Posts gesorteerd op datum tonen voor zoekopdracht lieveheersbeestjes. Sorteren op relevantieAlle posts tonen
Posts gesorteerd op datum tonen voor zoekopdracht lieveheersbeestjes. Sorteren op relevantieAlle posts tonen

04 februari 2026

Dat leuke winkeltje

Ik hou niet van winkelen. Maar ik maak uitzonderingen. Ik kon bijna niet wegkomen uit dit leuke winkeletje op de Sallandse Heuvelrug (juni 2025).

Het hoorde bij Natuurmuseum Holterberg.

Prachtige mokken!

Waarom heb ik die mok met lieveheersbeestjes níét gekocht? Hij is zó leuk.
En dan die plank waar alles op staat… zie je dat randje schors?
Ik ben echt fan van dit soort details.

Zulke gave producten; je blijft kijken!

Ouderwets snoep

Lekker, lekker. Drie zakken snoep. Op de eerste staat: sneeuwcaramels. Op de meest rechtse: drop met chocolade, krokant.

Ik nam ze niet mee, maar legde ze wel vast om naar mijn zoon te appen. Hij werkte toen nog in een snoepwinkel en ik wilde weten of zij dit oud-Hollandse snoep ook verkochten. Wat hij terug appte weet ik niet meer. Dat ben ik vergeten.


Opwindfiguurtjes

Had ik toch bijna zo’n mooie zwarte muis gekocht. Haha. Het zijn opwind-figuurtjes. Was jij daar vroeger ook zo gek op? Ik wel. Mijn moeder was doodsbang voor muizen en ratten. Deze zou niet toegelaten worden in ons huis.

Vroeger had ik een schattig pluchen kuikentje op oranje poten. Het kon echt zó hard springen. En het leuke is: ze bestaan nog steeds. Je kunt HIER opwindkuikentjes kopen. 


Een hert op de deur

De stenen hierboven heb ik lang staan bewonderen.
Eentje opgepakt, even tegen het licht gehouden.
Ik hou daarvan.

En als je naar de wc zocht,
moest je langs dit grote hert.
Gave kop. Knappe kerel.


Mijn collage

Het was een heerlijke winkel. Ik maakte een collage van de dingen die ik grappig vond. Je ziet er ook de mooie beker die ik wél kocht. Die leeft nog steeds; de koffie blijft er heerlijk lang warm in

Kikkers. En een pracht van een spin die ik zelfs vast durfde te houden.
Ja, in dit soort winkels vermaak ik me prima.


Geef me een stoel

In die tijd had ik veel last van mijn dysautonomie en was ik zó blij met stoelen. Daarom ook die stoelfoto in de collage. Af en toe even zitten, zodat mijn hartslag weer kon dalen. Ik was echt allergisch voor (stil)staan 😅 Het blijft een lastig iets.

Ik sluit af met de laatste foto:
de mooie steen
die ik niet kocht
maar zo mooi vond.


Ik hou dus best van shoppen.

Wat vind jij een leuke winkel?

05 januari 2026

Natuurpad Prattenburg in de sneeuw

We spraken af: een uurtje.
Omdat er nog steeds sneeuw ligt in het bos


Mijn man zou twee keer de route met de groene paaltjes doen (hardlopen). Ik zou gewoon wandelen en dan zouden we elkaar vanzelf 2 keer tegenkomen. Hij op zijn waterdichte trailrunning-schoenen, ik met mijn oude snowboots aan.

En zo gebeurde het.

De eerste keer dat we elkaar tegen kwamen was kort, vluchtig. Een knikje, een lach, een foto... hij weer door, ik verder. Hierboven neemt hij een foto van mij.

En hieronder een paaltje van de groene paaltjes route ... van harte aanbevolen, deze route. Leuk in de sneeuw, maar zonder sneeuw is het ook geweldig in dit bos.

Ik ging nog even langs mijn lievelingsplek.
Op zoek naar lieveheersbeestjes.

Alle kleine sparren hadden een mutsje op. Echt allemaal. Kijk hieronder ben ik op zoek. Op het eind buk ik bij het sparretje waar lieve heersbeestje 'Dot' in zat, de vorige keer. Ik heb het sneeuwmutsje laten zitten en wenste Dot een goede winterslaap toe. 

(klik op gele link 👆 en bekijk Dot op de laatste foto van die blog)


Doorlopen maar weer. Zo blij met de snowboots, want de sneeuw kwam bijna tot de rand van mijn laarzen. Mijn voeten bleven lekker droog 

Klimmen, klimmen... de heuvel op. De tweede keer  dat we elkaar tegen kwamen was bij de kleine heide, en juist op dat moment brak de zon door. Alsof iemand in slow motion een groot gordijn open schoof. Ik stond ademloos te kijken. En daar kwam mijn hardloper weer aan

Toen hebben we samen even het uitzicht bewonderd. We kletsten wat, maakten foto’s van elkaar en natuurlijk ook een blije selfie samen. 

Daarna gingen we weer ieder ons eigen ding doen. Individueel verder: hij rennen, ik wandelen. Hij was natuurlijk véél eerder bij de auto dan ik. Eindstand: 15 kilometer voor hem. Ik kwam uit op ruim 5 kilometer. Met als kleine nuance dat ik veel stilstond voor klikkerdeklik mooie plaatjes.

Dit keer alleen met mijn Iphone


Ik vond het een leuke eerste werkdag, met dat onverwacht zonnige moment en al die mooie sneeuw.

Heb jij vandaag de zon gezien?

19 december 2025

Team slijmzwam of team lieveheersbeestje?

Mijn rug doet het weer. En wat zag ik in het bos?

Langs het pad lag een dode boomstam waar van alles op groeide. Zwammen in allerlei vormen. En ik zag ook kleine grijsblauwe bolletjes op het hout. Geen idee wat het was.


Ik liep dichterbij, door de bruin bladerlaag. Vlak bij die bolletjes ontdekte ik toen een geel netwerk, datals fijne zenuwen over het hout kroop. Ik was echt verbaasd. Wat is dat?

Dus: foto’s maken. En thuis begon het uitzoeken. Mijn app wist het ook niet meteen. Pas later viel het kwartje: het hoort bij elkaar. Het bleek één en hetzelfde te zijn: een slijmzwam.



Translation: The yellow-orange veins in this photo are the plasmodium: the living, crawling body of the slime mold. The blue-grey spheres are the fruiting bodies (sporangia) that develop from it.

Ik hou van natuurdingen!

Eerst kruipt dat gele netwerk over het hout en eet wat het nodig heeft. Daarna ontstaan die kleine bolletjes, vol sporen. Glibberig. en een beetje blèh. Maar wel nuttig. Ze ruimen bacteriën en ander klein spul op. Ik hou van natuurdingen. Maar dat wist je al.

Weltrusten lieveheersbeestje 🐞

En hou jij nou niet van dat glibberige spul in het bos, dan heb ik nog een ander foto voor je: een slapend lieveheersbeestje in de uiterste top van een jonge naaldboom. Zie je hem?


Ik heb de afgelopen twee maanden opvallend veel slapende lieveheersbeestjes gezien, veel meer dan in 2024. Het moet een vruchtbaar jaar voor ze zijn geweest.

🙂 Ben benieuwd: val jij voor de slijmzwam, of toch voor het slapende lieveheersbeestje?

03 december 2025

Even uit mijn hoofd

Ik had veel onderzocht, scherp nagedacht. Zo’n dag waarop ik maar blijf graven, terwijl ik eigenlijk te moe ben. Nog één laag afpellen. Totdat je niet meer kunt en je moet stoppen met je research.

Yes, ik ben geen machine.
Ik kan gewoon niet eindeloos doorgaan.

Een rustig bospad in de herfst, gehuld in zachte mist en omringd door verkleurde bomen.

Een bospad op de Utrechtse Heuvelrug in november mist

Het bos in

De volgende ochtend voelde ik het meteen. Ik was moe van het urenlange research doen. Dus stuurde ik mezelf het bos in. 

Ik zette mijn fiets bij de ingang en liep de heuvel op. De mist hing tussen de stammen van de bomen. Je hoeft helemaal niks, zei ik tegen mezelf. En eerlijk? Al zou ik geen natuurmens zijn, dan zou het beeld van een bos in de mist nog zou dit me raken. 

Heeft het niet iets heel speciaals?

Jonge lariks bomen in het bos in november met gele naalden.

Bospad in de herfst op de Utrechtse Heuvelrug

Even zitten

Ik sloeg rechtsaf, nog eens rechtsaf, en daar stond mijn boomstronk. Mijn vaste plek om bij te komen. Ik ging zitten en liet eindelijk mijn schouders zakken. De bomen vragen niks. Dat vind ik zo’n opluchting: geen enkele boom die iets wil weten of die mijn gedachten wil ‘snappen’. En ik hoef niets te analyseren, geen onderzoek te doen. Gewoon alleen maar kijken. En hardop zeggen wat ik zag:

Zwam tussen het mos, slaap lekker lieveheersbeestjes, wow wat ben je rood eikenblad, pijpenstrootje ligt plat op het pad, winterkoninkje jaaaa, een hardlope, o ik hoor ganzen, mooie mist hè, spinnenwebjes en...

Spinnenwebjes aan takken van boom in de herfst op de Utrechtse Heuvelrug

LIeveheersbeestjes slapen op een takje en zijn bedekt met kleine dauwdruppels op de Utrechtse Heuvelrug

En ineens merkte ik dat ik weer kon ademen. Ik dronk mijn koffie terwijl ik keek hoe de gouden naalden vederlicht uit de boom zweefden naar het bospad toe. Niet in mijn koffie, please…

Kleine lichtjes

Toen begon het te miezeren. Er vielen druppeltjes op het scherm van mijn telefoon. Ik keek ernaar en ineens zagen ze eruit als flonkerende kerstlichtjes. Rood, groen, blauw. Heb jij dat wel eens gezien bij op je scherm? Elk druppeltje vormt dan een lensje dat de pixels vergroot. Ik vond het zo gaaf.

Op de terugweg

Toen ik terugliep dacht ik: het zat niet in grote stappen, ook niet in een lange wandeling maar in zo’n klein moment op een boomstronk waarop ik mezelf weer even terugvond. Weg met die hyperfocus. Kom maar gewoon weer in het hier en nu. 

A mini walk, big discoveries - simple is enough.

Dutch text on picture: A mini walk, big discoveries - simple is enough.

Het mag simpel.
En soms is een neus even buiten de deur steken en diep inhaleren ook lekker.

---

Deze wandeling maakte ik op 25 november

20 oktober 2025

6 tips tegen winterslaap

Zodra de herfst begint, lijkt iedereen tegelijk binnen te kruipen.
Kaarsjes aan, dekentjes, soep op het vuur — en ik doe vrolijk mee hoor.
Maar ergens knaagt het: moet ik nu automatisch inkeer-modus omdat de zon wat lager hangt en iedereen ineens naar binnen wil?

Gouddraad, een kastanje en kinderhanden vol geduld.
Mijn zoon, lang geleden 👇


Ik merk dat ik juist behoefte heb aan het tegenovergestelde van de inkeer-modus.
Niet nóg meer introspectie, maar een beetje extravectie.
Dat woord heb ik net zelf bedacht 😉

Ik zocht wat tips om het anders te doen,
om wakker te blijven en niet net als de lieveheersbeestjes in winterslaap te gaan (zie foto) En ik schrijf ze hier, zodat ik er later nog eens naar kan kijken.


6 leuke tips tégen winterslaap

1. Richt je blik naar buiten.
De dagen zijn even lang als in juli, alleen het licht valt anders.
Dus ik probeer nieuwe wandelroutes, onbekende plekken — soms gewoon een ander park, met een andere bankje om pauze te houden.

2. Laat iets ontvlammen.
De herfst hoeft geen tijd van ‘uitdoven’ te zijn. Begin iets nieuws, hoe klein ook.
Ik nam een abonnement op de dierentuin. En leer Grieks via zo’n simpele app,
omdat het leuk is om iets te blijven proberen.

3. Zoek verbinding op jouw manier.
Waar iedereen roept: “ik keer naar binnen in de herfst,” denk ik: ik ga meedoen aan iets wat je samen doet. Ik zou echte brieven willen schrijven met iemand over de natuur — over hoe het seizoen eruitziet in haar omgeving en hier bij mij, op de Utrechtse Heuvelrug. 

Zoals in het boek De onstervelijke nachtegalen, een brievendagboek tussen twee natuurliefhebbers. 

Dat lijkt me mooi: schrijven over wat je buiten ziet, en merken hoe verschillend én gelijk het is, op twee plekken tegelijk.

4. Speel een beetje.
Niet alles hoeft nut te hebben.
Doe eens iets alleen omdat je het leuk vindt.

“It is a happy talent to know how to play.” — Ralph Waldo Emerson

5. Leg een kleine wintervoorraad aan.
Als de avonden langer worden, helpt het om iets achter de hand te hebben.
Verhalen, boeken, muziek — dingen waar je naar kunt grijpen. Een mooi boek op de stapel voelt voor mij als een kaars die wacht om aangestoken te worden. Lezen verlicht mijn kleine wereld.

“Reading is going somewhere without moving your feet.”  Jhumpa Lahiri

6. Blijf wakker.
In de herfst keren veel mensen naar binnen, maar dat doe ik van nature al genoeg.
Voor mezelf dus deze laatste tip: zet iets op scherp: mijn aandacht, mijn nieuwsgierigheid, mijn humor. Zodat ik voel dat ik er nog ben.

Dus doorgaan met bloggen 😍


De dagen lijken korter omdat de zon eerder ondergaat, ja.
Daar ontkom ik niet aan, maar ik probeer er serieus wat van te maken.
Daarom schreef ik deze tips voor mezelf. En jaaaa, kaarsjes horen er helemaal bij. 

Hoe beleef jij dit seizoen, waar jij woont?

18 oktober 2025

Een week vol bladeren, beesten en boeken

Mijn fotogalerij vertelt meer dan mijn agenda.

Als ik door mijn foto’s blader, zie ik hoe mijn week ging. De rode ibissen springen eruit. Zie je de jonkies die om eten vragen? Ze tikten met hun snavels tegen die van hun moeder: luidruchtig, onvermoeibaar. Schreeuwen! Ik maakte natuurlijk véél te veel foto’s. Grapje. Het waren er maar drieenzestig.

Op de tweede foto staat in het Nederlands: veren poetsen.

Dierentuin
Dat was in de dierentuin, waar ik sinds kort een abonnement heb. Lang over getwijfeld — doen of niet doen? Uiteindelijk dacht ik: ach, waarom niet. Nu kan ik zomaar op een doordeweekse dag tussen de leeuwen en flamingo’s lopen. Dat alleen al maakt me blij.

Diamondpainting
Ergens daartussen: mijn diamondpainting-kerstkaarten. Gepriegel van jewelste, maar het soort waar je rustig van wordt. Alsof je mindfulness beoefent met glitters. En de kaarten zijn zó leuk dat ik mezelf bijna post wil sturen. 

Soms, als ik onderprikkeld ben, een beetje melancholisch of nare gedachten heb, ga ik bewust diamondpainten. Dan zet ik een muziekje op, adem wat dieper, en laat mijn handen de rest doen. Het werkt. Altijd.

Ssssst… ik heb niet gezegd dat het verslavend is, hoor.
Wie wil er een kerstkaart?
🎄✨

Kringloop 
Deze week bracht ik heel bewust de kringloop een bezoekje. Ik zocht een ouderwets koffiemolentje, met dat gezellige krak-krak-geluid. Geen molentje gevonden, wel een vintage paddenstoelenboekje uit mijn jeugd. Helemaal blij mee, nu heb ik geen paddenstoelen-app meer nodig. Gewoon even bladeren in mijn boekje, klaar.

That thrift shop moment: you find a childhood book — and there it is, the mushroom from this morning. The fungus ID app can wait

Van alles 
Tussen mijn foto’s: een vilten egeltje bij een paddenstoel, een paarse amethistzwam, kaarslicht omdat het zo vroeg donker wordt, egeltjes-koffie bij mijn laptop. 

Herfst, overal herfst
En overal herfst — op straat, op mijn foto’s, eh... in mijn hoofd. In het bos natuurlijk, maar ook in mijn tas (bladeren!), in mijn jaszak (kastanjes!) en zelfs in mijn haar (één hardnekkig eikenblaadje dat mee naar huis ging).

Bladeren, beesten en boeken — meer heb ik niet nodig om een beetje blij te zijn in oktober.




Bos is zo belangrijk voor me
Na een dag vol hyperfocus (= studie) moest ik eruit. Dus trok ik het bos in. De lucht rook zo lekker naar hars en vochtige aarde, ik vond het heerlijk om daar te zijn en te voelen hoe alles van binnen weer in balans kwam.

Ik zag slapende lieveheersbeestjes. Daar ga ik vaak naar op zoek in het najaar. "Er is zoveel moois te zien in het bos!" Dat is tegelijk de Nederlandse tekst op de vrolijke zwammen-foto hieronder.


Ik ben tevreden!
Misschien was het geen spectaculaire week, maar wel eentje met kleur, geur, diamantjes en evenwicht. Een week hoeft niet groots te zijn — als er maar een egel, een paarse paddenstoel en een beetje rust in zit. En een paar goeie gesprekken. Die waren er ook.

Ooooh, en nog iets: ik ben besmet met het leesvirus!!! Twee boeken uit. Help. 😂

Hoe kijk jij terug op de week die achter je ligt

29 augustus 2025

Mijn week achterstevoren

“It’s the small things in life that matter. Bigger is not always better.” – Flow

Ik heb mijn foto’s een beetje verkeerd om geplakt in mijn collage. Dus blader je met me mee van vrijdag terug naar maandag. Van linksboven tot rechtsonder

🐕 Vrijdag

Ik sprak een man met zijn hond. Hij vertelde dat de hond Tucker heette—met CK, omdat hij een Amerikaanse vader heeft (die hond dus hè). Zulke kleine gesprekjes onderweg maken mijn dag altijd vrolijker. Tucker at bramen. Hij pakte ze heel voorzichtig met zijn lippen van de struik. Gratis vitamine

🪟 Donderdag

Door het raam naar buiten gaan. De deur zat op slot, de poort zat op slot, en de sleutels zaten aan de binnenkant van de poort. Voorom, achterom — nergens kon ik eruit. Dus klom ik maar door het raam' naar buiten om de was op te hangen. Een avontuur in m'n eigen huis.

🐞 Woensdag

Tijdens een boswandeling vond ik een beukennootje met twee lieveheersbeestjes erin. Ze hadden alvast hun schuilplek gevonden voor het koude seizoen. Wel een beetje vroeg. Ik schreef vaker over lieveheersbeestjes: HIER. Vind jij ze ook zo leuk?

🌸 Dinsdag

Een dag vol hyperfocus: ik werkte keihard aan research voor mijn boek. Schreef een heleboel op. Te veel. En kijk: mijn Oost-Indische kers 🌸. Bijna elke dag komt er een nieuwe bloem. Ik kreeg de zaadjes van mijn zus voor mijn verjaardag. Twee plaatjes dus op dinsdag?

Soms weet ik het trouwens niet meer precies… was het nou dinsdag of toch woensdag? Ach ja, dat krijg je als je de andere kant van de 55 zit 😉🤫.

🪲 Maandag

Aan het eind van mijn wandeling zag ik een mestkever. Ik maakte foto’s en zelfs een filmpje. Hij liep niet zo goed, maar ging tóch door. Toen dacht ik: dat lijk ik wel. Ik kan ook niet zo ver wandelen, maar een klein stukje is óók goed. Het hoeft niet altijd 100 te zijn — tachtig is prachtig.

Nou, dit zijn gewoon wat momenten uit de week die ik op mijn blog typ om niet te vergeten. Er was natuurlijk veel meer, maar als ik dat allemaal opschrijf zit ik volgende week nog te bloggen…

Wat is jouw beste “tachtig is prachtig”momentje van deze week? 

02 november 2023

Storm Ciarán versus Zonnebloem

Ik heb de gordijnen dichtgetrokken om herfststorm Ciarán [1] buiten te sluiten. Helemaal lukt het niet want ik hoor de wind bulderen in de schoorsteen. Wat een dag! Tot nu toe hebben wijzelf gelukkig geen schade. 

🌻 ... alleen een paar van de zonnebloemen knakten en lagen over het trottoir. 


Hoe gaat het in Noord Holland?
Ik appte mijn kids om te vragen het met hen ging. Eén naoudste dochter woont aan de andere kant van het land, dicht bij de zee. Ze appte terug dat het gelukkig meeviel in Noord Holland maar dat er wel veel regen viel.

Zonnebloemhoofden in de oven
Ik sneed de gevallen zonnebloemstengel af. Sorry zonnebloem, het kan niet anders. Ik knipte ook wat bloemhoofden af en nam ze mee naar binnen. Wat ik er mee deed? Ik droogde ze in de oven op een lage stand, nadat ik de blaadjes verwijderd had en op deze manier heb ik wat leuks om mee te nemen als we op vakantie naar de Veluwe gaan.

👉 Eekhoorntjes zijn er dol op: 4 mooiste eekhoornfoto's



Lieveheersbeestje niet gebakken
Er zaten ook heel wat lieveheersbeestjes op de zonnebloemhoofden. Die heb ik niet meegebakken 😅🐞 maar op één van mijn hangplanten gezet. .

In de herfst, als de temperaturen dalen, zoeken lieveheersbeestjes graag beschutting. De dikke stengels en bladeren van zonnebloemen bieden een overwinteringsplek. Ze vertragen hun stofwisseling en worden minder actief. Tijdens hun winterslaap houden ze zich schuil en wachten ze geduldig tot de lente komt. 🍂🐞


Zonnebloemhoofd in de vaas
Het zonnebloemhoofd met de gele bladeren, van de bovenste foto heb ik niet in de oven gestopt. Die is te vochtig en de zaadjes zijn er nog niet klaar voor. Hij staat in de vaas. 
Every sunflower in a vase is like a burst of sunshine brightening up any room. 🌻




🌬️🏡 Word jij ook onrustig van een middelgrote storm, of maakt het je niets uit? 

---
[1] de naam van de storm is een eerbetoon aan Ciarán Fearon, een Noord-Ierse ambtenaar werkzaam op het gebied van overstromingsmonitoring.