Als je heel vroeg naar het bos gaat, ruikt het zo lekker. Ik fietste langs dit paard — ooit noemde ik hem Vlek. De zon stond laag aan de horizon: rond en rood door de nevel. Vlek en ik keken elkaar aan. Hij was wakker, bewoog met zijn kaak, stond te kauwen.
Dag Vlek, nu moet ik verder… het bos wacht op me.
Mist & Zonnetje
Dat wordt wat, dacht ik blij toen ik weer verder fietste. Wat zal het zo meteen mooi zijn tussen de bomen. Ik hoopte op mist — en ik kreeg wat ik hoopte. Niet echt mist, maar het was wel heiig.
Zie je de zon tussen de boomstammen door gluren? Hoe hoger ze klom, hoe feller ze begon te schijnen. De hemel kleurde langzaam van rood naar goud.
Vogelgeluiden & meer
Ik geniet ervan om dit moois te delen. Het vogelgezang mag je er bij denken. Zelfs de merel zong — en natuurlijk het roodborstje, de mezen. Niet zachtjes, maar flink hard. Bij het open stuk zweefden mistslierten vlak boven het pad. Ik zag ze bewegen — eerst omhoog, daarna langzaam vervagend.
Zomaar vlak voor mijn neus!
Bruin blad en loslaten
Zie je de boompjes hierboven? Ze staan daar nog met het blad van vorig jaar aan hun takken. Dat is geen foutje van de natuur, maar een verschijnsel met een naam:
marcescentie. Jonge boompjes (en de onderste takken van oudere) houden hun dorre blad vast tot de lente echt begint. Zodra de nieuwe bladeren komen, laten ze pas los.
"Even trees know: to grow, you must let go."
Een wild dier (soort van)
O wacht — voordat ik afsluit… ik zag ook nog een wild dier. Nou ja, dat dacht ik. Ik sloop dichterbij, half in ademnood van de spanning. Bleek het een dikke kat te zijn, met een grijzige kop. Hij keek me recht aan, alsof híj dacht: “Wat doet die mens hier in míjn territorium?”
Ik bleef even staan en dacht: hoeveel bosmuizen zou hij al gevangen hebben? Ik schoot twee foto's. Hij bewoog nog steeds niet. Toen liep ik rustig verder de heuvel op. Heb jij ook weleens gedacht dat je een wild dier zag… en bleek het gewoon een...
Tot slot: dank je wel voor het meewandelen 😄
