Tuintafel-plezier op de Veluwe

Eekhoorntje sprong op de tuintafel. Tenminste... dat probeerde hij. Twee keer viel hij er van af maar de derde keer lukt het. Ik maakte een foto van hem.

Volgens mij hadden we oogcontact.

En natuurlijk kwam deze vogel er ook bij: de Vlaamse gaai! Als de eekhoorn er is, is de gaai nooit ver. Hij pikt de nootjes van eekhoorn, na het verstoppen.

Mijn man vind de Vlaamse gaai niet de meest charmante vogel en jaagt ze meestal weg met armgebaren vanachter het raam. 

Maar kijk hoe mooi hij is!

De foto hierboven is geen roepende gaai. Hij gooide zijn kop achterover om een doppinda naar binnen te laten glijden. En nog één. Huh, dacht ik... hoe kan dat?

Ik zocht het op: 

Een gaai heeft een rekbaar gedeelte van zijn slokdarm, een soort keelzak. Daarin kan hij meerdere noten of eikels bewaren om ze vervolgens ergens te verstoppen. Hij kan zelfs zeven eikels tegelijk vervoeren!

Hij kan een apenootje ook op een tak opeten. Hij klemt de pinda dan met zijn poten tegen de tak en pikt er met zijn snavel stukjes vanaf. Ik zag het gebeuren en vond dat zo leuk. Foto dus!

Eekhoorntje trok gewoon zijn eigen plan.

Hij begroef zijn nootjes op verschillende plekken en was toen opeens weer verdwenen. Op de foto zie je nog net zijn staart. ‘Kom je morgen terug?’ riep ik hem nog na.

En ook de gaai vloog ineens weg! Op de foto zie je nog net het puntje van zijn vleugel.

Een paar minuten later begreep ik waarom ze allebei zo plotseling vertrokken waren...

Jij ook?

Groetjesss van de Veluwe