Winterwandeling bij Kasteel Renswoude

Woensdag fietste ik naar het kasteel voor de sneeuwklokjes. Het was 3 graden boven nul dus dacht ik: dan is het ook boven nul. Man, wat een misrekening. De wind sneed dwars door mijn wanten en spijkerbroek heen. Mijn benen prikten van de kou. 

Boven nul voelde als min vier.
Ik was blij dat ik van de fiets af kon.

Hierboven het kasteel, met een onbekende wandelaar, die stevig doorstapte.

Mijn wandeling

Ik begon mijn wandeling met een rondje om het kasteel. Geen sneeuwklokje te zien. Wel twee zwanen, ineengedoken in het gras, hun kop diep in hun veren. Ik kon naar ze fluiten wat ik wilde, ze bewogen voor geen meter. 

Ik maakte wat foto’s van het kasteel, van het siergras langs de gracht. Dat bewoog zo sierlijk in de wind. Het voelde net zo zacht aan als het eruit zag (zie hierboven).

Daarna stak ik de weg over en liep langs het pad direct aan het Grand Canal. Die bomen! Geen blad om iets te verbergen... alleen stam, tak, herhaling. Wat een perspectief. Halverwege ligt de Kom, een ronde vijver. (zie de derde en vierde foto hieronder).

Op de terugweg liep ik aan de andere kant van het kanaal en daarna nòg eens langs het kasteel. Het zonnetje brak helemaal door. De witte muren van het kasteel lichtten op. Ik dacht: en nu zet ik die zwanen op de foto. Hopelijk liggen ze er nog.

Maar ze waren gevlogen.
Er lag nog wel een veertje.

 

Terugfietsen

Ik fietste naar huis. 

De wind was nog steeds scherp.

Thuis kroop ik op de bank onder de elektrische deken. 

En warmde ik mijn voeten op in de electrische voetenwarmer.

Het mooiste moment?
Koffie bij de Kom. Zon op het water. Eenden op glinsterende golfjes.

Leestip: mijn andere posts over dit kasteel