Heet, heter, heetst. Zo’n dag waarop je liever niet beweegt. En precies toen lag mijn pakketje klaar in de winkel.
Ik dacht: dat komt wel.Maar mijn man zei: “Zal ik het even ophalen?”
Nou, graag!
Even later kwam hij terug met een grappig pakketje. Het leek wel een kerstcadeau. Waarom ik de laatste tijd zoveel wol koop? Ik weet het niet precies.
Wol = thuis
Als ik mijn ogen dichtdoe, zie ik mama zo weer zitten. Ze handwerkte graag. In goede periodes pakte ze haar breinaalden, haaknaald of borduurwerk. Dan begon ze gezellig te kletsen. Over gewone dingen. Over van alles en nog wat. Het gaf gezelligheid in huis. En is gezelligheid ook niet een vorm van aandacht?
Ze breide vaak iets moois voor mij of voor mijn jongere broer. Daar zat liefde in.
Dat zie ik nu pas.
Nu ik net zo oud ben als mijn moeder toen, zelfs een beetje ouder, merk ik dat ik hetzelfde doe. Als het leven ingewikkeld is, pak ik wol. Mijn roze sjaal is af. Mijn tweede bijna ook. Voor mij is het gewoon een soort woltherapie. Ik heb nog nooit zoveel gebreid als in de maand juni, toen het zo akelig heet was. De maand dat mijn schoonmoeder ziek werd en overleed.
Recht, averecht. Recht, averecht.En zo kwam ik steek voor steek de maand door.
En deze nieuwe wol? Geen idee nog wat het wordt. Misschien een col, misschien een vest. Ik heb vijf bolletjes Scheepjes Dozza, dus als je een simpel brei-idee hebt…
Mijn man moest om de wol lachen. “Die wol lijkt op jou,” zei hij. “Net zo kleurig en eh… een tikje chaotisch.”
Tja.Ik zie het maar als compliment.
