Vandaag deel ik roze

De regen tikt op het platte dak van mijn schrijfkamer. Buiten hangen enorme grijze wolken. Maar als ik goed kijk, zie ik ook al een stukje blauw.

Ja, zo is het leven soms. Grijs en een beetje blauw tegelijk. Regen op je dakje kennen we allemaal wel. Maar vandaag deel ik geen grijs. En ook geen blauw. 

Vandaag deel ik roze. Want het vingerhoedskruid bloeit.

Maandagmorgen vroeg maakte ik er een paar foto’s van: hoge stengels met roze klokjes langs het bospad. Het is zomer, fluisterden ze. Toen herinnerde ik me wat ik had gelezen: de meteorologische zomer is begonnen.

Dat maakte me blijer dan blij.

Blij met roze. Blij met vingerhoedskruid. Ik keek ernaar en voor ik het wist hadden de bloemen me meegenomen: weg uit mijn hoofd, naar buiten, naar kleur. En ook wel naar een soort verwondering. Kijk, ze hebben echt haartjes!

Voor de foto hieronder hield ik mijn iPhone op z’n kop onder de bloemen om erin te kunnen kijken. Een heel gepriegel, want voor je het weet heb je je eigen hoofd op de foto in plaats van de bloem. 

De donkerrode vlekken op de onderlip van de bloem vormen het honingmerk: een soort wegwijzer voor bestuivers. Ze laten zien waar de nectar te vinden is, diep in de bloem. Hommels kruipen helemaal de bloemen in en raken daarbij de meeldraden en de stempel. Daarna komen ze vaak bestoven met stuifmeel weer naar buiten.

Afgelopen maandag niet.
Misschien was het te vroeg.

Er is een site Tuinverhalen. 

Daar vind je meer weetjes over het wonderschone vingerhoedskruid 

Mensjes... ik sluit mijn blog weer af. Het is etenstijd. Het regent nu echt hard. Ik zie mama’s op de fiets door de straat racen. Ze moeten op tijd zijn om hun kindjes van school  te halen. Dappere mama’s... zo door de regen.

Tja, die tijd is voorbij voor mij.

Ik wens jullie een fijne verdere week.
Met zonnige momenten.