De zon uitzwaaien op de heide

Het kan weer. Tenminste… als de zon zich laat zien: haar uitzwaaien wanneer ze ondergaat. Gisteren deden wij dat. En omdat het de eerste keer van het jaar was, deel ik een paar foto’s.

We liepen een heideheuvel op. Ik bleef een beetje achter... treuzelen, kijken, nog even een foto maken. Toen ik opkeek zag ik boven op de heuvel een klein silhouet. Dat vond ik zo’n leuk beeld dat ik meteen een hele serie foto’s maakte. Eentje deel ik: het klimmende figuurtje.

Aan deze kant van de heuvel werd het al schemerig. We hoorden veldleeuweriken en boven ons vloog een roofvogel voorbij met een grote tak. Daar heb ik geen foto van. We stonden gewoon omhoog te kijken en te genieten.

Mijn man maakte ondertussen foto’s van mij.
Hij vond me leuk natuurlijk. Met m’n rode vest.

En hij oefende met een speciale film-knop...

Op het plaatje boven de video schoot ik een foto van een klein spinnenweb in een heidestruik. Ik vroeg me af: van welke spin zou dat zijn? Ik kwam er uit dat het een hangmatweb is van een kleine hangmatspin (Linyphiidae). De spin zit er onder te wachten tot een insect erin valt.🕸️

Knap werk wel.

De zon zakte achter de Veluwse bomen. We draaiden ons om en liepen terug. Het werd meteen frisser en langzaam donkerder.

Hieronder zie je dat.

De zon zakte achter de Veluwse bomen en het werd meteen frisser. We liepen dus maar een beetje door. Niet dat we haast hadden… maar wilde zwijnen worden juist wakker als de zon ondergaat.

Bij een modderplas zagen we dat er inderdaad eentje bezig was geweest. De wand van de kuil, helemaal gladgestreken. In mijn verbeelding zag ik zelfs de afdruk van zijn haren.

Maar wij kwamen gelukkig gewoon weer veilig thuis.
Ons eerste zonsondergang-momentje van het jaar is een feit.

✨ En een paar uur later stonden de sterren alweer aan de hemel. 

Heb jij een plek waar je graag de zon onder ziet/zag gaan?