Mist op de Elsterkop (een wintermiddag)

De dooi-aanval is gelukt. 

Dacht ik.

Na het schrobben van de badkamer en een paar uur schrijven keek ik uit het raam: sneeuw weg. Mooi. Tijd om weer naar het bos te fietsen. Het kan weer.

Maar...

Maar... hoe dichter ik bij het bos kwam, hoe meer sneeuw er lag. Toch nog! Zelfs op het fietspad.  Kennelijk had de dooi hier andere plannen.

En nu ik er toch was, bleef ik maar 😊

Ik zette mijn fiets tegen een hek en liep het bos in. Tussen de bomen dansten melkwitte nevelslierten, vlak boven de grond. Ik maakte snel een paar foto’s, bang dat het zo weer weg zou zijn.

Dat was niet zo.
Dus wandelde ik dan weer niet in de mist, en dan weer wel. 

Zo leuk!

Het pad naar de Elsterkop werd hogerop steeds witter èn gladder. Het heideveld langs de helling: wit als sneeuw, haha. En ook hier die nevel, beweeglijker dan beneden. Het golfde, wolkte, danste… het leek te ademen. 

En dat geluid om me heen: drup, drup, drup.

Van bomen en struiken.

Ik zag wintermuggen (die bestaan dus). Maar ze vangen met mijn lens lukt niet. Ze zijn zo beweeglijk. En ik hoorde de klagende roep van een zwarte specht. Het leuke is dat ik weet wanneer hij die roep laat horen: het is een zit-roep. Hij zit dan tegen de boom gekleefd. 

En even brak er een bleek winterzonnetje door de wolken. 

Ik zag zelfs een stukje blauwe hemel.

👉 Video van Wildlife World: Black woodpacker 

(de klagende roep hoor je ongeveer op 1:13)  

Geweldig, zei ik hardop, en ik stuurde gauw een mistfoto naar mijn man om te laten zien hoe mooi de Elsterkop er vandaag uitzag. De Utrechtse Heuvelrug is prachtig.

Zelfs als het dooit 😎

---

👉 dooi-mist: dooi + koude ondergrond + smeltende sneeuw = extra waterdamp, en dus mist vlak boven de grond

Natuurpad Prattenburg in de sneeuw

We spraken af: een uurtje.
Omdat er nog steeds sneeuw ligt in het bos

Mijn man zou twee keer de route met de groene paaltjes doen (hardlopen). Ik zou gewoon wandelen en dan zouden we elkaar vanzelf 2 keer tegenkomen. Hij op zijn waterdichte trailrunning-schoenen, ik met mijn oude snowboots aan.

En zo gebeurde het.

De eerste keer dat we elkaar tegen kwamen was kort, vluchtig. Een knikje, een lach, een foto... hij weer door, ik verder. Hierboven neemt hij een foto van mij.

En hieronder een paaltje van de groene paaltjes route ... van harte aanbevolen, deze route. Leuk in de sneeuw, maar zonder sneeuw is het ook geweldig in dit bos.

Ik ging nog even langs mijn lievelingsplek.
Op zoek naar lieveheersbeestjes.

Alle kleine sparren hadden een mutsje op. Echt allemaal. Kijk hieronder ben ik op zoek. Op het eind buk ik bij het sparretje waar lieve heersbeestje 'Dot' in zat, de vorige keer. Ik heb het sneeuwmutsje laten zitten en wenste Dot een goede winterslaap toe. 

(klik op gele link 👆 en bekijk Dot op de laatste foto van die blog)

Doorlopen maar weer. Zo blij met de snowboots, want de sneeuw kwam bijna tot de rand van mijn laarzen. Mijn voeten bleven lekker droog 

Klimmen, klimmen... de heuvel op. De tweede keer  dat we elkaar tegen kwamen was bij de kleine heide, en juist op dat moment brak de zon door. Alsof iemand in slow motion een groot gordijn open schoof. Ik stond ademloos te kijken. En daar kwam mijn hardloper weer aan

Toen hebben we samen even het uitzicht bewonderd. We kletsten wat, maakten foto’s van elkaar en natuurlijk ook een blije selfie samen. 

Daarna gingen we weer ieder ons eigen ding doen. Individueel verder: hij rennen, ik wandelen. Hij was natuurlijk véél eerder bij de auto dan ik. Eindstand: 15 kilometer voor hem. Ik kwam uit op ruim 5 kilometer. Met als kleine nuance dat ik veel stilstond voor klikkerdeklik mooie plaatjes.

Dit keer alleen met mijn Iphone

Ik vond het een leuke eerste werkdag, met dat onverwacht zonnige moment en al die mooie sneeuw.

Heb jij vandaag de zon gezien?

Ja zeggen tegen het bos (en de sneeuw)

2 januari. Sneeuw. 🌲⛄

Kom, we stappen in de auto, zei mijn man. Hij ging hardlopen, ik wandelen. Later zou hij me weer ophalen. Deal. 

...ik twijfelde eerst. Ik had meer zin in bankhangen. 

Toch wanten aan, camera in de rugzak, wandelstok mee... en het bos in. Wauw, wat was het mooi. Ik keek mijn ogen uit en maakte foto na foto. Vooral de beuken!

Op Instagram schreef ik:
sneeuw op het pad ❄️
en tussen al dat wit
beuken met dor blad 🍂

Ik vond het mooi. Maar ik voelde me niet superblij. Blijkbaar kan dat naast elkaar bestaan. Ik was mijn zitmatje vergeten... mopperdemopper. Ik wilde eigenlijk gewoon ergens zitten en kijken. Met koffie. En koffie had ik ook al niet bij me. Mopperdemopper. Dat zeurde een beetje door mijn hoofd, terwijl ik door al die schoonheid wandelde. 

Hieronder: eerst een telefoon-foto, daarna een grote camera foto. Dat was een heel gepuzzel, want het sneeuwde op den duur zo hard, dat ik het knopje niet meer zo goed kon induwen. Mijn vingers zagen rood van de kou.

Volgende keer mag alleen mijn iPhone mee

Veel eenvoudiger.

Koude handen. Natte broekspijpen.

Zonder dat ik het doorhad, wandelde ik bijna zes kilometer. Voor het eerst weer. Na mijn “uitschakeling” halverwege 2025 was het me nog niet gelukt. Ik blij. 

En over dat mopperdemopper: ik denk dat dit mopperdemopper gewoon normaal is. Dat je én kunt genieten van het wonder van het gewone, en tegelijk voelt dat het niet helemaal perfect is. Je hoeft toch niet perfect te genieten? 

En uiteindelijk ben ik zo blij dat ik ja zei. Tegen mijn man. Tegen het bos. Tegen even gaan, ondanks de twijfel. Het levert me in ieder geval een fijne eerste blog van 2026 op.

Mijn lieve Dot, slaap veilig bovenin dat kleine sparretje. 🌲🐞
Geniet van je rust. De lente komt vanzelf. 

Zie je mijn wanten? 🧤
Kleine tip voor wie last heeft van Raynaud: kies wanten, geen handschoenen.
Waarom? In wanten kruipen je vinger lekker bij elkaar. Warmte delen werkt beter en je handen blijven daardoor langer warm dan in een handschoen. 

Nu ga stoppen. 

Alleen deze ene foto nog. 

NL tekst: Koffie. Die vergat ik. Thuiskomen en warm worden

Tot de volgende keer...

Team slijmzwam of team lieveheersbeestje?

Mijn rug doet het weer. En wat zag ik in het bos?

Langs het pad lag een dode boomstam waar van alles op groeide. Zwammen in allerlei vormen. En ik zag ook kleine grijsblauwe bolletjes op het hout. Geen idee wat het was.

Ik liep dichterbij, door de bruin bladerlaag. Vlak bij die bolletjes ontdekte ik toen een geel netwerk, datals fijne zenuwen over het hout kroop. Ik was echt verbaasd. Wat is dat?

Dus: foto’s maken. En thuis begon het uitzoeken. Mijn app wist het ook niet meteen. Pas later viel het kwartje: het hoort bij elkaar. Het bleek één en hetzelfde te zijn: een slijmzwam.

Translation: The yellow-orange veins in this photo are the plasmodium: the living, crawling body of the slime mold. The blue-grey spheres are the fruiting bodies (sporangia) that develop from it.

Ik hou van natuurdingen!

Eerst kruipt dat gele netwerk over het hout en eet wat het nodig heeft. Daarna ontstaan die kleine bolletjes, vol sporen. Glibberig. en een beetje blèh. Maar wel nuttig. Ze ruimen bacteriën en ander klein spul op. Ik hou van natuurdingen. Maar dat wist je al.

Weltrusten lieveheersbeestje 🐞

En hou jij nou niet van dat glibberige spul in het bos, dan heb ik nog een ander foto voor je: een slapend lieveheersbeestje in de uiterste top van een jonge naaldboom. Zie je hem?

Ik heb de afgelopen twee maanden opvallend veel slapende lieveheersbeestjes gezien, veel meer dan in 2024. Het moet een vruchtbaar jaar voor ze zijn geweest.

🙂 Ben benieuwd: val jij voor de slijmzwam, of toch voor het slapende lieveheersbeestje?

Slaperige Paarden in de Mist

Op 25 november zag ik Spikkel en Spek. Ze stonden in de mist, nog half slapend, alsof de ochtend voor hen best wat later had mogen beginnen. Het was zo’n klein, stil moment waar je vanzelf zachter van gaat fietsen.

Ik stapte zelfs af om een paar foto’s te maken; ze lieten het allemaal rustig gebeuren.

 

In januari 2024 stonden ze ook al eens op mijn blog. Als je hun eerdere, meer wakkere winterversie wilt zien, vind je dat bericht hier: Spikkel & Vlek: A Tale of Two Dutch Beauties!

Joining Eileen's Saturday Critters

Even uit mijn hoofd

Ik had veel onderzocht, scherp nagedacht. Zo’n dag waarop ik maar blijf graven, terwijl ik eigenlijk te moe ben. Nog één laag afpellen. Totdat je niet meer kunt en je moet stoppen met je research.

Yes, ik ben geen machine.
Ik kan gewoon niet eindeloos doorgaan.

Het bos in

De volgende ochtend voelde ik het meteen. Ik was moe van het urenlange research doen. Dus stuurde ik mezelf het bos in. 

Ik zette mijn fiets bij de ingang en liep de heuvel op. De mist hing tussen de stammen van de bomen. Je hoeft helemaal niks, zei ik tegen mezelf. En eerlijk? Al zou ik geen natuurmens zijn, dan zou het beeld van een bos in de mist nog zou dit me raken. 

Heeft het niet iets heel speciaals?

Even zitten

Ik sloeg rechtsaf, nog eens rechtsaf, en daar stond mijn boomstronk. Mijn vaste plek om bij te komen. Ik ging zitten en liet eindelijk mijn schouders zakken. De bomen vragen niks. Dat vind ik zo’n opluchting: geen enkele boom die iets wil weten of die mijn gedachten wil ‘snappen’. En ik hoef niets te analyseren, geen onderzoek te doen. Gewoon alleen maar kijken. En hardop zeggen wat ik zag:

Zwam tussen het mos, slaap lekker lieveheersbeestjes, wow wat ben je rood eikenblad, pijpenstrootje ligt plat op het pad, winterkoninkje jaaaa, een hardlope, o ik hoor ganzen, mooie mist hè, spinnenwebjes en...

En ineens merkte ik dat ik weer kon ademen. Ik dronk mijn koffie terwijl ik keek hoe de gouden naalden vederlicht uit de boom zweefden naar het bospad toe. Niet in mijn koffie, please…

Kleine lichtjes

Toen begon het te miezeren. Er vielen druppeltjes op het scherm van mijn telefoon. Ik keek ernaar en ineens zagen ze eruit als flonkerende kerstlichtjes. Rood, groen, blauw. Heb jij dat wel eens gezien bij op je scherm? Elk druppeltje vormt dan een lensje dat de pixels vergroot. Ik vond het zo gaaf.

Op de terugweg

Toen ik terugliep dacht ik: het zat niet in grote stappen, ook niet in een lange wandeling maar in zo’n klein moment op een boomstronk waarop ik mezelf weer even terugvond. Weg met die hyperfocus. Kom maar gewoon weer in het hier en nu. 

Dutch text on picture: A mini walk, big discoveries - simple is enough.

Het mag simpel.
En soms is een neus even buiten de deur steken en diep inhaleren ook lekker.

---

Deze wandeling maakte ik op 25 november

Is het bos in augustus saai?

Mijn wandeling: 11 augustus 2025

Daaraan weet ik dat echt het augustus is! Geen vogelconcert meer. Alleen ergens ver weg het schorre geroep van een stelletje Vlaamse gaaien. Ik hoorde een enkel meesje, maar verder was het stil — een teken dat de zomer op z’n eind loopt.

🐦❌🎶

Het vroege morgenlicht in augustus? Prachtig! De zon staat 's ochtends lager dan in juli. Daardoor legt het licht een langere weg af door de atmosfeer. Koelere nachten geven vaker dauw of nevel, waardoor het licht ook zachter en diffuser wordt.

Ik hou ervan.

Kleine holletjes op mijn pad

Op een bospad zag ik ineens beweging: een wesp kroop uit een klein holletje in de grond. Het pad lag vol lag met hoopjes zand. Waarschijnlijk graafwesp-werk: nest graven, prooi erin, eitje erop — en klaar is het ontbijtbuffet voor de larve. Een favoriete augustusbezigheid 

Ik zag maar één wesp — en natuurlijk was ik te laat voor de foto. Dus krijgen jullie alleen het holletje te zien… de hoofdrolspeelster was al gevlogen. 🐝

Klein zwammetje

Verderop ontdekte ik een piepklein zwammetje. Zo schattig, dat ik me in allerlei bochten wrong om er een goede foto van te maken. Het groeide onder een uitstekend stuk hout. 

Bekentenis: eigenlijk zat hij verstopt onder blaadjes. Die heb ik met een takje weggeprutst, tot hij er helemaal klaar voor was om op de foto te gaan.

🍄Rara, wat is dit voor een zwam?

9 jaar!

Ik bedacht onder het wandelen dat ik 9 jaar in dit bos wandel (1 of 2 keer per week) — dat voelt soms alsof ik een gratis seizoens-abonnement heb. Iedere keer verrast het bos me weer. Elk seizoen heeft z'n eigen charme.

🌳🌲🌳🌲

De geur van het bos? Die zou ik in een potje willen stoppen en aan jullie laten ruiken: wat ruik je? wat ruik je? Iedereen zou dan iets anders zeggen. Maar dat kan niet. Dus hou ik het bij beelden. 

Slakje op zwam

Ik sluit af met een naaktslak op een dennenvoetzwam. Gave schutkleur. Die lag daar lekker te zonnen. En te eten. Naaktslakken zijn dol op paddenstoelen, vooral op het zachte vruchtvlees en de sporenlaag.

Het is hier zoooo mooi!

---

Wat voor leuks zag jij vandaag?

De poes die niet verdwaalde

Eind maart zag ik haar in het bos. Alsof ze er thuishoorde. Een dikke kat. Ik zette haar in mijn blog. En meteen kwamen er reacties over haar (vrij vertaald):

“Is ze verdwaald?”
“Arm beestje, heeft ze geen baasje?”

Maar nee hoor. Mijn man sprak — via via via via — met het baasje zelf. Deze kat is echt niet verdwaald. Ze is gewoon zelfstandig. Ze woont in de buurt en wandelt graag haar eigen rondje door het groen.

Het baasje stuurde me foto’s  

Wit lijf, zacht oranje oren, snuit en staart. Bospoes in volle glorie.

Ze hóórt daar gewoon.
Alsof het haar bos is.

Steeds als ik daar wandel kijk ik goed om me heen.
Wie weet zie ik haar nog een keer. 

Wat voor soort poes zou jouw leven stilletjes kunnen binnenwandelen — en mogen blijven

Kabouters spotten op de Utrechtse Heuvelrug

🍄 Op de Utrechtse Heuvelrug kun je nog steeds echte kabouters spotten. Ik zag er een paar tijdens mijn wandeling. Als je zachtjes loopt en goed om je heen kijkt zie je ze echt. 

De nevel hing hier en daar tussen de bomen toen ik het Prattenburgsebos in dook. Ik hoorde een specht, een roodborstje en toen zag ik  opeens een piepklein mannetje in het mos. Hij had een lampje in zijn vuist en hij schrok een beetje van me. Ik vroeg of ik een foto van hem mocht maken. 

Hij knikte en ik maakte een paar foto's van me.

Daarna liep ik door en genoot van de prachtige zonneharpen. Ik heb daar plaatjes van maar die zijn niet zo goed gelukt vind ik zelf. Altijd een cadeautje, de zonnestralen

iPhone foto van zonneharpen

Hieronder een foto die ik met mijn telefoon maakt. 

Groene koffiebeker testen

Ik liep niet zo'n lange wandeling en soms hoeft dat ook niet. Ik genoot van al het moois en probeerde ook mijn nieuwe koffie beker uit. Die kochten Jaap en ik gisteren in een koffiewinkel en ik denk dat ik eindelijk een goeie beker gevonden heb waarin mijn koffie goed warm blijft.

💚 Hij is net zo groen als mijn wandelstok. 

4 kabouterfoto's

Over die kabouters, ik deel vier foto's hieronder. Ik ben benieuwd welke er voor jou uitspringt. Zelf vind ik de kaboutert bij het kleverige koraalzwammetjes het meest grappig.

Dat is de eerste hieronder 👇

Kabouterfamilie

En toen was het tijd om naar huis te gaan. Ik maakte nog een laatste statieportret van de kabouterfamilie en dat ik dus de eerste foto die je tegenkwam in dit blogbericht

Kabouters zijn klein. Ik moest hurken, knielen, buigen, liggen om goede foto's te krijgen. Gelukkig zag niemand me. Op het laatst gaf ik het op want ik ging door mijn rug. Dat was het einde van mijn sprookjesavonuur in het Prattenburgsebos.

Kringloopkabouters

De kabouters wilden met me mee naar huis. Dat is gelijk een tip. Kom jij nou ook nooit in het echte een kabouter tegen: ga dan naar de kringloop en koop een paar kabouters. Vaak staan ze tussen het speelgoed. Ik wens je veel speelplezier.

Kaboutervideo

Nieuwsgierig hoe ik de foto's maakte? Bekijk de korte video hieronder. 

🍄 Op de Utrechtse Heuvelrug kun je dus nog steeds echte kabouters spotten. Maar we hebben hier ook leuke kabouterpaden:

1. Kabouterpad Baarnse Bos - blogpost van Manuela
2. Kabouterpad Leersumse Veld - blogpost van Lindi

 🍄 Heb jij wel eens een kabouterroute gelopen?