Slaap je nog?

Ik ging niet gelijk naar huis na fysiotherapie. Ik had vitamine bos nodig. Lekker lopen, lekker de natuur in. 

Zoek de lieveheersbeestjes 🐞

Omdat het vrij somber was koos ik als opdracht: zoek de slapende lieveheersbeestjes. Opdrachten maken een wandeling leuker.

Ik zocht in de jonge naaldbomen
Vorig winter volgde ik de hele winter door één groepje lieveheersbeestjes. Die zaten met z'n allen op een stokje. Deze winter had ik ze nog niet gezien. Ik dwaalde door het bos. Ik zocht in de toppen van de kleine naaldbomen. Yes! Ik vond er een stuk of dertig.

Tijdens de winterslaap vertragen lieveheersbeestjes hun stofwisseling en gaan ze in die periode in slaapstand. Gedurende deze tijd onderhouden ze zichzelf door te leven van de vetreserves die ze tijdens de zomermaanden hebben opgedaan. Pamela-Anne

Speuren naar lieveheersbeestjes

Ik speurde minstens een half uur in de toppen van de kleine naaldbomen op het veld en maakt foto's met mijn smartphone. Mijn handen kleurden rood van de kou. Wat een leuke bezigheid. Soms raakte ik er per ongeluk eentje aan. Slaap je nog? Ze verroerden zich niet. Ze waren diep in slaap.

Foto van vorige winter (plus link)

Ik deel een foto van lieveheersbeestjes van 2019. Daarna sluit ik af met een video van vandaag. Het leuke van de korte video is dat je ook een vogel hoort schreeuwen. Had ik even geluk. Het is een buizerd. Hoor jij hem ook?

LadybugsWinter 2019/2020

🐞 Mijn blogpost: Wandelen in de winter

Korte Video 

Lieveheersbeestjes (en buizerd) 🎧

🐞 Heb jij slapende lieveheersbeestjes gezien?

🐞 Tel jij de stippen?

👍 Bedankt voor de reacties op mijn vorige blogpost!

3 LEUKE DINGEN IN WINTERBOS

Kijk, het heeft gesneeuwd. Niet in het dorp maar wel in het bos. Naarmate ik de heuvel verder opklom werd de wereld witter. Een flinterdun laagje. Ik zag 3 leuke dingen in het bos. Die deel ik vandaag met jou.

1. Sneeuw op takje

Ik zal het showen. Kijk: sneeuw op de kleine tak hieronder. Ik hoopte dat er nog meer sneeuw zou vallen tijdens mijn wandeling maar dat gebeurde niet.

2. Schattige lieveheersbeestjes

Ik liep langs de lieveheersbeestjes om ze gedag te zeggen. Ze waren allemaal diep in slaap en verroerden zich niet. Wist je dat lieveheersbeestjes een temperatuur van ongeveer -20 graden Celsius kunnen overleven? Bij nog lagere temperaturen zullen ze doodgaan maar zo koud wordt het in Nederland tegenwoordig niet meer.

Kijk hoe schattig deze twee daar zitten 🐞🐞

3. Dampende boom

Ik kwam een vrouw met haar hond tegen. Ze zei dat ze het jammer vond dat ze haar camera vergeten was want kijk eens hoe mooi... Ze wees opzij. Toen zag ik het: de dampende boom.

Hieronder de vrouw. 

Daaronder de dampende boom

1. Bomen "dampen" (in de winter) als gevolg van sublimatie. Dit is het proces waarbij ijs direct verandert in damp zonder eerst te smelten. Dit kan gebeuren wanneer de zon op bevroren takken en stam schijnt, waardoor het ijs verdampt. 
2. Bomen kunnen in de winter ook transpireren, wanneer de zon schijnt. Dit komt omdat de zonnestralen de sneeuw doen smelten en de boom in staat stelt water op te nemen via de wortels. Deze waterstroom kan dan leiden tot transpiratie. 

Korte video

Op deze video kan je de damp vlak langs de boomstam zien bewegen.

3 leuke dingen in het bos
Zeg nou zelf: hoe leuk is het in het bos als er sneeuw op de takken ligt,  als  je slapende lieveheersbeestjes ontdekt en als de bomen zachtjes staan te dampen in de zon. Het was koud ja. Ik heb nog nooit zulke koude vingers gehad. Maar toch was het echt leuk!

Into the cooling light of day, into the welcome frosty whispers, reach branches bare and clean. For these wintry trees are the promise of the new come the horizon-rested springtime. Angela Abraham

 

⛄ Niet genoeg sneeuw voor een sneeuwpop hier. Bij jou?

💞 Bedankt voor jullie reacties op mijn vorige post ( ik probeerde erop te reageren)

💬 Deel een mooi citaat

Linked to Michelles Dankbare Donderdag

Winterwonderland: boswandeling in maart

Het bos zat de laatste weken constant in mijn hoofd: zal ik gaan, zal ik gaan? Toch ging ik het niet. Ik wandelde korte stukjes in mijn buurt, maar de echte connectie met de natuur bleef uit. Totdat ik vanmorgen de gordijnen optrok en de sneeuw zag. Hup, gauw naar het bos 🌲🌲

Slapende paarden

Stippel en Vlek stonden nog te slapen in de wei toen ik langs hen fietste. Goedemorgen paardjes, blij dat ik jullie weer zie.

Betoverende winterochtend 

Het was magisch mooi. De bomen waren bedekt met een dun laagje sneeuw en de zonnestralen die erdoorheen schenen, zorgden voor een sprookjesachtige sfeer. Ik hoorde enkel het geluid van mijn eigen ademhaling en de vogels. Waarom heb ik hier zo lang mee gewacht? 

👀 dit zag ik...

Grappig moment met hardloper

De zon begon steeds krachtiger te schijnen en er steeg melkwitte nevel op uit de vochtige bosbodem. Ik wilde dit moment graag vastleggen en pakte mijn camera. Maar toen gebeurde er iets grappigs. Op het moment dat ik nog een foto wilde maken, kwam er een hardloper voorbij. 

Ik dacht bij mezelf: dit is het perfecte moment om een foto te maken 📸

Dus klikte ik snel op mijn camera. Op de foto hierboven zie je de hardloper in actie, terwijl de nevel omhoog steeg. 

IJspegels op mijn muts

Het was heerlijk om even te rusten op het bankje onder de beuk. De blauwe hemel vormde een mooi contrast  met het de donkere bomen en het witte heideveld. De dooi zette in. Er vielen ijspegels uit de boom bovenop mijn muts. 

🚶 Dus liep ik weer verder.

Luisteren naar de druppels

Terwijl ik de heuvel afdaalde hoorde ik overal het geluid van druppels en ik besloot er van te genieten. Te luisteren. GOED te luisteren. Ik deed zelfs vijf tellen mijn ogen dicht - drup-drup-drup - het was een magisch moment. Ik deed gauw mijn ogen weer open, bang om te struikelen.

Hieronder een korte video. Helaas is het beeld wazig. De drup geluiden zijn wel hoorbaars als je het geluid tenminste wat harder zet.

Lieveheersbeestjes in winterslaap

De lieveheersbeestjes zaten onbeweeglijk op hun tak met een dikke dot sneeuw er bovenop. Dat vond ik grappig. Ik hoop dat ze hun winterslaap nog even volhouden. Ik zeg erbij: in mijn huis zijn ze al wakker. Ik zag er een paar op het rolgordijn.

Ik vermoed dat de sneeuw een heleboel lieveheersbeestjes voor mijn ogen verstopte. Lang leven de winterslaap 🐞❄️

Tevreden op terugweg

Met een tevreden gevoel fietste ik even later naar huis (een stuk of 100 foto's rijker) en een fris, opgeruimd hoofd. En koude vingers natuurlijk.

Nog 2 laatste foto's

Het is nu avond. De sneeuw smolt weg maar op mijn blog leeft de herinnering door aan deze mooi boswandeling. Maak jij ook zoveel foto's?

⛄ Heb je wel eens een bijzonder moment in de natuur meegemaakt waarbij je even helemaal tot rust kwam?

📸 Wat doe jij met "te veel" foto's?

🌸 Mijn orchidee bloeit (dat zie je volgende keer)

Slaap lekker, Cocki (het is nog lang geen lente)

Zo bedankt voor de reactie op mijn vorige blog! Het maakte me blij. Ik wens alle bloggers veel blogplezier toe in 2023.

Lieveheersbeestjes in winterslaap
Wat ik zo leuk vind aan de winter zijn de slapende lieveheersbeestjes in het bos. Toen ik vandaag langs de jonge naaldbomen wandelde, zaten ze nog op dezelfde plek als in december. Het regende een beetje maar dat vond ik niet erg. 

3 iPhonefoto's 

Slaap lekker, Cockie 

Er was eens een klein lieveheersbeestje dat in het bos woonde. Hij heette Cocki. Toen het winter werd, zochten al zijn vriendjes en vriendinnetjes een veilig plekje om te gaan slapen. De winterslaap zou hen helpen om de koude maanden te overleven. Maar daar had Cocki geen zin in. Hij zei tegen zichzelf: "Waarom zou ik maandenlang slapen als er zoveel leuke dingen zijn om te doen in het bos?" 

Hij besloot om wakker te blijven. Maar na een paar dagen begon hij toch een beetje moe te worden. Hij had bijna geen energie meer en al zijn pootjes deden zeer. Op een koude dag besloot hij om toch maar te gaan slapen en zocht urenlang naar een veilige plekje. Misschien deze boom? Halverwege de tak viel Cocki in slaap. Daar zag ik zag hem zitten. "Slaap lekker Cocki!", fluisterde ik, "niet te vroeg wakker worden want het is nog lang geen lente!"

Nou, dat was een verhaaltje. Ik zou het uit kunnen breiden tot een leuke kinderboek. De foto hierboven maakte ik in december.

Korte video van slapende lieveheersbeestjes

 

🐞 Tot de volgende keer!

Linked to de Linkparty van Huisvlijt

Even uit mijn hoofd

Ik had veel onderzocht, scherp nagedacht. Zo’n dag waarop ik maar blijf graven, terwijl ik eigenlijk te moe ben. Nog één laag afpellen. Totdat je niet meer kunt en je moet stoppen met je research.

Yes, ik ben geen machine.
Ik kan gewoon niet eindeloos doorgaan.

Het bos in

De volgende ochtend voelde ik het meteen. Ik was moe van het urenlange research doen. Dus stuurde ik mezelf het bos in. 

Ik zette mijn fiets bij de ingang en liep de heuvel op. De mist hing tussen de stammen van de bomen. Je hoeft helemaal niks, zei ik tegen mezelf. En eerlijk? Al zou ik geen natuurmens zijn, dan zou het beeld van een bos in de mist nog zou dit me raken. 

Heeft het niet iets heel speciaals?

Even zitten

Ik sloeg rechtsaf, nog eens rechtsaf, en daar stond mijn boomstronk. Mijn vaste plek om bij te komen. Ik ging zitten en liet eindelijk mijn schouders zakken. De bomen vragen niks. Dat vind ik zo’n opluchting: geen enkele boom die iets wil weten of die mijn gedachten wil ‘snappen’. En ik hoef niets te analyseren, geen onderzoek te doen. Gewoon alleen maar kijken. En hardop zeggen wat ik zag:

Zwam tussen het mos, slaap lekker lieveheersbeestjes, wow wat ben je rood eikenblad, pijpenstrootje ligt plat op het pad, winterkoninkje jaaaa, een hardlope, o ik hoor ganzen, mooie mist hè, spinnenwebjes en...

En ineens merkte ik dat ik weer kon ademen. Ik dronk mijn koffie terwijl ik keek hoe de gouden naalden vederlicht uit de boom zweefden naar het bospad toe. Niet in mijn koffie, please…

Kleine lichtjes

Toen begon het te miezeren. Er vielen druppeltjes op het scherm van mijn telefoon. Ik keek ernaar en ineens zagen ze eruit als flonkerende kerstlichtjes. Rood, groen, blauw. Heb jij dat wel eens gezien bij op je scherm? Elk druppeltje vormt dan een lensje dat de pixels vergroot. Ik vond het zo gaaf.

Op de terugweg

Toen ik terugliep dacht ik: het zat niet in grote stappen, ook niet in een lange wandeling maar in zo’n klein moment op een boomstronk waarop ik mezelf weer even terugvond. Weg met die hyperfocus. Kom maar gewoon weer in het hier en nu. 

Dutch text on picture: A mini walk, big discoveries - simple is enough.

Het mag simpel.
En soms is een neus even buiten de deur steken en diep inhaleren ook lekker.

---

Deze wandeling maakte ik op 25 november

Wat zagen de magere honden

Wist je...

dat het sneeuwde
dat ik ging wandelen in de sneeuw
dat ik zoveel moois zag

Op de fiets naar het bos 🚲

Toen ik bij het bos aan kwam (op de fiets) zag het eruit zoals hieronder. Er was geen sneeuwschuiver geweest. De weg was nog wit. De rhododendrons hadden ijzige mutsjes op.

4 honden met jasjes 
De sneeuw kraakte onder mijn wandelschoenen en ik wist even niet welk pad ik zou kiezen want alles zag er zo mooi uit. Ik besloot het pad omhoog te kiezen. Voor me liep een mevrouw met 4 magere honden en die honden hadden een jasje aan. Vooral het rode jasje viel erg op in sneeuw.

Opeens stonden de de honden stil. De vrouw keek achterom naar mij en riep wat. Ik kon haar niet verstaan want ze was een eind weg. Toen wees ze met haar hand het bos in. Ik keek en zag waarom de hond stilstonden. Ze zagen een ree. Ik probeerde er een foto van te maken. 

🦌 Zie jij hem ook?

En natuurlijk ging ik even bij de slapende lieveheersbeestjes kijken. Ik speurde en speurde maar kon ze niet allemaal terugvinden. De toppen van de jonge naaldbomen sluimerden onder een dikke laag sneeuw. De lieveheerbeestjes ook.

Stoere lieveheersbeestjes

Maar kijk, toen zag ik er toch een paar. 

Wat een bikkels!

Mijn sneeuwfoto's passen niet in deze ene blog. Jullie hebben nog wat tegoed. 

Tot de volgende keer.

💞 Bedankt voor jullie reacties op mijn vorige post (ik probeerde erop te reageren)

Verbonden met HUISVLIJT (linkparty)

Storm Ciarán versus Zonnebloem

Ik heb de gordijnen dichtgetrokken om herfststorm Ciarán [1] buiten te sluiten. Helemaal lukt het niet want ik hoor de wind bulderen in de schoorsteen. Wat een dag! Tot nu toe hebben wijzelf gelukkig geen schade. 

🌻 ... alleen een paar van de zonnebloemen knakten en lagen over het trottoir. 

Hoe gaat het in Noord Holland?

Ik appte mijn kids om te vragen het met hen ging. Eén naoudste dochter woont aan de andere kant van het land, dicht bij de zee. Ze appte terug dat het gelukkig meeviel in Noord Holland maar dat er wel veel regen viel.

Zonnebloemhoofden in de oven

Ik sneed de gevallen zonnebloemstengel af. Sorry zonnebloem, het kan niet anders. Ik knipte ook wat bloemhoofden af en nam ze mee naar binnen. Wat ik er mee deed? Ik droogde ze in de oven op een lage stand, nadat ik de blaadjes verwijderd had en op deze manier heb ik wat leuks om mee te nemen als we op vakantie naar de Veluwe gaan.

👉 Eekhoorntjes zijn er dol op: 4 mooiste eekhoornfoto's

Lieveheersbeestje niet gebakken

Er zaten ook heel wat lieveheersbeestjes op de zonnebloemhoofden. Die heb ik niet meegebakken 😅🐞 maar op één van mijn hangplanten gezet. .

In de herfst, als de temperaturen dalen, zoeken lieveheersbeestjes graag beschutting. De dikke stengels en bladeren van zonnebloemen bieden een overwinteringsplek. Ze vertragen hun stofwisseling en worden minder actief. Tijdens hun winterslaap houden ze zich schuil en wachten ze geduldig tot de lente komt. 🍂🐞

Zonnebloemhoofd in de vaas

Het zonnebloemhoofd met de gele bladeren, van de bovenste foto heb ik niet in de oven gestopt. Die is te vochtig en de zaadjes zijn er nog niet klaar voor. Hij staat in de vaas. 

Every sunflower in a vase is like a burst of sunshine brightening up any room. 🌻

🌬️🏡 Word jij ook onrustig van een middelgrote storm, of maakt het je niets uit? 

• Lees Catharine's blogpost over de storm: A difficult night but we are OK Zij woont in Frankrijk en daar ging de storm echt te keer.

---

[1] de naam van de storm is een eerbetoon aan Ciarán Fearon, een Noord-Ierse ambtenaar werkzaam op het gebied van overstromingsmonitoring.

Mijn week achterstevoren

“It’s the small things in life that matter. Bigger is not always better.” – Flow

Ik heb mijn foto’s een beetje verkeerd om geplakt in mijn collage. Dus blader je met me mee van vrijdag terug naar maandag. Van linksboven tot rechtsonder

🐕 Vrijdag

Ik sprak een man met zijn hond. Hij vertelde dat de hond Tucker heette—met CK, omdat hij een Amerikaanse vader heeft (die hond dus hè). Zulke kleine gesprekjes onderweg maken mijn dag altijd vrolijker. Tucker at bramen. Hij pakte ze heel voorzichtig met zijn lippen van de struik. Gratis vitamine

🪟 Donderdag

Door het raam naar buiten gaan. De deur zat op slot, de poort zat op slot, en de sleutels zaten aan de binnenkant van de poort. Voorom, achterom — nergens kon ik eruit. Dus klom ik maar door het raam' naar buiten om de was op te hangen. Een avontuur in m'n eigen huis.

🐞 Woensdag

Tijdens een boswandeling vond ik een beukennootje met twee lieveheersbeestjes erin. Ze hadden alvast hun schuilplek gevonden voor het koude seizoen. Wel een beetje vroeg. Ik schreef vaker over lieveheersbeestjes: HIER. Vind jij ze ook zo leuk?

🌸 Dinsdag

Een dag vol hyperfocus: ik werkte keihard aan research voor mijn boek. Schreef een heleboel op. Te veel. En kijk: mijn Oost-Indische kers 🌸. Bijna elke dag komt er een nieuwe bloem. Ik kreeg de zaadjes van mijn zus voor mijn verjaardag. Twee plaatjes dus op dinsdag?

Soms weet ik het trouwens niet meer precies… was het nou dinsdag of toch woensdag? Ach ja, dat krijg je als je de andere kant van de 55 zit 😉🤫.

🪲 Maandag

Aan het eind van mijn wandeling zag ik een mestkever. Ik maakte foto’s en zelfs een filmpje. Hij liep niet zo goed, maar ging tóch door. Toen dacht ik: dat lijk ik wel. Ik kan ook niet zo ver wandelen, maar een klein stukje is óók goed. Het hoeft niet altijd 100 te zijn — tachtig is prachtig.

Nou, dit zijn gewoon wat momenten uit de week die ik op mijn blog typ om niet te vergeten. Er was natuurlijk veel meer, maar als ik dat allemaal opschrijf zit ik volgende week nog te bloggen…

Wat is jouw beste “tachtig is prachtig”momentje van deze week? 

Een week vol bladeren, beesten en boeken

Mijn fotogalerij vertelt meer dan mijn agenda.

Als ik door mijn foto’s blader, zie ik hoe mijn week ging. De rode ibissen springen eruit. Zie je de jonkies die om eten vragen? Ze tikten met hun snavels tegen die van hun moeder: luidruchtig, onvermoeibaar. Schreeuwen! Ik maakte natuurlijk véél te veel foto’s. Grapje. Het waren er maar drieenzestig.

Op de tweede foto staat in het Nederlands: veren poetsen.

Dierentuin
Dat was in de dierentuin, waar ik sinds kort een abonnement heb. Lang over getwijfeld — doen of niet doen? Uiteindelijk dacht ik: ach, waarom niet. Nu kan ik zomaar op een doordeweekse dag tussen de leeuwen en flamingo’s lopen. Dat alleen al maakt me blij.

Diamondpainting
Ergens daartussen: mijn diamondpainting-kerstkaarten. Gepriegel van jewelste, maar het soort waar je rustig van wordt. Alsof je mindfulness beoefent met glitters. En de kaarten zijn zó leuk dat ik mezelf bijna post wil sturen. 

Soms, als ik onderprikkeld ben, een beetje melancholisch of nare gedachten heb, ga ik bewust diamondpainten. Dan zet ik een muziekje op, adem wat dieper, en laat mijn handen de rest doen. Het werkt. Altijd.

Ssssst… ik heb niet gezegd dat het verslavend is, hoor.
Wie wil er een kerstkaart? 🎄✨

Kringloop 
Deze week bracht ik heel bewust de kringloop een bezoekje. Ik zocht een ouderwets koffiemolentje, met dat gezellige krak-krak-geluid. Geen molentje gevonden, wel een vintage paddenstoelenboekje uit mijn jeugd. Helemaal blij mee, nu heb ik geen paddenstoelen-app meer nodig. Gewoon even bladeren in mijn boekje, klaar.

That thrift shop moment: you find a childhood book — and there it is, the mushroom from this morning. The fungus ID app can wait

Van alles 
Tussen mijn foto’s: een vilten egeltje bij een paddenstoel, een paarse amethistzwam, kaarslicht omdat het zo vroeg donker wordt, egeltjes-koffie bij mijn laptop. 

Herfst, overal herfst
En overal herfst — op straat, op mijn foto’s, eh... in mijn hoofd. In het bos natuurlijk, maar ook in mijn tas (bladeren!), in mijn jaszak (kastanjes!) en zelfs in mijn haar (één hardnekkig eikenblaadje dat mee naar huis ging).

Bladeren, beesten en boeken — meer heb ik niet nodig om een beetje blij te zijn in oktober.

Bos is zo belangrijk voor me
Na een dag vol hyperfocus (= studie) moest ik eruit. Dus trok ik het bos in. De lucht rook zo lekker naar hars en vochtige aarde, ik vond het heerlijk om daar te zijn en te voelen hoe alles van binnen weer in balans kwam.

Ik zag slapende lieveheersbeestjes. Daar ga ik vaak naar op zoek in het najaar. "Er is zoveel moois te zien in het bos!" Dat is tegelijk de Nederlandse tekst op de vrolijke zwammen-foto hieronder.

Ik ben tevreden!
Misschien was het geen spectaculaire week, maar wel eentje met kleur, geur, diamantjes en evenwicht. Een week hoeft niet groots te zijn — als er maar een egel, een paarse paddenstoel en een beetje rust in zit. En een paar goeie gesprekken. Die waren er ook.

Ooooh, en nog iets: ik ben besmet met het leesvirus!!! Twee boeken uit. Help. 😂

Hoe kijk jij terug op de week die achter je ligt