Het is nooit saai in het bos

Als de zon niet schijnt, als het nevelig is en je een heuvel opklimt... en je ziet dan opeens overal spinnenwebje in de bomen. Dan wordt je wandeling toch nog leuk. 

Het is nooit saai in het bos.

Ik houd niet zo van spinnen. 

Maar hun web vind ik prachtig. 

Vandaag las ik er over in een ingewikkeld artikel hoe die kleine beestjes een web bouwen.

5 web-weetjes

• Een hangmatweb is nooit echt ‘af’. De spin bouwt er stukje voor stukje aan verder en kan daar dagen mee doorgaan. In het onderzoek zelfs tot zeven dagen.
• Niet alle draden hebben dezelfde taak. Eerst komen de stevige draagdraden; daartussen legt de spin andere, kleverige draden waarmee ze haar prooi vangt.
• Tijdens het bouwen gebruikt ze één achterpoot om haar eigen draad vast te houden, terwijl ze verder loopt en nieuwe draad achter zich laat.
• Een belangrijke draad krijgt soms meteen een versteviging. De spin loopt er opnieuw overheen en legt er nog een draad naast: dubbel uitgevoerd dus.
• En bouwen betekent héél veel heen en weer lopen. Eén spin legde tijdens slechts twaalf minuten bouwen 8,52 meter af volgens de onderzoekers.

Dus ja: de volgende keer kijk ik toch anders naar zo’n web.

Niet alleen: mooi met al die dauw.
Maar ook: wat heb jij vannacht allemaal lopen bouwen, spinnetje? 😄

---

Spinnenweb: weg er mee... of toch wel mooi?

Welke geit hoort bij welk paadje?

Heb je weleens geitensporen in de dauw gezien? 😄

Ik fietste op naar het bos, en kwam langs dit weiland. Het gras glinsterde van de dauw, behalve waar de geiten gelopen hadden. 

Lijkt toch net een zoekplaatje? Welke geit hoort bij welk paadje?

Een paar uur later, toen ik na mijn boswandeling terugfietste, was alles weer verdwenen. Maar op mijn blog blijven de geitenpaadjes bestaan. 😄

Ik zie dit wel vaker maar meestal fiets ik door omdat ik voor de boswandeling ga.

__

Wat is het kleinste ding waar jij deze week even voor bent gestopt?
Vast niet voor geitensporen in de dauw 😊

Kijk ook eens bij Eileens Critters

Beslagen raam aan de buitenkant

Kijk: ons grote voorraam was beslagen. Ik trok de gordijnen open  en toen zag ik dit. Kleine druppeltjes condens aan de buitenkant

Dat kronkelige spoor is van een slak.

Naarmate het warmer werd trok de condens weg. Toen zag ik de molen weer en de blauwe lucht erachter. En de zonnebloemen.

Ik hou wel van beslagen ramen.

Jij? 

De herfst die om het hoekje kijkt

Op 23 september begint de astronomische herfst. Dat is niet nu. Het duurt nog even maar ik zag toch al herfstachtige dingen in het bos.

Kijk maar: eikels! Het was lastig lopen met mijn "barefootschoenen", er lagen er zoveel en ik voelde ze door mijn dunne zool heen.

Ik vind deze eikels aardig groot. Ik had ze kleiner verwacht vanwege de hete zomer. 

Als je eikels wilt rapen moet je nu in het bos zijn.

Ik zag ook andere dingen dan eikels en dat waren verkleurde blaadjes. De Amerikaanse vogelkers, kijk dan... helemaal geel. Ik denk dat de bladvlekken (door schimmel) het proces van geel worden versnelden. 

Als een blaadje beschadigd is, verkleurt het eerder geen. 

Ik stond daarna stil bij  de laaghangende bladeren van een jonge Amerikaanse eik. Ze zagen er zo vreemd uit met het afgestorven bladweefsel. Helemaal verdroofd of afgestorven terwijl het onderste deel nog chlorofyl had (en dus groen was). Het lijkt herfst als je dit blad ziet maar het is dus beschadigd. Dat moet ik niet door elkaar halen.

Lijk toch net een herfstkleurtje?

Zie je die gaatjes, dat lijken net ogen. 

Op Insta plakte ik die er dan ook op.

Verder zag ik veel zwammen. Ik weet van vorig jaar dat zwammen al vroeg verschijnen maar zoveel... ik struikelde vandaag over de zwammen. Behalve de rode met witte stippen. Dat wordt weer een wegstrijdje wie hem het eerste ziet.

Deze wel: tranenzwam... halverwege de heuvel. Ik had echt geluk want ik zie dit niet zo vaak. De zwam zuigt in de groei grote hoeveelheden vocht op na een regenbui en ja... het overschot aan water moet ie echt kwijt  en dat doet hij zo. Hij zweet het uit.

Hieronder een foto van bijna alle zwammen die ik zag.

Heb jij al zwammen gezien in jouw omgeving?

Een klam bos, 22 graden. En ja... we gaan richting de herfst hoor.

Dat zag ik.

Soms struikel ik een beetje over die dagen tussen zomer en herfst. ’s Avonds loeit de wind om het huis en slaat de regen tegen de ramen. Je denkt: nou, daar is de herfst.

En dan loop je de volgende dag buiten, is het warm, schijnt de zon en staat alles nog gewoon in zomerkleuren te schitteren.

Hoe vind jij deze tijd van het jaar?

Als mijn hoofd vol zit, ga ik wandelen

Even alleen dit

Ik heb zoveel foto’s. Zoveel kleine dingen die ik onderweg zie en waar ik over wil vertellen.

Maar mijn hoofd zit nog vol. Vorige week trouwde mijn dochter en het was een geweldige dag en ik kom er achter dat je ook fijne dingen een plekje moet geven.

Wandelen doe ik wel. En onderweg denk ik steeds: hier wil ik over schrijven. En daarover. O, en kijk dát. Vanmorgen was het de boom hierboven. Ik stond op het pad en keek naar het licht dat van achter die boom naar me toe stroomde. Zo gaaf.

En iets verderop raakte ik een piepklein takje van een naaldboom aan. Ik ving het licht, zie je dat? Gewoon een gelukkie, want ik plande het niet.

Meer heb ik vandaag eigenlijk niet te vertellen.

Wat doe jij graag als je hoofd vol zit?

Een boom vol vlinders

Er was eens een mooie boomgaard vol appel- en perenbomen. Het was warm en ik zocht een beetje koelte in de schaduw.

Onder deze boom? Of toch onder die perenboom?

Ik liep verder en zag een boom die duidelijk al heel wat jaren meeging. Er stonden een paar mensen bij met fototoestellen. Wat zouden zij daar toch zien? Dus ik keek ook.

En toen: oh wow.
Zie je het?

Allemaal vlinders!

Ik heb daar zeker een kwartier staan kijken. Ze vlogen af en aan en dronken sap uit de scheurtjes in de oude takken.

Overal dat vrolijke gefladder.

Ik had nog nooit zoiets gezien.

En hieronder zit er eentje gewoon op de stam van de fruitboom.

Prachtig toch?

Dat wilde ik even delen.
En kijk: het is me zelfs gelukt. Dat is op zichzelf al een klein gelukkie, want ons internet heeft al een paar dagen kuren. 😄

Heb jij weleens zoveel vlinders bij elkaar gezien?

Reuzenzonnebloem: hoe kan een zonnebloem zo groot worden?

Even een half uurtje naar de pluktuin. Daar stond deze krachtpatser. Een steel bijna zo dik als mijn pols en een zonnebloemkop die onder zijn eigen gewicht naar beneden buigt. Zo groot had ik ze nog nooit gezien.

Thuis heb ik ook twee reuzenzonnebloemen gezaaid. Ze zijn iets groter dan ikzelf, maar deze in de pluktuin… wat een reus. 

Hoe kan een zonnebloem zo groot worden. Ik zocht ik het op. Het ras bepaalt veel, maar ook zon, water, voedselrijke grond en voldoende ruimte spelen mee. 

Mijn reuzen thuis hebben dus nog wat te leren. 😄

En ik ook. Ik had ze ruimer moeten planten. En meer water moeten geven. En ze niet zo lang in dat eerste potje moeten laten staan. En... 

Ho eens even. Wat zit ik mezelf nou af te keuren?

Kijk hoe die van mij is

Ook mooi toch?

Heb jij weleens een enorm grote zonnebloem gezien? 🌻

Zilveren boompjes in Zomers bos

Vroeg wakker, dus vroeg het bos in.
Na zo’n klimmetje van 15 minuten neem ik altijd even pauze. Even zitten. Om me heen kijken.

En toen zag ik ze: de jonge lariksen. Ze stonden te schitteren in de zon, bedekt met ontelbaar veel kleine druppeltjes.

Net zilveren boompjes. Ik liep erheen en toen zag ik dat het mos begon te "stomen". Daar maakte ik een korte video van. 

Ik vond het zo mooi.

Heb jij dit ooit gezien?

Linked to: Huisvlijt Linkparty van Nicole

Zonnebloemen in Loenen

Tijdens mijn weekje weg fietste ik naar Open Erf de Groote Modderkolk, in de omgeving van Loenen op de Veluwe. Je mag daar vrij rondlopen.

Ik wandelde over het pad langs de akkers waar de Herenboeren samen puur en eerlijk voedsel verbouwen. En toen zag ik deze zonnebloemen. Groot, warmgeel en  ze stonden als wiegende zonnetjes stonden ze te stralen op het veld.

Zo’n klein vakantiemoment waar je ineens heel blij van wordt. 

Nu kunnen jullie even meegenieten. 🌻

En ik liep weer verder om ander moois te bewonderen.

Zomergroetjes

De patat was heerlijk

Ik fietste naar de waterval. 

Op de parkeerplaats stond een patatkraam.[1]

Dat was mijn doel.

Ik kocht een patatje, stopte het in mijn rugtas en fietste ermee naar het bankje bij de waterval. Daar at ik het op, zittend op een houten bankje.

Ik had dit met mezelf afgesproken.
En ik hield me eraan. De patat was heerlijk.

Ik maakte nog gauw wat foto's van de waterval en een video. Een jongetje wrong zich langs me heen en ging precies in mijn beeld zitten. Toen stopte ik: zie video hierboven.

Daarna fietste ik de heuvel weer op, terug naar het vakantiehuisje. En daar zag ik het jonge roodborstje weer. [2]

Lieffff 😍

__

[1] De patatkraam zie je in deze blog op de foto: 4 dingen uit oktober 2025
[2] Jonge roodborstje. Ik heb het er hier over: Zomerpauze met Wezel en Roodborst

Samen op de fiets

"Ik neem het stuur," zei het roodborstje.
"Dan ga ik achterop," zei de boomklever.

Maar de band was lek,

dus erg ver kwamen ze niet. 

Gelukkig kwam de Wegenwacht

en repareerde de band ter plekke.

Toen konden ze toch op pad

Tingelingeling. Doei!

Zomerpauze met Wezel en Roodborst

Vanmorgen trok ik het gordijn open en weet je wat ik zag?

Een wezel!

Eerst dacht ik dat het Willem de rosse woelmuis was. Maar toen ik beter keek... wow, dit is wel een heel erg uitgerekte muis. Zou het een wezel zijn? En ja! Een wezel dus.

Ik werd meteen bezorgd, want op internet las ik dat wezels woelmuizen eten. Gelukkig zag ik Willem even later over de met dennennaalden bedekte bosbodem heen en weer rennen. Hij leefde nog!

Later zag ik nog iets leuks. 

Een bolrond vogeltje met prachtige spikkels. Een jonge roodborst. Die heeft in begin geen rode borst. Misschien komt hij morgen weer en dan vraag ik of hij zich omdraait voor een foto.

Ik heb wèl een zijkant-foto van papa roodborst. Die zag eruit alsof hij gevochten had. Maar toen herinnerde ik me Miep Merel met haar kale kop. Die was gewoon in de rui. Pa roodborst dus ook.[1]

Ik sluit af met lijsterbessen uit de bostuin.
Omdat ze dezelfde kleur hebben als het roodborstje.

Bijna dan. 

Wat heb je liever in je tuin? Een roodborst of een wezel?

Doe ook mee met de Link Party van Huisvlijt

[1] De roodborst op zomerreces

Willem de rosse Woelmuis (Piep)

Ik zat lekker buiten toen ik ineens iets hoorde ritselen tussen de droge bladeren.

Ritsel, ritsel…

Wat was dat? Een vogel? Een insect? Nee, daar bewoog echt iets kleins en bruins. Het leek wel een muis, maar ik wist niet precies wat voor muis.

Gelukkig bleef hij lang genoeg zitten voor een paar foto’s met mijn grote camera. Zonet ben ik op onderzoek uitgegaan. De ronde oortjes, de korte snuit en dat roodbruine vachtje zeggen hem: het is een rosse woelmuis.

De rosse woelmuis is een makkelijke eter. Hij vindt zaden lekker, vruchten, bladeren, noten, paddenstoelen en soms hij eet slakken las ik op Nature Today.[1] Zijn menu verandert met de seizoenen. In de herfst legt hij zelfs kleine voorraadkamertjes aan onder de grond.

 

Willem Woelmuis (zo heet ie) bouwde zijn nestje onder de grond. Vanuit de ingang loopt een heel gangenstelsel. Ik heb het gezien… en iemand anders blijkbaar ook, want bij de ronde opening stond een klein takje met een vlaggetje. 

Schattig toch, zo'n rosse woelmuis!

Ik ging dus opzoeken waarom hij rosse woelmuis heet. In mijn hoofd was ros bijna roze. Maar nee: ros betekent gewoon roodbruin. Weer wat geleerd.

Update, een dag later…

Dat kleine vlaggetje bij het hol bleek helemaal geen vlaggetje te zijn. Het was een paaltje met een boodschap:

Hij had dus al een naam te hebben... en zelfs een eigen naambordje. 😄

[1] Uitgelicht: de rosse woelmuis

De mooiste spinnenwebben uit het bos

Vanmorgen werd ik om zes uur wakker en besloot ik naar het bos te gaan voordat het te warm werd. Ik wilde vooral de sfeer van een warme julimorgen fotograferen. Maar al snel werd ik afgeleid door de spinnenwebben. Overal waar ik liep, hingen ze tussen de bomen. Vooral langs het pad dat langzaam omhoog liep, lichtten ze één voor één op in het vroege zonlicht. Pas toen de zon erop viel, werden ze zichtbaar.

"Sunlight reveals what was there all along."

Ze glinsterden in het zonlicht en ineens zag ik er allerlei kleuren in: rood, blauw, groen en goud. Echt zo mooi. Je moet precies goed staan om het te zien. Eén stap opzij en de kleuren zijn alweer verdwenen.

Het web op de foto hieronder hing hoog boven het pad, iets dieper het bos in. Het volgende vond ik weer op een andere plek. Geen keurige wielweb, zoals een kruisspin die maakt, maar een los, onregelmatige web... een kleine hangmatje tussen de takken.

Dus daar stond ik, met mijn grote camera boven mijn hoofd, te proberen die gekleurde draden op de foto te krijgen. Best een gedoe, maar ik wilde ze zó graag vastleggen hoe mooi het was.

Spinnenzijde is dunner dan een mensenhaar. Meestal zie je een web nauwelijks, maar in tegenlicht breken en weerkaatsen de ragfijne draden het zonlicht. Daardoor lijken ze heel even op kleine regenboogjes.

Ja, spinnenwebben zijn best mooi.

Hou jij van spinnenwebben buiten?

😍 Kom op, doe ook mee met je blog: Huisvlijt Linkparty