Sirenes in het bos

De avond van 12 maart in ons vakantiehuisje begon rustig. Ieder z’n ding, ik achter de laptop. Tot we ineens een sirene hoorden. Eerst ver weg, maar het geluid kwam snel dichterbij. We keken elkaar aan… wat is dit hier, midden in het bos? Even dacht ik aan een bosbrand… maar in maart? Ik checkte snel een site met brandmeldingen. En ja hoor.

Brand.
Op ons park.

 

We trokken onze jas aan en gingen kijken. Een vakantiehuisje stond in brand door kortsluiting bij een sauna. Brandweerwagens, zwaailichten tussen de bomen, rook uit een raam… en ramptoeristen zoals wij. Gelukkig was iedereen ongedeerd en werden de bewoners ergens anders opgevangen. Dat stelde gerust, maar het maakte indruk.

We stonden daar nog even, een beetje te bibberen van de kou.
En toen liepen we weer terug.

Maar niet via de kortste weg.

Onderweg kwamen we langs het huisje van Bollo, de grote berenmascotte van het park. Overdag druk, nu lag hij gewoon te slapen. Ik ging even op zijn bankje zitten in dat groene licht. “O, wat eng…” zei mijn man, terwijl hij een foto maakte. “Een soort Hulk.” 

🙄

Boven ons een lucht vol sterren... veel meer dan thuis, echt zo’n hemel waar je even van stil wordt. Natuurlijk moest dat op de foto.

Dus wij daar staan, midden op dat pad, telefoons omhoog: uitvogelen hoe dat ook alweer moest in het donker. Instellingen, tikken, nog eens tikken. Bij mij lukte het best aardig. Maar bij hem… niks. Zwarte foto’s.

“Hoe dan?” vroeg hij
“Ja, geen idee, ik doe precies hetzelfde!”

Terug in het huisje voelde de avond anders dan hij begon. Iets minder vanzelfsprekend misschien… maar ook wel mooi dat zo’n avond ineens een verhaal vormt: brandweer, sterren, ik als Hulk en een fotosessie met sterren.

Wat we daarna deden?
Onze handen opwarmen aan een mok koffie… en gewoon dankbaar zijn dat het zo was afgelopen. 

---

Heb jij ook weleens op vakantie zo’n moment gehad dat je ineens beseft: dit is niet vanzelfsprekend?

👉 Linked to de Huisvlijt Party