Ik hou niet van winkelen. Maar ik maak uitzonderingen. Ik kon bijna niet wegkomen uit dit leuke winkeletje op de Sallandse Heuvelrug (juni 2025).
Het hoorde bij Natuurmuseum Holterberg.
Prachtige mokken!
Waarom heb ik die mok met lieveheersbeestjes níét gekocht? Hij is zó leuk.
En dan die plank waar alles op staat… zie je dat randje schors?
Ik ben echt fan van dit soort details.
Zulke gave producten; je blijft kijken!
Ouderwets snoep
Lekker, lekker. Drie zakken snoep. Op de eerste staat: sneeuwcaramels. Op de meest rechtse: drop met chocolade, krokant.
Ik nam ze niet mee, maar legde ze wel vast om naar mijn zoon te appen. Hij werkte toen nog in een snoepwinkel en ik wilde weten of zij dit oud-Hollandse snoep ook verkochten. Wat hij terug appte weet ik niet meer. Dat ben ik vergeten.
Vroeger had ik een schattig pluchen kuikentje op oranje poten. Het kon echt zó hard springen. En het leuke is: ze bestaan nog steeds. Je kunt HIER opwindkuikentjes kopen.
Eentje opgepakt, even tegen het licht gehouden.
Ik hou daarvan.
En als je naar de wc zocht,
moest je langs dit grote hert.
Gave kop. Knappe kerel.
Het was een heerlijke winkel. Ik maakte een collage van de dingen die ik grappig vond. Je ziet er ook de mooie beker die ik wél kocht. Die leeft nog steeds; de koffie blijft er heerlijk lang warm in
Kikkers. En een pracht van een spin die ik zelfs vast durfde te houden.Ja, in dit soort winkels vermaak ik me prima.
In die tijd had ik veel last van mijn dysautonomie en was ik zó blij met stoelen. Daarom ook die stoelfoto in de collage. Af en toe even zitten, zodat mijn hartslag weer kon dalen. Ik was echt allergisch voor (stil)staan 😅 Het blijft een lastig iets.
Ik sluit af met de laatste foto:
de mooie steen
die ik niet kocht
.jpeg)
.jpeg)






.jpeg)





.jpeg)
.jpeg)





.jpg)
















