Posts tonen met het label herfst 2025. Alle posts tonen
Posts tonen met het label herfst 2025. Alle posts tonen

06 november 2025

Herfst boven de waslijn

Gisterenmorgen hing ik de was op. Zoiets gewoons, handdoeken, een hoeslaken, sokken. Ik stond daar met knijpers in mijn hand en opeens zag hoe mooi de Oude Eik was, badend in gloed van de laagstaande zon. 



Ik liep naar binnen en pakte mijn camera. Als je goed kijkt, zie je hoog in de takken een eksternest, hetzelfde waar ik eerder over schreef in Bob heeft dagdienst (check foto 4 in die post).

Eksters bouwen soms twee nesten: één als afleiding, één als echt thuis. In onze eik bleef het nest leeg en eerlijk gezegd vond ik dat niet erg. Jonge eksters schreeuwen de hele dag en dan heb ik toch echt liever een merel of een mees. Het nest wordt steeds meer zichtbaar nu de bladeren afvallen



Zo jammer dat ik die speciale gloed niet kon vangen met mijn lens. Het was nòg mooier, dat bladergoud. En bij elke windvlaag dwarrelden nieuw blad naar beneden.

We hebben twee eiken naast ons huis. Zelfde soort, dezelfde zon. Maar de één is elk najaar weer de snelle uitkleder, terwijl de ander denkt: "Ik ben nog niet zover, ik hou mijn blaadjes nog even." Bomen hebben blijkbaar ook hun eigen karakter.

En terwijl ik daar stond te fotograferen, zag ik ineens het glaasje staan. Toonbeeld van mijn vergetenachtigheid. In de zomer dronk ik het leeg, zette het even neer naast de muur en vergat het.

Nu staat het er nog steeds, gevuld met gratis hemelwater en gouden eikenblaadjes. Een soort mini-seizoentje in een glas. Ik ruim het niet op. Ik wil weten wat er gebeurt als je herfst lang genoeg laat rondpruttelen in een glaasje. 

In de winter kom ik opnieuw inspecteren. Voor de wetenschap. En de lol 😃

Mijn was kreeg ik niet helemaal droog. Wel bijna. Het was weken te vochtig geweest om buiten te drogen, dus deze waslijn-sessie voelde als een kleine overwinning die ik natuurlijk even moest documenteren.

Droog jij je was wel eens buiten?

Een dag later. De was ligt hier te wachten tot ik me verantwoordelijk genoeg voel om het op te vouwen. Dat moment komt zo. Eerst een punt achter deze blogpost zetten, daarna even koffie, dan misschien een ommetje, en wie weet kom ik iets moois tegen onderweg. Kan maar zo.


🍂 Heb je weleens iets geknutseld met bladeren?
🐦 Welke vogels zie jij het meest in dit seizoen?
Ik zag ganzen in een V

... en doe mee met de Huisvlijt Linkparty

04 november 2025

Nu is het bos op z'n mooist!

Vandaag liep ik door het bos. Alles was goud.



Ik keek omhoog en zag de bladeren vallen: rood, bruin, en alles ertussen.
Gewoon stilstaan op het bospad, om je heen kijken, ademen. 

Prachtig!


En ik had geluk: de zon scheen.
Moet je kijken hoe mooi,
daar krijg je echt een herfstgevoel van.

Deze foto's komen van mijn grote camera. Ik test dingen uit omdat ik mijn toestel beter wil leren kennen. Ik kom er nu achter dat ik het niet helemaal goed gedaan hebben. Ik zie de "korrels" zo goed en mijn man zegt dat ik dan de ISO moet verlagen of verhogen

Ik vergat al weer wat hij zei.
Maar leuk vond ik het wel.




Ik was al een poosje niet in dit gedeelte van het bos geweest.
En als er wat tijd tussen zit, zie je pas hoe snel de bladeren verkleuren.
Wil je het bos op zijn mooist zien, dan weet je het,
Nu is de tijd

Maarja, dat zeg ik elk nieuw seizoen.
Zelfs in de winter
😊

23 oktober 2025

Taaie types, die Rudbeckia’s

Gisteren wandelde ik langs dit een bankje, waar een paar bloemen. Geen idee of het een tuin was, of gewoon een vergeten hoekje langs de weg. Ik móest even stoppen en een foto maken. 



Wat mooi — zo eind oktober!

Volgens mij is dit gele zonnehoed (Rudbeckia). Taaie types: ze kunnen tegen wind en regen, en blijven gewoon bloeien zolang het niet vriest. 
 

Nu ik dit schrijf, regent het hard en de lucht heeft de kleur van mijn ochtendpap (boekweit). Daarom deel ik vandaag foto's van deze vrolijke zonnetjes. Ik zou wel terug willen naar dat plekje, om te zien hoe ze nu staan te stralen in de regen. 

Ken jij deze bloem? Of liep jij ook weleens zomaar ergens tegen een bloem-verrassing aan?

20 oktober 2025

6 tips tegen winterslaap

Zodra de herfst begint, lijkt iedereen tegelijk binnen te kruipen.
Kaarsjes aan, dekentjes, soep op het vuur — en ik doe vrolijk mee hoor.
Maar ergens knaagt het: moet ik nu automatisch inkeer-modus omdat de zon wat lager hangt en iedereen ineens naar binnen wil?

Gouddraad, een kastanje en kinderhanden vol geduld.
Mijn zoon, lang geleden 👇


Ik merk dat ik juist behoefte heb aan het tegenovergestelde van de inkeer-modus.
Niet nóg meer introspectie, maar een beetje extravectie.
Dat woord heb ik net zelf bedacht 😉

Ik zocht wat tips om het anders te doen,
om wakker te blijven en niet net als de lieveheersbeestjes in winterslaap te gaan (zie foto) En ik schrijf ze hier, zodat ik er later nog eens naar kan kijken.


6 leuke tips tégen winterslaap

1. Richt je blik naar buiten.
De dagen zijn even lang als in juli, alleen het licht valt anders.
Dus ik probeer nieuwe wandelroutes, onbekende plekken — soms gewoon een ander park, met een andere bankje om pauze te houden.

2. Laat iets ontvlammen.
De herfst hoeft geen tijd van ‘uitdoven’ te zijn. Begin iets nieuws, hoe klein ook.
Ik nam een abonnement op de dierentuin. En leer Grieks via zo’n simpele app,
omdat het leuk is om iets te blijven proberen.

3. Zoek verbinding op jouw manier.
Waar iedereen roept: “ik keer naar binnen in de herfst,” denk ik: ik ga meedoen aan iets wat je samen doet. Ik zou echte brieven willen schrijven met iemand over de natuur — over hoe het seizoen eruitziet in haar omgeving en hier bij mij, op de Utrechtse Heuvelrug. 

Zoals in het boek De onstervelijke nachtegalen, een brievendagboek tussen twee natuurliefhebbers. 

Dat lijkt me mooi: schrijven over wat je buiten ziet, en merken hoe verschillend én gelijk het is, op twee plekken tegelijk.

4. Speel een beetje.
Niet alles hoeft nut te hebben.
Doe eens iets alleen omdat je het leuk vindt.

“It is a happy talent to know how to play.” — Ralph Waldo Emerson

5. Leg een kleine wintervoorraad aan.
Als de avonden langer worden, helpt het om iets achter de hand te hebben.
Verhalen, boeken, muziek — dingen waar je naar kunt grijpen. Een mooi boek op de stapel voelt voor mij als een kaars die wacht om aangestoken te worden. Lezen verlicht mijn kleine wereld.

“Reading is going somewhere without moving your feet.”  Jhumpa Lahiri

6. Blijf wakker.
In de herfst keren veel mensen naar binnen, maar dat doe ik van nature al genoeg.
Voor mezelf dus deze laatste tip: zet iets op scherp: mijn aandacht, mijn nieuwsgierigheid, mijn humor. Zodat ik voel dat ik er nog ben.

Dus doorgaan met bloggen 😍


De dagen lijken korter omdat de zon eerder ondergaat, ja.
Daar ontkom ik niet aan, maar ik probeer er serieus wat van te maken.
Daarom schreef ik deze tips voor mezelf. En jaaaa, kaarsjes horen er helemaal bij. 

Hoe beleef jij dit seizoen, waar jij woont?

08 oktober 2025

Een slokje hemelwater

‘Kijk, hij drinkt!’ riep mijn man.

Ik met mijn neus, nou ja, camera, tegen het glas. Daar zat hij, de eekhoorn. Regendruppels glansden op zijn vacht. Heel aandachtig nam hij kleine slokjes hemelwater.

Eekhoorn die regendruppels drinkt van het glas — squirrel drinking rainwater

Hoe mooi!

In a world that rushes and rumbles, it feels good to slow down for a while — to notice something small and beautiful, something that softens the noise. A squirrel taking a sip of heaven’s water, and for a moment, everything feels gentle again. 

Heb jij ooit wel eens een eekhoorntje zien drinken?

👉 Linked to Huisvlijt Linkparty en Sweet Tea & Friends - October

02 oktober 2025

Pootje baden in oude zwembad van Groenouwe

Er was eens een zwembad, diep verstopt bij de sprengen* van Loenen. In 1920 helemaal het einde: met een echte springplank en vrouwen en mannen in badpakken. 

Blauw sprengenwater van het oude zwembad van Groenouwe met kleurrijke herfstbomen op de voorgrond

Verweerde stenen muur van het oude zwembad van Groenouwe in Loenen, omringd door bomen en blauw sprengenwater

Nu is er alleen nog een verweerde muur over en die is gemaakt van zwerfkeien. Je kunt er langs lopen over een smalle richel...voorzichtig, voorzichtig dat je niet in het water valt

Ik heb het geprobeerd: pootje baden in dit sprookje kan nog steeds. De plek was betoverend mooi met de stilte van het bos om me heen en al die herfstkleurtjes


De onderstaande foto's maakte ik vanuit het water. Je kunt het niet zo goed zien maar het water van dit oude natuur-zwembad was zo helder!

En ijskoud!

Herfstbomen weerspiegeld in het sprengenwater bij de stenen muur van het oude zwembad van Groenouwe in Loenen

Helder sprengenwater met weerspiegelingen van herfstbomen en blauwe lucht bij het oude zwembad van Groenouwe in Loenen

Dit zwembad van Groenouwe? Geen betegeld bassin, maar een uitgegraven bassin in de aarde. Geen chloor, maar helder sprengenwater dat via kleine greppels naar het bad geleid werd. Zo vulde het zich en werd het weer doorgespoeld. Alleen in het weekend mocht het stromen, want doordeweeks hadden de wasserijen in de buurt het water nodig. 

😊 Je zwom er dus in puur bronwater rechtstreeks uit de Veluwse bodem!

Zonnestralen door het bladerdak verlichten de oever van het oude zwembad van Groenouwe in Loenen, met water vol herfstbladeren

Misschien vond ik dit wel het mooiste: dat onze boswandeling zomaar veranderde in een verwonderings-momentje voor twee. Wat een pareltje, dit oude zwambad van Groenouwe.

---

* De sprengen zijn bronnen waar helder grondwater omhoogkomt, en via kleine kanaaltjes – de sprengenbeken – kronkelt dat water als een levend lint door het bos.

27 september 2025

Vier dingen uit september 2025

 O… wow, is het al bijna oktober?

Ik kijk terug op september en ik filter er vier simpele dingetjes uit. Omdat ik me zo blij voel met de leuke kleine dingen die het grote leven zachter maken.


1. Iets waar ik van genoten heb

Dat ik buiten kon zitten, ontbijten in de zon. In mijn pyjama. Dat ik toen de laatste zonnebloem zag, die nog dapper overeind stond. En dat de zon zo mooi scheen op een sprietje gras tussen de tegels. Ik liet het staan — goed voor de biodiversiteit, zei ik tegen mezelf. 

Kale stenen zijn eigenlijk een niemandsland. Waarom niet wat groen ertussen laten groeien? Experimenteren hoort bij ecologisch tuinieren – dat maakt het juist leuk! 😀 Bron: Iris' Garden Ecology

2. Iets dat goed ging

Nou, ik experimenteerde met wandelen. Ik liep telkens tegen mijn grens aan en moest dan de hele dag bijkomen. Mijn man zei: “Waarom zet je niet gewoon de timer op een half uur? Dan weet je: oh, ik moet ook nog een half uur terug.” Dat deed ik. En ineens werd wandelen lichter.  Ik had nooit gedacht dat een telefoon-timer mijn wandelcoach kon zijn.

3. Iets wat ik heb geleerd

Dat het licht in de herfst echt anders is. De zon staat lager aan de hemel, waardoor het zonlicht een langere weg door de lucht gaat. Het blauwe licht verstrooit, en wat overblijft is dat warme, goudachtige licht. ’s Morgens zie ik het meteen: de tuin baadt in een zachte gloed, alsof alles een gouden randje krijgt. 

“Autumn carries more gold in its pocket than all the other seasons.” Jim Bishop (landschapsfotograaf)

4. Iets wat ik mag loslaten

De zomer dus. En tegelijk dikke sokken omarmen. Want ik hou van sokken! Nieuwe sokken, dikke sokken, vrolijke sokken. Wat ik ook loslaat: het idee dat ik ze ooit zelf  sokken ga breien. Ik hou het bij een simpele sjaal. Kan jij sokken breien? Ik betaal héél graag voor een paar zelfgebreide wintersokken van mooie wol. Echt waar.

There’s no feeling quite like pulling on a pair of thick winter socks when the world turns cold.

En zo sluit ik september af op mijn blog. Met pyjama-ochtenden in de zon, mijn timer als wandelcoach, mooi herfstlicht, en sokken die me warm houden. Beetje cliché maar het zijn nog steeds de kleine dingen die het doen. En die me blij maken. 

😍 Wat heb jij in september geleerd, losgelaten of van genoten?

---

24 september 2025

Robijntje en de vliegenzwam

Tjonge, wat is het benauwd in die jaszak van Aritha! Wie stopt er nou een roodborstje tussen sleutelbos en zakmes? Geen pretje, hoor.


Ik wiebelde een beetje heen en weer toen ze bijna over boomwortels struikelde. En zuchten dat ze deed! “Wat ben ik moe…” Ja, ik ook, dacht ik, van jouw gewiebel. Gelukkig trok ze me er ineens uit. Ahhh… frisse lucht! Blauwe hemel, witte wolken, dennen en coniferen overal. Eindelijk, avontuur!

Toen zei ze: Robijntje, we gaan op zoek naar rood-met-witte-stippen. Ik fladderder gelijk met mijn viltige vleugels, tuurde links, tuurde rechts. Niks te zien. Alleen mos en takken.

Toen opeens... daar stond-ie. "Kijk!", riep ik. "Een échte sprookjespaddenstoel!" Rood met kleine witte stippen. Mijn hartje bonsde in mijn borst van wol.

Ik sprong op een boomstammetje (nou ja, Aritha zette me erop, maar dat hoeft niemand te weten). Daar stond ik, oog in oog met mijn nieuwe vriendje, de vliegenzwam. Heel even was het stil. Toen fluisterde ik: “Dag buurman, wat sta je hier mooi.” Hij knikte een beetje, tenminste… ik dénk dat hij knikte.

En daarna vonden we er nog eentje met een hapje eruit.
Krijg ík nou de schuld?



Terwijl zij koffie dronk stuurde ze mij de boom in. Dat vond ik prima: alles beter dan de jaszak. Maar hé... eind goed, al goed. Want wie een vliegenzwam ontmoet heeft een topdag! 

🍄 Heb je deze paddenstoel al (ooit) gezien?

19 september 2025

Natte broekspijpen en spinnenwebben op de hei

Kijk mee — dit was mijn septemberochtend op de hei.

Het paadje was zo smal dat de takken van de heidestruiken aan weerszijden elkaar raakten. Ze bogen zwaar door, nog vol met nachtelijke regendruppels. Al gauw voelde ik mijn broekspijpen koud en nat worden. Ik huiverde…

😀 maar ik moest er toch om lachen — het hoort erbij, alsof het seizoen me persoonlijk begroette.

itzicht over de hei bij de Elsterkop op bewolkte morgen

Natte broekspijpen door heidestruiken tijdens een ochtendwandeling

Halverwege rechtte ik mijn rug en staarde omhoog naar de wolken boven de bosrand. De zon probeerde dapper door de nevels heen te breken, maar het lukte haar niet. Geef niks, dacht ik, ik breek ook niet altijd door de nevels van mijn humeur heen.

Langzaam liep ik omhoog langs het smalle pad en maakte onderweg veel vlugge foto’s van de spinnenwebben. Hiep hiep hoera: mijn seizoen! 

Smal paadje omhoog langs bloeiende hei op de Elsterkop

Glinsterend web tussen de heidestruiken op een mistige septembermorgen

Detail van glinsterend web vol druppeltjes in septemberlicht

Bovenop de heuvel keek ik uit over het dal. In de verte de bomen, steeds lichter, steeds verder weg, tot ze bijna verdwenen in de mist. Het voelde alsof ik in een levend schilderij stond. Een Pinterest plaatjes. Wat mooi. Jaaa, zelfs zonder zon!

Er zong een veldleeuweriken, en ik hoorde de karakteristieke roep van een specht. O en ook bosbouwers met motorzagen, ja die ook. 

Heideveld in september met bomenrijen die vervagen in de verte

Op de top liet ik me zakken op de boomstronk onder “mijn” beuk. Mijn hart bonsde nog van het klimmetje door de hei. Even rust. Koffie! Ik rook de bast van de boom, de kruidige hei en de aarde om me heen. Voor mijn ogen trok het dal langzaam open: slierten mist losten op, de kleuren van de hei werden helderder. 

Ik nam een slok en zag voor het eerst weer stoom kringelen uit mijn thermosfles. Een klein teken dat het kouder wordt.

oorgrond met boom en op de achtergrond roestbruine heide in het dal

Toen ik opstond om verder te lopen, keek ik nog even omhoog naar de grote beuk. In de stam staat nog steeds: God loves you. Het staat er al jaren, zolang ik hier wandel. Mooi natuurlijk — al dacht ik erbij: straks, op de nieuwe aarde, hoeven we geen bomen meer te bekrassen om het te onthouden. Dan weten we het zelf ook wel. Zo zielig voor de boom toch, dat gekras in de bast?

Hup, de heuvel af. Tijd om mijn fiets op te zoeken.

Hand die reikt naar de letters God loves you gekerfd in een boom

Beneden brak de zon door in het bos. Het licht viel tussen de stammen en alles kleurde dieper groen. Ik bleef even staan en keek. Zo mooi dit! Ik maakte 3 foto's met de grote camera (hieronder met dat pad onder de bomen is er eentje van). Daarna liep ik rustig verder het licht tegemoet. 

💦 Mijn broekspijpen waren nog steeds nat, maar hé — dat hoort erbij.

Zonnestralen vallen door bomen die elkaar raken boven een boslaantje


Terwijl ik mijn fiets van het slot haalde, voelde ik me een stuk lichter dan toen ik kwam. Al die druppeltjes, de hei, de zachte mist in de verte… het had me goed gedaan. 

Misschien is dat de kunst: blij zijn op zonnige dagen, jezelf niet te hard vallen op de mindere nevelige. En toch naar buiten, in welk seizoen dan ook.

 


👉Ben jij ook zo iemand die stopt voor spinnenwebben met dauwdruppels?

---

Op 10 september liep ik ’s morgens de hei op en daaruit groeide deze blog.

12 september 2025

Ik schrok me een slijmspoor

Het was vroeg in de ochtend, een beetje nevelig nog. Perfect weer om rustig te eten. Ik, Arion, gleed langs een toefje paddenstoelen. Gewone zwavelkopjes vind ik een prima ontbijt. 

Grote oranje wegslak op gewone zwavelkopjes paddenstoelen

Grote oranje wegslak op gewone zwavelkopjes paddenstoelen in het bos

Ik nam de tijd. Een hapje hier, een glibbertje daar. Ik voelde me bijna de koning van het zwammenrijk, zo hoog boven de grond op mijn gele troon. Tot jij ineens opdook. Groot, stil, met zo’n zwart oog dat alles vastlegt.

Ik schrok me een slijmspoor. Ik trok mijn voelhoorntjes bliksemsnel terug. Als ik die verlies, zie ik niets meer en voel ik niets meer. Dus hup, intrekken die boel.

rote oranje wegslak kruipt op zwavelkopjes in het bos

Na een poosje durfde ik ze weer voorzichtig uit te schuiven. Jij stond er nog steeds, starend. Ik besloot gewoon door te eten. Laat ze maar kijken, dacht ik. Niet iedereen begrijpt de kunst van langzaam genieten, wie weet leert ze er wat van.

Tot slot nog even: slijmerige groetjes van Arion 🐌

A throne of gold, a feast so slow,
Through morning mist, you chose to go.
A startled pause, then calm returned—
From you, dear snail, a lesson learned.

While we rush on with frantic pace,
You teach the art of patient grace.

John R. 

 

Linking to