Samen op de fiets

"Ik neem het stuur," zei het roodborstje.
"Dan ga ik achterop," zei de boomklever.

Maar de band was lek,

dus erg ver kwamen ze niet. 

Gelukkig kwam de Wegenwacht

en repareerde de band ter plekke.

Toen konden ze toch op pad

Tingelingeling. Doei!

Zomerpauze met Wezel en Roodborst

Vanmorgen trok ik het gordijn open en weet je wat ik zag?

Een wezel!

Eerst dacht ik dat het Willem de rosse woelmuis was. Maar toen ik beter keek... wow, dit is wel een heel erg uitgerekte muis. Zou het een wezel zijn? En ja! Een wezel dus.

Ik werd meteen bezorgd, want op internet las ik dat wezels woelmuizen eten. Gelukkig zag ik Willem even later over de met dennennaalden bedekte bosbodem heen en weer rennen. Hij leefde nog!

Later zag ik nog iets leuks. 

Een bolrond vogeltje met prachtige spikkels. Een jonge roodborst. Die heeft in begin geen rode borst. Misschien komt hij morgen weer en dan vraag ik of hij zich omdraait voor een foto.

Ik heb wèl een zijkant-foto van papa roodborst. Die zag eruit alsof hij gevochten had. Maar toen herinnerde ik me Miep Merel met haar kale kop. Die was gewoon in de rui. Pa roodborst dus ook.[1]

Ik sluit af met lijsterbessen uit de bostuin.
Omdat ze dezelfde kleur hebben als het roodborstje.

Bijna dan. 

Wat heb je liever in je tuin? Een roodborst of een wezel?

Doe ook mee met de Link Party van Huisvlijt

[1] De roodborst op zomerreces

Willem de rosse Woelmuis (Piep)

Ik zat lekker buiten toen ik ineens iets hoorde ritselen tussen de droge bladeren.

Ritsel, ritsel…

Wat was dat? Een vogel? Een insect? Nee, daar bewoog echt iets kleins en bruins. Het leek wel een muis, maar ik wist niet precies wat voor muis.

Gelukkig bleef hij lang genoeg zitten voor een paar foto’s met mijn grote camera. Zonet ben ik op onderzoek uitgegaan. De ronde oortjes, de korte snuit en dat roodbruine vachtje zeggen hem: het is een rosse woelmuis.

De rosse woelmuis is een makkelijke eter. Hij vindt zaden lekker, vruchten, bladeren, noten, paddenstoelen en soms hij eet slakken las ik op Nature Today.[1] Zijn menu verandert met de seizoenen. In de herfst legt hij zelfs kleine voorraadkamertjes aan onder de grond.

 

Willem Woelmuis (zo heet ie) bouwde zijn nestje onder de grond. Vanuit de ingang loopt een heel gangenstelsel. Ik heb het gezien… en iemand anders blijkbaar ook, want bij de ronde opening stond een klein takje met een vlaggetje. 

Schattig toch, zo'n rosse woelmuis!

Ik ging dus opzoeken waarom hij rosse woelmuis heet. In mijn hoofd was ros bijna roze. Maar nee: ros betekent gewoon roodbruin. Weer wat geleerd.

Update, een dag later…

Dat kleine vlaggetje bij het hol bleek helemaal geen vlaggetje te zijn. Het was een paaltje met een boodschap:

Hij had dus al een naam te hebben... en zelfs een eigen naambordje. 😄

[1] Uitgelicht: de rosse woelmuis