze. Water geven enzo.

Kun je je voorstellen: toen had ik nog een dikke wintertrui aan. 👆

Nu niet.

Nu draag ik katoen.

Hieronder eerst een foto de verkeerde kant op.

En daaronder één waarop je de ijskristalletjes goed ziet.

Ken jij deze plant?

 In het Engels heet hij Livingstone daisy volgens Wikipedia, maar ik vind ice plant veel mooier. Alleen al vanwege die glinsterende “ijskristalletjes”.

👉 Doe ook mee met Nicoles Huisvlijt Linkparty

De blouse aan de waslijn

Ik had mijn wekker op half zeven gezet. Wat was het nog lekker buiten.

Gisteravond, na het condoleren, was de linnen blouse van mijn zoon kleddernat geworden door een enorme regenbui. Omdat hij niet in de droger mocht, hing ik hem vannacht voor het open raam, in de hoop dat hij door de wind nog wat zou drogen.

Helemaal droog was hij nog niet. Dus vanmorgen hing ik hem nog even aan de waslijn.

Gelukkig werd hij op tijd droog. Hij kon hem vandaag weer aan.

Ik zet deze foto op mijn blog als herinnering aan vier bewogen weken. Weken waarin mijn schoonmoeder ziek werd, niet meer beter kon worden, een week in het hospice lag en uiteindelijk op maandagmorgen overleed.

Vandaag hebben we haar begraven.
Mijn hoofd loopt nog achter de feiten aan.