Posts tonen met het label Ouwehands Dierenpark. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Ouwehands Dierenpark. Alle posts tonen

08 november 2025

Roze Pelikanen in de dierentuin (en waar ze over dromen)

Vogelgriep!

Bah. Ik krijg al kriebelveren als ik aan vogelgriep denk. 
Er staat een extra hek om ons heen.
Niet omdat ík gevaarlijk ben; ik ben vooral betoverend.

Maar mensen zijn bang dat ze óns ziek maken.
En dat we eindigen als die zieke kippetjes.

Pink pelicans by the water; one standing still, the other bending and preening its feathers

Dus poets ik mijn veren en denk: misschien moeten we weg.
Terug naar… eh… waar we vandaan komen.
Warm water, veel zon, en eten dat je niet hoeft te delen met idiote zilvermeeuwen.
Was ik maar daar!

Aurelio komt hijgend naast me staan.
Hij klinkt als een natte houtduif die te veel brood heeft gegeten.
“Serafina,” zegt hij, “wat als we gewoon… wegvliegen?”

Wegvliegen. 
Alsof we wereldkampioen navigeren zijn, haha.
😤

Ik kan al amper landen zonder dat mijn vleugel au zegt. 
Maar iets in zijn ogen raakt me. Voelt hij het ook?
Dat rare heimwee naar… tja, waarheen eigenlijk?

Two pale pink pelicans quietly grooming their feathers together by the water

“En hoe stel je dat voor?” vraag ik.
“We vliegen,” zegt hij trots. “rechttoe rechtaan.”

Rechttoe rechtaan. Briljant zeg.
Tot we eindigen in een vijver vol sombere eenden net buiten het dierenpark. 
Dat denk ik alleen hoor. Ik wil hem niet teleurstellen. Hij is nog zo jong en goedgelovig.

“Doe mee Serafina,” zegt hij, ogen vol ideeën, “we laten ons meenemen door andere vogels. In de groep. Geheim. Niemand merkt het.”

Ik buigt mijn kop, terwijl ik diep nadenk en wat veren gladstrijk.

Elegant pink pelican grooming its feathers, looking glamorous

Dan knik ik heel langzaam alsof dit een serieus strategisch voorstel is.
Kleine jongens met grote dromen moet je soms even laten fladderen.

“Goed,” zeg ik waardig. “We wachten tot het donker wordt. Dan sluiten we aan bij de eerste groep ganzen die over vliegt.” Ik schud de sombere-eenden-gedachte van me af en maak mezelf lang en absoluut koninklijk. “Vanavond vliegen we. Zonder paniekflapperen.” 

Ongelofelijk. Kwam dat uit mijn snavel?
Ik voel opeens een een sprankje nieuw elan. Kop omhoog.
Vleugels wijd. Geboren voor vrijheid.
We doen het!

Pelican resting with wings partly open near the water

Aurelio kijkt naar me op, vanonder mijn vleugel. Zijn ogen glimmen nog steeds.  Ik zie hoop, koppigheid, lef. Ik zie mezelf van vroeger. Ach ja. Misschien moeten we het ècht een kans geven. Al komen we alleen tot de vijver met sombere eenden, dan weet hij tenminste hoe het voelt.

Maar eerst even…

Ploep.
Kop in veren.
Strategisch rusten.
En blijven dromen.

Pelican with its head tucked into its feathers, resting

Verbonden met Saturday Critters van Eileen.

---

🪶 Weetjes (voor wie denkt: klopt dit verhaal wel?)

PS:
Vogelgriep klinkt hier luchtig, maar in het echt is het natuurlijk ernstig. Wilde vogels kunnen het virus verspreiden, en vooral kippen en kalkoenen worden er snel heel ziek van. Daarom staan die extra hekken in de dierentuin: om de vogels te beschermen. Serafina en Aurelio weten niet hoe gevaarlijk het werkelijk is maar ja, daar zijn ze natuurlijk ook vogels voor.

PS 2:
De pelikaan behoort tot de grootste vliegende vogels op aarde. Het zijn zwaar gebouwde vliegers: ze lopen eerst over het water om op te stijgen en zweven vervolgens lang op thermiek, vaak in V-formatie om energie te sparen. Zouden Serafina en Aurelio echt met ganzen mee kunnen vliegen? Technisch gezien waarschijnlijk niet, pelikanen hebben hun eigen ritmes en vliegmanieren. Maar goed… probeer een vogel met dromen maar eens tegen te houden. 🪶  

Bron weetjes: De rozen pelikanen in Ouwehands Dierenpark

Als pelikanen een grote ontsnapping zouden plannen… denk je dat ze verder komen dan de eerste vijver met sombere eenden? 🪶🦆

01 november 2025

Vier dingen uit oktober 2025

O… wow, ja hoor het is al november!

Ik kijk terug op oktober en ik filter er vier simpele dingetjes uit. Omdat ik me zo blij voel met de leuke kleine dingen die het grote leven zachter maken. 


1. Iets waar ik van genoten heb

Onze tien dagen vakantie op de Veluwe.
De eerste dagen zon en blauwe lucht, daarna regen en mist: typisch Nederland.
We gingen naar de waterval bij Loenen terwijl het regende.
Zonder gedoe, zonder wachten op beter weer.
Gewoon de regen in, samen.

2. Iets dat goed ging

Ik nam een abonnement op de dierentuin.
Elke keer kies ik één dier dat ik vooraf bestudeer. Mijn eigen kleine studieproject.

De eerste keer was dat de rode ibis, de tweede keer de bruine beren.
Onderweg kijk ik natuurlijk ook naar andere dieren, je bent er toch.
Maar één dier heeft de hoofdrol; de rest zijn een soort van meelopers.

Zoals deze twee


Een dierentuin is nét iets anders dan het bos. Ik loop er bij elkaar ongeveer 4 km, en ik wil graag naar de 5. Rustig opbouwen, en genieten. Het bezoeken van de dierentuin ging al twee keer goed.

3. Iets wat ik heb geleerd

Dat ik boeken niet te snel moet verkopen.
Ik kocht Winteren terug, blijkbaar hoort dat boek toch echt bij mij.
Conclusie: minimalisme is mooi, maar soms is een boek gewoon familie.

Ik gebruikte een citaat uit dit boek in mijn blog in 2022: De zon gaat echt weer schijnen hoor Die ga ik zelf nog een keer lezen of het hetzelfde voelt als toen.

Plus, ik leerde in oktober koffie zetten op de ouderwetse manier.
Daar heb ik een fotootje van. Ik kocht er een koffiepotje voor op Vinted.


4. Iets wat ik kon loslaten

30 oktober, de geboortedag van mijn vader.
Ik wilde één herinnering koesteren, een mooie.

Er is een foto van mij als kind op de rug van een ezel, met mijn vader naast me.
Ik was bang, maar ik durfde omdat hij meeliep.

Dus ging ik naar de dierentuin op de geboortedag van mijn vader
Ik liep naar de ezeltjes, bleef even staan, keek, en maakte een foto.
Niet precies dezelfde plek, niet dezelfde ezel, maar veel warmte in mijn gedachten.

Even glimlachen, een oude herinnering koesteren.
Soms is dat genoeg om het zware van zo'n dag eventjes los te laten.



En zo sluit ik oktober af. Het is bijna vijf uur; de zon schuift naar de rand van de dag. Ze gaat bijna onder. Straks eten we patatjes, een simpel en fijn ritueel voor de zaterdag.

😍 Wat heb jij in oktober geleerd, losgelaten of van genoten? Wat ging er goed