Gewoon Gezellige Blog

Ik heb echt weer zin om een gezellige blog te schrijven over het wonder van het gewone. Lekker in vraag-en-antwoordvorm, omdat ik dat leuk vind. Lees je mee?

😀 Ik deel foto’s van de afgelopen dagen.

1. Hoe zag jouw dag er vandaag uit in drie woorden?

Drie woorden is eigenlijk veel te weinig, maar vooruit: geweldig, gevarieerd en goed gelukt.
(En ja, dat zeg ik met lichte verbazing.)

2. Wat was het eerste wat je vanochtend zag toen je wakker werd?

Mijn horloge. Het alarm ging af.
Daarna begon de zoektocht naar mijn bril, want zonder bril blijft alles wazig.

3. Wat draag je vandaag waar je je prettig in voelt?
Een lange zwarte broek met wijde pijpen, een kleurrijke tuniek en daarover iets wat het midden houdt tussen een berenvel en een knuffeldeken. Het is roze, dus geen beer. Meer een onbekend zacht dier. Fleece. Met capuchon. Ik heb het koud en dit helpt.

4. Wat maakt januari voor jou anders dan andere maanden?
Januari voelt altijd als een feestje, omdat alles voorbij is wat ik in december niet zo leuk vind. Kerst en oud en nieuw. Klaar. Rust. En ergens diep vanbinnen ook dat mini-vooruitkijken naar de lente, die nog lang niet komt.

5. Wat deed je vandaag gewoon, zonder erbij na te denken?
Koffiedrinken. Dat vond ik jammer. En het kwam omdat ik twee dingen deed: op de laptop en koffiedrinken.

6. Is er de afgelopen dagen iets onverwachts op je pad gekomen?
Ja. Meerdere dingen zelfs.
Maar daar ga ik nog over bloggen. 

7. Waar merkte je vandaag dat geduld nodig was?
Bij mezelf. Altijd bij mezelf.
Ik ben namelijk vrij streng en oefen momenteel actief in iets meer mildheid. Over dat geduld schreef ik een post op mijn engelstalige blog.

👉 Patience in Real Life

8. Wat helpt je om dingen niet groter te maken dan ze zijn?
Even praten met mijn man.
Of mijn aandacht bewust verleggen.
Of mezelf streng aankijken en vragen of dit echt zo groot is, of dat ik er een olifant van maak.
Dat relativeren helpt meestal.

9. Wat doe je de laatste tijd vaker dan je had gedacht?

De laatste tijd pak ik vaak mijn breiwerk.
Gewoon omdat ik het fijn vind om te zien hoe de sjaal groeit.
Eén bol is al op, ik ben aan tweede begonnen.
Als het zo doorgaat, is hij volgende winter af. 

My mum taught me to knit when I was a child, and I turn to it, for some weird reason, when I'm feeling depressed. Jo Brand

10. Wat heb je in deze tijd van het jaar extra nodig?
Zonlicht. 
Hoewel we dat best al gehad hebben, twijfel ik of de vitamine D echt binnenkomt. Dus waarschijnlijk heb ik ook pilletjes nodig. 

Zon maakt me blij. En iets liever. 

11. Wat las, schreef of hoorde je de afgelopen dagen dat bij je bleef hangen?
Mijn man stuurt af en toe een scheurkalenderblaadje.
Die van gisteren ging zo: Gebruik je je verleden als zitzak of als springplank?

Ik moest vooral heel hard lachen om het woord zitzak. 

Maar hij bleef wel hangen.

12. Wat hoort voor jou echt bij januari in huis?
Potjes met belofte.
Vandaag kocht ik bolletjes die nog helemaal niks doen, maar waarvan je weet: dit komt.
Hyacinten en narcissen verdwijnen trouwens naar buiten zodra ze bloeien. Ik kan niet tegen de geur. Maar foto’s maken van de groei, daar geniet ik enorm van.

Check mijn plantjes account

Dan snap je wat ik bedoel

13. Waar heb je inmiddels een soort gebruiksaanwijzing voor ontwikkeld?
Voor mijn lijf.
Of specifieker: voor mijn dysautonomie.

De gebruiksaanwijzing is er.
Het is alleen geen eindversie.
Meer een beta-versie.

14. Wat schoof je vandaag vooruit naar later en dat was prima?
De was helemaal droog krijgen.
Het is gewassen. Dat is al winst. Vanavond laat in de droger, want dan is er goedkopere stroom.

15. Als je deze januaridagen één beeld zou geven, wat zie je dan voor je?
Iets zachts om me heen,
met aan de rand wat zorgen die ik liever niet had,
maar die er nu gewoon bij horen.

♥ Vond je deze korte vraag en antwoord blog (Q&A) leuk? Kies dan een vraag die je bij je past en beantwoord die in een commentaartje.

Schapen gezocht (en gevonden)

Ik stapte op de fiets en reed naar het Binnenveld om schapen te zoeken. Vorig jaar schreef ik een blogje over de schapen die daar, vlak voor de lammertijd, over verschillende boerderijen verdeeld werden. En ik dacht: eens kijken of ze er weer zijn.

Oude blog: Help, een kudde schapen op het fietspad!

Ik fietste. En fietste. En fietste.
Ik zag schapen, ja... maar veel te ver weg. Niet te benaderen, hooguit te tellen met samengeknepen ogen. Ik maakte wel een foto (die van hierboven) en dacht: dit is het dan. Klaar. Naar huis.

En toen... verrassing.
Ik sloeg een zandpad in en daar stonden ze, vlak bij een metalen hek in de wei.

Ze hadden net te eten gekregen. Hooi ofzo? Ze stonden er met hun poten midden in. Nieuwsgierig dat ze waren! Ze keken me aan met van die blikken van wat kom jij hier doen? 

Ik zei dat ze door mochten gaan met schaap zijn.
Dat ik alleen maar foto's van ze ging maken.
Dat vonden ze best.

Het was koud, ja. Maar dat deed er even niet toe. Dit blogje is een herinnering aan dat moment. Aan onverwacht tòch nog vinden wat je zocht.

Met foto’s. 😊

En een video.

En alsof het nog niet genoeg was 
De avond had ook nog iets in petto 
Daarover in de volgende blog.

Linked to Zaterdagse Beestjes van Eileen

Waarom ik stopte bij de wilgen

Zo’n moment waarop je eigenlijk door wilt fietsen maar je toch stopt. Waarom? Omdat het rijtje knotwilgen er er zoooo zielig uitziet.

Kijk deze dan 😮

Ik maakte foto’s van deze zielige wilg. In de berm lag een stukje wilgehout, dat stopte het in mijn fietstas. Ik vind het zo leuk om natuur-dingen mee te nemen als aandenken. Ik snoof eraan. Het ruikt niet zo lekker. 

Beetje bitter zelfs.

Waarom ze in de winter snoeien? 

Dan staat de sapstroom bijna stil. Snoeien veroorzaakt dan weinig stress: de boom “bloedt” niet en in het voorjaar reageert ie gewoon weer met nieuwe "sprieten op zijn kop".

Ik fietste verder en dacht: in mei kom ik terug.
Dan maak ik nieuwe foto’s.
Eens kijken hoe hij er dan uit ziet 

Knotwilg citaat

“Knotwilgen lijken op mij. Mijn leven is ook gesnoeid, maar er komen toch weer nieuwe takken aan.” — Drago Pecenica

Maar niet alle knotwilgen geknot. 

Kijk, ik reed langs het kanaal deze hebben al hun takken nog 👇

Te vaak knotten maakt zwak

Ik las net dat knotwilgen eens in de 2 tot 4 jaar geknot, want dan zijn de takken dik genoeg om veilig te verwijderen. 

Te vaak knotten → zwakke boom
Te lang niet knotten → te zware takken

Ik hou gewoon van knotwilgen. Daarom stopte ik even. Daarom schreef ik er een blogpost over. Knotwilgen zijn SUPERMOOI

 👀🌿welk typisch Nederlands product wordt van wilgenhout gemaakt?

Zo fotografeer je een orchidee.

Dit is geen handleiding hoor...

Ik zit in zo’n periode.
Niet dramatisch.
Gewoon… een beetje heel erg down
(zeg ik verzachtend).

Dus dacht ik: ik ga iets luchtigs posten.
Een blogje. Over orchideeën.
Want ja... wie wordt er níét een beetje blij van een orchidee voor het raam, midden in de winter?

Zo fotografeer je een winter-orchidee
Tip 1: zorg voor licht.
Tip 2: zorg dat je een stukje hemel ziet.
Tip 3: wees bereid je waardigheid tijdelijk op te offeren 😊

Want dit is wat er gebeurde:
ik wilde mijn orchidee fotograferen met de blauwe lucht erbij. Niet van voren. Niet rechtop. Maar zó dat dat stukje blauw lucht echt mee kon doen. Dus ik ging op de bank liggen. Achterover. Armen omhoog. Camera richting vensterbank.

Mijn man kwam net thuis van een boodschappenrondje.
En maakte een foto... door het zijraam heen.
Van mij.

Liggend. Op de bank.
In een soort yoga-voor-beginners-houding.
Alles voor het juiste perspectief.

En weet je?

Soms moet je op zulke dagen letterlijk van perspectief veranderen.
Dus: zo fotografeer je een orchidee.

Of  kom van die bank af en koop er eentje

---

Geschreven op 27 december 2025

💙🌸

PS:
Pamela: “Dit is een amaryllis.”
Ik: “Nee joh, zo’n fout zou ik nóóit maken.”
Ik, vijf minuten later: …ja dus.
Ik: wat nu?
Groene vingers: gewoon laten staan.
Ik: maar dan kopen ze straks een orchidee in plaats van een amaryllis.
Groene vingers: ach joh, bloem is bloem.

---

Doe mee met de derde Huisvlijt Party van 2026

Mist op de Elsterkop (een wintermiddag)

De dooi-aanval is gelukt. 

Dacht ik.

Na het schrobben van de badkamer en een paar uur schrijven keek ik uit het raam: sneeuw weg. Mooi. Tijd om weer naar het bos te fietsen. Het kan weer.

Maar...

Maar... hoe dichter ik bij het bos kwam, hoe meer sneeuw er lag. Toch nog! Zelfs op het fietspad.  Kennelijk had de dooi hier andere plannen.

En nu ik er toch was, bleef ik maar 😊

Ik zette mijn fiets tegen een hek en liep het bos in. Tussen de bomen dansten melkwitte nevelslierten, vlak boven de grond. Ik maakte snel een paar foto’s, bang dat het zo weer weg zou zijn.

Dat was niet zo.
Dus wandelde ik dan weer niet in de mist, en dan weer wel. 

Zo leuk!

Het pad naar de Elsterkop werd hogerop steeds witter èn gladder. Het heideveld langs de helling: wit als sneeuw, haha. En ook hier die nevel, beweeglijker dan beneden. Het golfde, wolkte, danste… het leek te ademen. 

En dat geluid om me heen: drup, drup, drup.

Van bomen en struiken.

Ik zag wintermuggen (die bestaan dus). Maar ze vangen met mijn lens lukt niet. Ze zijn zo beweeglijk. En ik hoorde de klagende roep van een zwarte specht. Het leuke is dat ik weet wanneer hij die roep laat horen: het is een zit-roep. Hij zit dan tegen de boom gekleefd. 

En even brak er een bleek winterzonnetje door de wolken. 

Ik zag zelfs een stukje blauwe hemel.

👉 Video van Wildlife World: Black woodpacker 

(de klagende roep hoor je ongeveer op 1:13)  

Geweldig, zei ik hardop, en ik stuurde gauw een mistfoto naar mijn man om te laten zien hoe mooi de Elsterkop er vandaag uitzag. De Utrechtse Heuvelrug is prachtig.

Zelfs als het dooit 😎

---

👉 dooi-mist: dooi + koude ondergrond + smeltende sneeuw = extra waterdamp, en dus mist vlak boven de grond

Terug naar de jaren zeventig

Mijn man bleef buiten staan.
Hij zei: “Ik zie je zo wel.”
Ik ging naar binnen.

In het Openluchtmuseum staat een rijtje doorzonwoningen. [1] Mijn man vind ze verschrikkelijk. Ik niet. Ik ging wèl naar binnen, gewoon om even sfeer te proeven en já... ik was meteen enthousiast over wat ik zag!

Kijk hieronder.

Herken je de sfeer?

Dit ken ik!

Wij hadden vroeger ook zulke kussens op de bank.
En zo’n koffiezetapparaat, maar dan in een andere kleur.
Dat schilderij aan de muur... mijn moeder borduurde zoiets.

Wat leuk allemaal.

En die pan! Ik dacht: zo’n pan wil ik ook... als ik er ooit eentje bij de kringloop zie, dan koop ik hem en ga ik er stamppot boerenkool in koken. 

Of is het een juspan?

Ik bleef niet lang want er waren nog meer mensen in het huis, die alles bekeken. Het was zo druk dat ik zelfs niet boven kon kijken.

Alleen nog een foto van de plant. Van de bloempot.
Zo gaaf, al die oranje accenten.

Toen stapte ik het huis weer uit en knipperde tegen het licht. Zoeff, gleed zo van de jaren zeventig naar het hier en nu. Geen meisje meer in een doorzonwoning; maar je weet wel, een vrouw van. Gewoon wie ik nu ben. Ik.

Samen liepen we in de richting van de molen.
Daar ontdekten we een restaurantje.
Zullen we even opwarmen?
Ja doen we, zeiden we tegen elkaar.

⛄Het was erg kou!

Op de foto hierboven: ik met mijn koffie 😅 Nee hoor. Dit is een nieuwjaarsduik in een selfie-soepkom: een veilige, warme variant van de echte.

Na onze èchte koffie liepen we weer verder het museum in.
Gezellig.

---

PS. Het museum heeft 6 doorzonwoningen. Dat zijn rijtjeshuizen uit de jaren vijftig tot zeventig, met een groot raam aan de voorkant en aan de achterkant. Ze zijn in die tijd door heel Nederland heen gebouwd. Een van de huisje (waar ik naar binnen ging) is ingericht zoals rond 1975. Het huis is bedoeld om herkenning op te roepen bij mensen met dementie. 

Linkje: Welkom in de Prinses Margrietstraat

🏠Als je aan vroeger thuis denkt, aan het interieur... wat schiet jou dan als eerste te binnen?

Natuurpad Prattenburg in de sneeuw

We spraken af: een uurtje.
Omdat er nog steeds sneeuw ligt in het bos

Mijn man zou twee keer de route met de groene paaltjes doen (hardlopen). Ik zou gewoon wandelen en dan zouden we elkaar vanzelf 2 keer tegenkomen. Hij op zijn waterdichte trailrunning-schoenen, ik met mijn oude snowboots aan.

En zo gebeurde het.

De eerste keer dat we elkaar tegen kwamen was kort, vluchtig. Een knikje, een lach, een foto... hij weer door, ik verder. Hierboven neemt hij een foto van mij.

En hieronder een paaltje van de groene paaltjes route ... van harte aanbevolen, deze route. Leuk in de sneeuw, maar zonder sneeuw is het ook geweldig in dit bos.

Ik ging nog even langs mijn lievelingsplek.
Op zoek naar lieveheersbeestjes.

Alle kleine sparren hadden een mutsje op. Echt allemaal. Kijk hieronder ben ik op zoek. Op het eind buk ik bij het sparretje waar lieve heersbeestje 'Dot' in zat, de vorige keer. Ik heb het sneeuwmutsje laten zitten en wenste Dot een goede winterslaap toe. 

(klik op gele link 👆 en bekijk Dot op de laatste foto van die blog)

Doorlopen maar weer. Zo blij met de snowboots, want de sneeuw kwam bijna tot de rand van mijn laarzen. Mijn voeten bleven lekker droog 

Klimmen, klimmen... de heuvel op. De tweede keer  dat we elkaar tegen kwamen was bij de kleine heide, en juist op dat moment brak de zon door. Alsof iemand in slow motion een groot gordijn open schoof. Ik stond ademloos te kijken. En daar kwam mijn hardloper weer aan

Toen hebben we samen even het uitzicht bewonderd. We kletsten wat, maakten foto’s van elkaar en natuurlijk ook een blije selfie samen. 

Daarna gingen we weer ieder ons eigen ding doen. Individueel verder: hij rennen, ik wandelen. Hij was natuurlijk véél eerder bij de auto dan ik. Eindstand: 15 kilometer voor hem. Ik kwam uit op ruim 5 kilometer. Met als kleine nuance dat ik veel stilstond voor klikkerdeklik mooie plaatjes.

Dit keer alleen met mijn Iphone

Ik vond het een leuke eerste werkdag, met dat onverwacht zonnige moment en al die mooie sneeuw.

Heb jij vandaag de zon gezien?